Artikel: het verhaal van Anna de Lanoy…

Leestijd: 20 minuten

Anna de Lanoy Meijer (36 jaar) is co-founder van het sieraden- en interieurlabel ANNA + NINA . Ze is 15 jaar samen met haar man Peter en heeft drie dochters. Anna vertelt over haar zwangerschappen die alledrie soepel verliepen, maar ook over de uiteindelijk vrij heftige bevallingen en hoe ze het moederschap combineert met een succesvol bedrijf. Dit is haar verhaal…

 

Regel het gewoon heel goed voor jezelf én voel je daar zeker niet schuldig over…

Lees hier het verhaal van Anna…

Ik ben Anna, ik ben 36 jaar, moeder van Amy, LaLou en Suzette, van 6, 4 en 2 jaar. En dit is mijn verhaal.

Kinderwens

Mijn kinderwens begon eigenlijk al heel jong. Ik heb altijd al geweten dat ik kinderen wilde en ik wilde eigenlijk ook graag jong moeder worden. Mijn moeder heeft zelf haar eerste kind op haar zeventiende gekregen. Dat is wel erg jong, maar ik weet wel dat ik foto’s zag van haar als moeder en als jonge hippe vrouw en dat ik dacht: oh cool, om dat jong te doen. Ik ontmoette mijn man toen ik 20 was en ik was er zelf eigenlijk op mijn 24e wel klaar voor. We zijn getrouwd toen ik 27 was, dat wilde ik toch heel traditioneel graag eerst.

Vrij snel daarna ben ik gestopt met de pil en spraken we af: nou, dan gaan we proberen of we kinderen kunnen krijgen. Volgens mij was ik net gestopt en duurde het even voordat ik ongesteld werd. En toen het niet meteen de eerste keer raak was, was ik eigenlijk meteen in tranen! Zo ongeduldig als je dan bent… Maar ik realiseerde me ook heel snel dat dat niet betekent dat je niet zwanger kan worden. Ik denk dat iedere vrouw toch een angst heeft van ‘Ik wil het ook nu proberen, ik wil ook stoppen met de pil, want wat als ik het niet kan worden. Wat als er iets mis is.’ Vrijwel al mijn vriendinnen kregen vlak voor ze kinderen kregen even zo’n angstvlaag van ‘Kan ik wel kinderen krijgen? Kan ik wel zwanger worden?’.

Daarna werd ik iets relaxter en ging het alsnog vrij snel. Ik geloof dat ik 2 maanden later toch in verwachting was. En ik weet nog dat ik daar toen ook wel weer van schrok. Dat ik ook bijna een beetje dacht van: waarom wilde ik dit eigenlijk? Wilde ik echt een kind of wilde ik weten dat ik zwanger kon worden? Ik realiseerde me wel dat het nu voor altijd anders ging zijn en dat nu dus ook wel weer zo’n vlaag kwam.

Op mijn 28e beviel ik van mijn eerste dochter en dat voelde eigenlijk heel natuurlijk uiteindelijk. Het had ook niet eerder moeten gebeuren bij mij, ik vond het best een heftig event ja …

Ik ga op wintersport en wil eigenlijk wel weten of ik daar kan drinken…

Vroege test

Op een gegeven moment, ik geloof toen ik eenmaal een beetje wist wat voor cyclus ik had, ben ik van die ‘ovulatiestokjes’ gaan gebruiken, waar je overheen plast. Toen wist ik ook wanneer ik ovuleerde. Dus ik ben dat wel een beetje gaan monitoren en was het dus wel aan het timen. Ik was daar wel mee bezig. Dus ik wist vrij snel dat ik zwanger was en ik wist wanneer ik kon testen. En op de eerste dag dat ik kon testen, heb ik ook getest. Ik weet het nog precies, het was namelijk een dag voordat ik op wintersport ging. Ik had al een dag eerder een test gedaan, maar die was negatief, dus ik dacht: nou, ik zal het wel weer niet zijn. Maar toen dacht ik: ik ga op wintersport en ik wil eigenlijk wel echt graag weten of ik daar kan drinken. Of ik gewoon een glas wijn kan nemen en kan kaasfonduen en alles.

Dus toen ben ik naar de huisarts gegaan en hij zei: “Nou, doe dan maar hier een test, want daarmee kan je het wat beter zien. Misschien ben je nog net een beetje vroeg voor zo’n test van de Etos.” En die test zei wel: je bent zwanger. Dus toen dacht ik echt: wauw! Dat vond ik best wel heel spannend. Ik was wel heel blij, maar wat ik net ook vertelde: ik schrok ook wel een beetje. Voelde ook wel meteen de verantwoordelijkheid. Maar over het algemeen was ik superblij dat het was gelukt.

Zwangerschap

Ik ben gaan skiën, heb rustig aan gedaan en ik voelde eigenlijk lichamelijk helemaal niks. Ik was niet misselijk, voelde geen nesteling, voelde niks aan mijn borsten. Daardoor twijfelde ik ook heel erg: is het wel echt zo? Zit het dan wel goed? Je hoorde iedereen om je heen die zo misselijk was en zo moe en dat soort dingen, maar ik voelde fysiek eigenlijk bij alledrie mijn zwangerschappen heel weinig. Totdat het iets verder was, 6 of 8-10 weken, toen werd ik onwijs moe. De hele tijd maar slapen en overal in slaap vallen. Als ik bij mensen ging eten, viel ik bij mensen op de bank in slaap en dat soort dingen. Heel moe dus, maar verder eigenlijk niks.

De eerste voelde wel meer als een ‘alien’ dan de tweede en derde…

Toen kwamen de echo’s en dan wordt het voor het eerst wel echt. Want dan zag je het hoofdje en het hartje en het was denk ik ook dat ik voor de eerste keer emoties had en een band begon te voelen. De eerste voelde wel meer als een ‘alien’ dan de tweede en de derde zwangerschap, omdat ik toen wist wat er uit ging komen en in het begin kan je daar nog niet bij. Althans, ik niet. Sommige vriendinnen van mij hadden dat wel al, meteen een band, maar ik voelde er niks bij. Kon me er geen voorstelling van maken. Dus dat vond ik heel erg wennen.

Wat betreft de echo’s en de verloskundigenbezoekjes en al het fysieke, ging dat eigenlijk allemaal best wel van een leien dakje. Ik voelde me fysiek heel goed en we hadden ook geen issues, geen enge dingen. Ik heb altijd heel erg geloofd dat het allemaal goed zou komen. Ik denk dat ik meer in het emotionele af en toe dacht: waarom voel ik geen liefde? Het is toch mijn kind dat in mijn buik zit, waarom voel ik daar geen emotie bij? Als ik een klein pakje kocht bijvoorbeeld, dan zag ik vriendinnen helemaal zo van ‘Oh mijn baby’, terwijl ik dacht: tja …

Ik wist ook niet of het een jongen of een meisje zou worden, misschien dat dat het allemaal nog erger maakte. Het bleef zo’n vaag concept dat er een mens uit mij voort zou komen. Ik kon daar nog niks bij voelen. Dat was echt pas toen het geboren werd. Toen brak het helemaal open en moest ik alleen maar huilen. Toen was dat meteen zo, maar tijdens de zwangerschap heb ik me daar nog wel eens zorgen over gemaakt, zo van: klopt dit eigenlijk wel?

Bevalling van Amy

Uiteindelijk begon de bevalling niet… Vanaf 37-38 weken begon ik het best wel zwaar te vinden. Toen werd ik ook weer heel moe, had ik opgezwollen voeten en alle clichés waren daar dan wel weer op mij van pas. Op een gegeven moment kwam ik bij de verloskundige, toen was ik vijf/zes dagen over tijd en ik was er écht helemaal klaar mee. Ik had het gevoel dat ik een marathon aan het rennen was en dat iemand steeds die paaltjes verder schoof. Ik was gewoon op een gegeven moment echt in tranen en zei: “Ik kan niet meer.” “Maar elke baby komt eruit”, ik weet nog precies dat ze dat zei. “Nee, maar deze niet,” zei ik. “Gaat niet gebeuren!”

Al na 10 dagen stond ik op een Sissyboy-kerstmarkt met mijn kersverse baby

Uiteindelijk, met 42 weken, ben ik ingeleid en toen ik daar in het ziekenhuis was en ze een hormoon hadden ingebracht, braken vrij snel mijn vliezen. Het was een hele lange bevalling, ik geloof van zo’n 45 uur, echt super lang. Uiteindelijk ben ik natuurlijk bevallen, maar Amy was best behoorlijk groot, bijna vijf kilo. Ze moesten haar sleutelbenen breken en het was best een heftige bevalling, omdat ze dus zo groot was. Maar toch heb ik het niet als heel vervelend ervaren. Het feit dat het goed kwam, dat het natuurlijk kwam en dat ik geen keizersnee hoefde waar ze op een gegeven moment een beetje mee aan het dreigen waren, daar was ik heel blij mee.

Ik lag in het OLVG waar ze allemaal heel lief voor me waren en ik herstelde eigenlijk heel snel. Dat is het voordeel aan een baby die wat groter was en over tijd: zij was meteen heel relaxed en ook al best wel goed gevoed. Ook slapen ging meteen vrij goed. Dus dat zijn wel de voordelen daaraan, waardoor je zelf ook heel snel kan herstellen. Ik stond volgens mij 10 dagen later op een Sissyboy-kerstmarkt met mijn kinderwagen en kersverse baby. Iedereen zei toen: “Huh, wat doe jij hier al?!” Maar ik had zo’n zin om met haar de wereld in te gaan. Iedereen moest ook langskomen en borrelen enzo. Dat was top, ik vond dat een heerlijke tijd, die kraamtijd.

Sneller dan verwacht opnieuw zwanger

Uiteindelijk hebben we besproken om voor een tweede te gaan. Eigenlijk waren we er net een beetje over aan het praten, Amy was toen anderhalf en we hadden zoiets van: nou, het is misschien wel leuk als er tweeëneenhalf of drie jaar tussen zit, dus dan is het misschien wel tijd om met de pil te stoppen en de cyclus weer op gang te brengen en dan kijken we wel weer. Laten we zeggen dat het weer drie tot vier maanden zou duren. Maar toen was ik nog niet met de pil gestopt of ik was al meteen zwanger. Zoals die dingen dan ineens weer gaan… En uiteindelijk kwam dat dus iets sneller achter elkaar dan gepland was.

Het was niet ideaal, want we waren een huis aan het verbouwen en moesten uiteindelijk nog ergens huren, ik was een bedrijf aan het opbouwen… Iedereen zei de hele dag tegen me ‘Heb je niet iets te veel hooi op je vork genomen’. Nou, dat was ook wel op dat moment, maar de chaos is ook wel weer heel leuk vind ik, met zo’n kleintje en de zwangerschap die erbij kwam. Eigenlijk heb ik toen ook weer een hele goeie zwangerschap gehad, weer met dezelfde symptomen: heel moe, maar fysiek gewoon tiptop in orde, waardoor je ook gewoon niet zo’n hele zware negen maanden hebt. Dus dat ging eigenlijk best wel relaxed.

Traumatische bevalling van LaLou

Die tweede bevalling ging helemaal niet goed. Nee, dat was eigenlijk best wel een traumatische ervaring. Ook nu was ik over tijd en toen zeiden ze: “Beter niet om het echt tot  over 42 weken te laten gaan, omdat de eerste al zo groot was en de tweede wordt gemiddeld iets groter. Dus beter om te wachten tot 41 weken, eventueel 41,5.”

Mijn droom was altijd geweest om thuis te bevallen en dan helemaal natuurlijk. Maar zoals dat met dromen gaat, loopt het leven vaak heel anders. Dus ik denk dat ik niet een tegenstrijdiger plan had kunnen hebben met de bevalling die ik uiteindelijk heb gehad, met overal snoeren en draden en dingen. Maar ik wist ook nog dat het best wel kielekiele was geweest bij de bevalling van Amy. Er hebben best wat mensen om mijn bed gestaan en ze is uiteindelijk met een vacuümpomp en echt afzetten tegen het bed eruit getrokken. Dat ging allemaal maar net goed. Dus tegen die tijd had ik ook zoiets van: doe dat maar niet thuis. We weten niet hoe dat loopt en of ze nog groter is dan toen.

Ik was aan het overgeven en had bloedneuzen…

Bij LaLou, dus de tweede, ging de bevalling gewoon niet. Ik heb daar ook weer 20 uur en uiteindelijk echt tot 10 centimeter ontsluiting weeën gehad en gepuft en geperst. Maar toen werd de ontsluiting weer kleiner, dus van groter naar kleiner, omdat het allemaal zo opgezet was. Het ging er gewoon niet doorheen. De gynaecoloog werd er uiteindelijk bij gehaald en die zei: “We gaan meteen stoppen nu.” Inmiddels was ik echt aan het overgeven en had ik bloedneuzen: mijn lichaam reageerde heel slecht. Volgens mij heb ik tegen allemaal mensen gezegd dat ik eruit wilde stappen. Ik weet het eerlijk gezegd niet meer zo goed, maar mijn man vond het niet superleuk om daarbij te zijn. Toen ben ik uiteindelijk de OK op gereden, hebben ze me ondergebracht met iets en heb ik een keizersnede gehad.

Toen ik terugkwam en met het ziekenhuis nog een gesprek kreeg, stortte ik best wel in. Dus ik heb daar wel last van gehad. Inmiddels heb ik het verhaal al zo vaak verteld, dat helpt wel. Ik moest het ook de hele dag aan iedereen vertellen. Aan de kraamhulp, aan mijn tante… Maar uiteindelijk is het dan oké en ook dat gaat dan weer over. Dus 2 hele verschillende verhalen. Maar de eerste goeie bevalling wil niet zeggen dat je er dan ook de tweede keer weer zo makkelijk doorheen fietst…

Kraamweek

Dit was ook een hele andere kraamweek voor mij. Vriendinnen die op de stoep stonden, kon ik echt even helemaal niet binnen hebben. Ik merkte dat ik zelf ook echt even moest bijkomen van wat er met mijn lichaam was gebeurd, en dat ik eventjes helemaal geen bezoek wilde en fysiek best wel een tik had gehad. Ik had ook nog eens een ontsteking in mijn onderrug, dus ik moest ook nog de dag na de keizersnee geopereerd worden. Ik zal je de details besparen, maar dat was allemaal best wel pijnlijk. Het gekke is dat ik voelde, op het moment dat het was geëindigd in een spoedkeizersnede, dat ik had gefaald. Dat was mijn gevoel in ieder geval. Je weet rationeel wel dat het niet zo is, maar ik ging bevallen en dat lukte niet. Dat vond ik nog het meest vervelend, dat gevoel dat ik de wedstrijd had verloren. Of dat ik had opgegeven of zo…

Uiteindelijk zeggen heel veel mensen ook: “Het is zo goed dat je niet bent gaan persen, want als iemand dan te lang vastzit, kunnen er allemaal hersenbeschadigingen worden opgelopen en dat moet je ook helemaal niet willen.” Maar als je zo bezig bent met natuurlijke bevallingen en je je kind dat ook heel erg wilt meegeven, dan heb je het gevoel dat je dat niet kon geven. Terwijl ik het zeg, denk ik echt: mens, doe niet zo debiel. Maar zo voelde het wel. Dat vond ik emotioneel het meest pittig. Meer nog dan het fysieke, vond ik het emotionele daaraan best wel lastig.

Verrassing!

De derde was echt een verrassing. En niet helemaal de bedoeling. Maar uiteindelijk vonden we het allebei een cadeautje dat ik zwanger was. De eerste week dacht ik wel een beetje: dat trek ik niet. Maar hoe langer we erover nadachten en hoe meer we het lieten bezinken, hoe blijer we eigenlijk werden. Gelukkig. Dus toen was ik zwanger van nummer drie!

Dat was eigenlijk nog mijn allerbeste zwangerschap fysiek. Ik maakte me altijd zorgen van ‘hoe ouder je wordt en als je al twee kinderen hebt …’, maar deze ging nog makkelijker voor mijn gevoel. Voor de bevalling was ik gek genoeg ook niet zo bang. Heel veel mensen zeiden: “Oh, je zult nu wel zenuwachtig zijn voor de bevalling”, maar dat had ik inmiddels ook weer verwerkt en erover gepraat et cetera. Ik had juist zoiets van: ik wil graag weer bevallen en ik hoop dat dit weer gewoon kan.

Suzette

Uiteindelijk zei het ziekenhuis, en daar stond ik ook wel achter: “Als zij op tijd komt, dan gaan we met alle liefde met je meebewegen om een natuurlijke bevalling te doen, maar op het moment dat zij meer dan een week over tijd is, dan gaan we dat risico gewoon niet nemen. Dan gaan we ook niet die lijdensweg doen die we de vorige week hebben afgelegd, dus dan plannen we ‘m gewoon in.” Dus toen had ik zoiets van ‘Nou, dat vind ik op zich een fair deal’. En helaas liet ook zij weer op zich wachten, dus dit was een geplande keizersnede.

Dat vond ik wel een heel ander verhaal. Dit vond ik veel beter te doen, dus ook de kraamtijd was weer goed. Dan weet je het, dus dat voelde niet als falen of zo. Wat dat betreft, kun je het maar beter plannen, dan dat het zo moet eindigen.

Bij de derde was de keizersnee dus gepland en dat zorgde er ook voor dat het emotionele gedeelte van een bevalling die eindigt in een keizersnede niet aanwezig was. Dus dat verdriet had ik niet, of minder. Het praktische eraan is natuurlijk dat je met je twee kinderen alles kan regelen. Dus de oudste twee waren vier dagen op de camping in Overveen met hun opa en oma. Die hadden de tijd van hun leven met al hun neefjes en nichtjes!

We hadden twee keer in de week een schoonmaakster geregeld en we hadden al vooruit gekookt. We zaten hier met z’n tweeën elke avond met kaarsen aan en de baby op schoot in alle stilte écht te genieten van ons derde cadeautje. We dachten echt: we gaan dit ff helemaal pakken. Dat is natuurlijk het voordeel van het allemaal weten. Hoewel mijn voorkeur altijd zou uitgaan naar dingen volgens de natuurlijke weg laten gaan, kun je er, als je die keuze toch niet hebt, ook je voordeel mee doen. En dat hebben we zeker gedaan.

Die kraamweek was echt een feest. We hebben eigenlijk heel veel mensen buiten de deur gehouden en echt heel erg zitten genieten van onze baby, in alle rust.

Ik ben best wel ambitieus, maar mijn gezin is een hele duidelijke nummer één.

Ondernemende moeder

Ik krijg vaak de vraag: hoe combineer je drie kinderen met je eigen bedrijf. Ik heb samen met mijn partner Nina een sieraden- en interieurmerk wat we verkopen in eigen winkels, maar ook in andere winkels. Wij zijn daar natuurlijk dag en nacht mee bezig en dat is dus ook een soort kind. Daar heb ik zó veel tijd en mijn hele ziel en zaligheid in zitten.

Omdat het mijn eigen bedrijf is, vind ik het ook wel te combineren. Want als er dingen zijn die vallen in de maand van de verjaardag van een kind of iets waarvan ik niet van huis wil zijn, dan doe ik het niet of plan ik het niet zo. Dat lijkt me lastiger als je voor een groot concern werkt of als je een topadvocaat bent of wat dan ook. Dan moet je soms gewoon meebewegen en heb je die keuze niet. Het fijne aan je eigen bedrijf hebben, vind ik dat ik die keuze wel heb of zelf wel kan maken. Aan de andere kant: als alles misgaat, moet ik er zijn. In het weekend zijn de winkels ook open en als er iemand ziek is, dan is dat heel jammer, maar dan komen dingen toch op jou neer.

Ik heb heel veel hulp. Ik heb twee ouders die heel veel helpen, ik heb een nanny die ook helpt met koken, wassen en dat soort dingen. In het huishouden doe ik eigenlijk zo min mogelijk meer. Daar heb ik heel bewust voor gekozen, een jaar of twee/drie geleden. Op een gegeven moment was er hier via Amsternannies een superleuk Amsterdams meisje dat met de kinderen bezig was. Ze was aan het puzzelen en aan het tekenen met ze en ik kwam thuis met een tas boodschappen en er moest nog best wel wat opgeruimd worden. Toen dacht ik: nu heb ik net een hele dag gewerkt en dan kom ik thuis en moet ik gaan koken, opruimen en wassen, terwijl zij met mijn kinderen zit te puzzelen. Ik moet het omdraaien. Ik ga thuiskomen en het enige wat ik nog wil doen, is een puzzel maken, een knutselwerkje of een ijsje halen en iemand anders moet koken en wassen en dat soort dingen, want dat vind ik geen punt om uit te besteden. Dat heb ik eigenlijk best wel goed geregeld vanaf toen.

Inmiddels zijn we op een punt dat ik ook vaak om 15-16 uur stop. Ik probeer de kinderen twee tot drie keer per week uit school te halen, we ontbijten elke ochtend samen. Op woensdag ben ik sowieso de hele dag thuis en altijd met de kinderen. Op maandag, dinsdag, donderdag en vrijdag werk ik sowieso, maar als het even kan, ben ik vrijdag ook om 15 uur weg. Als het heel druk is en het kan niet, dan kan het niet. Ik ben denk ik best wel ambitieus, maar mijn gezin is wel een hele duidelijke nummer één.

Ik ben ook niet zo ambitieus dat ik denk: nog meer dit en nog meer dat. Nog een winkel et cetera. Op het moment dat ik voel dat ik de kinderen niet vaak genoeg kan zien, en dan bedoel ik niet eventjes aan het ontbijt en een half uurtje voor ze gaan slapen, grijp ik in. Voor mij is het wel belangrijk dat we twee tot drie keer per week iets kunnen ondernemen, naar een kinderboerderij of wat dan ook, zonder telefoons en dat soort dingen.

Aan de andere kant ben ik ook wel heel erg van de kwaliteit en niet van de kwantiteit. Als ik 1,5 dag per week met ze op pad kan gaan, zonder dat ik dan de hele tijd telefoontjes hoef te beantwoorden en ik ben er écht, dan vind ik dat belangrijker dan er drie dagen half bellend in een speeltuin hálf te zijn. Dus ik denk dat het valt of staat bij goede hulp. Ik zie veel mensen die zich daarvoor schamen. Ik kook misschien maar twee/drie keer per week en voor de rest besteed ik dat uit. Ik zie heel veel mensen die dat niet durven toe te geven, maar daar heb ik echt geen moeite mee. Ik werk er hard genoeg voor en spendeer die tijd liever met mijn kinderen. Tenzij je heel erg van koken houdt en dat gewoon leuk vindt om te doen, dan best, maar ik zie heel veel vrouwen die dan stiekem iets afhalen of zo, weet je wel. Nee, ik heb daar echt schijt aan!

Als ik nog iets zou willen meegeven, dan zou het zijn …

… Ik herinner me ook dat dat er veel werd gezegd tegen mij: “Heb maar vertrouwen.” Alleen het is zó veel makkelijk gezegd dan gedaan, dat weet ik ook nog. Ik was best snel zwanger en zelfs toen al voelde ik de paniek. Dus ik begrijp dat heel goed, maar ik vond ook wel vertrouwen in het soms wel een beetje uitzoeken. Ik wist mijn cyclus, want die kan je tellen.

Ook weten dat je als je twee dagen voordat je gaat ovuleren seks hebt, meer kans hebt dan op de dag omdat sperma twee dagen kan overleven en zo, dat ging ik dan een beetje uitzoeken. En juist als ik een beetje van de randvoorwaarden wist, gaf me dat vertrouwen.

Toen kwam er ook iets meer rust. Ik las toen ook dat er maar 20-25% kans is dat het ook daadwerkelijk in een zwangerschap eindigt als je op de juiste dag met elkaar naar bed gaat, dus toen dacht ik ook echt: jeetje, wat zit ik dan na een maand al moeilijk te doen. Maar juist als je die dingen weet, komt het vertrouwen ook een beetje vanzelf.

Regel het gewoon heel goed voor jezelf én voel je daar zeker niet schuldig over

Een ander ding wat ik wel had willen weten is …

… Later zag ik veel vrouwen die tegelijkertijd heel blij waren dat ze zwanger waren, maar ook heel verdrietig. Dat mag allemaal en het kan ook naast elkaar bestaan. Je kan je realiseren dat je heel gelukkig bent dat je een lichaam hebt dat werkt en dat je je voort kunt planten. Want dat willen heel veel mensen heel erg graag. Maar tegelijkertijd is het best wel spannend en geef je ook heel veel op, en kan je er best verdrietig om zijn af en toe. En dat mag ook, dat is niet asociaal. Zo is het gewoon voor heel veel van ons denk ik. Dus dat.

En een tip zou nog zijn: regel het gewoon heel goed voor jezelf. Ik zou me daar zéker niet schuldig over voelen, wat ik veel mensen nog zie doen.

Bekijk hier de website van Anna: anna-nina.nl en om te weten hoe het nu met haar gaat kun je haar volgen op Instagram: Instagram.com/annadelanoy.

Heb je deze al gelezen…

Artikel: het verhaal van Gerdine Letov

leestijd: 23 minuten
Gerdine Letov (32 jaar) is communicatie specialist en blogger. Ze is 15 jaar samen met Ivan en heeft twee kindjes. Na haar eerste kindje kwamen ze er in het ziekenhuis…
Lees meer

Artikel: het verhaal van Naomi Bijlefeld…

leestijd: 24 minuten
Naomi Bijlefeld (31 jaar) is freelance ontwerper en docent. Ze is 13 jaar samen met Remco, trotse moeder van zoontje Kik en 25 weken zwanger van hun tweede kindje. Naomi…
Lees meer

Video: het verhaal van Gerdine Letov…

Kijktijd: 35 minuten
Gerdine Letov (32 jaar) is communicatie specialist en blogger. Ze is 15 jaar samen met Ivan en heeft twee kindjes. Na haar eerste kindje kwamen ze er in het ziekenhuis…
Lees meer
Menu