Artikel: het verhaal van Annefloor van Ee…

Leestijd: 39 minuten

Annefloor van Ee (34 jaar) is Digital Director. Ze is negen jaar samen met haar man Jordann en zwanger van haar tweede kindje. Maar ze heeft ook twee keer een missed abortion meegemaakt. Ze vertelt hoe ze daarmee omging en uiteindelijk, deze 4de keer, een totaal andere zwangerschap heeft. Dit is haar verhaal…

 

Bij mij is de uitdaging niet zwanger worden, maar zwanger blijven…

Lees hier het verhaal van Annefloor…

Ik ben Annefloor, ik ben 34 jaar. Ik ben moeder van Maxime van ruim 2,5 en zwanger van de tweede. En dit is mijn verhaal…

Mijn kinderwens begon eigenlijk denk ik al heel lang geleden. Ik wist al heel heel lang dat ik kinderen wilde. Ook toen ik mijn man ontmoette wist ik dat ik dat heel graag met hem wilde. Wij begonnen een beetje bezig te zijn met kinderen begin 2016. We dachten, we wonen al een paar jaar samen, misschien is dit het moment om daar over na te gaan denken. Ik herinner me dat ik op dat moment dat wat bloedverlies had ondanks mijn spiraal. En ook wat last had, dus mijn huisarts heeft mij toen doorverwezen voor een echo in het ziekenhuis. Toen bleek dat ik een of twee cystes had. Niet heel groot of heel alarmerend, maar wel iets waar ik last van kon hebben. Toen gaf ik aan dat we eigenlijk wel binnen een half jaar wilde proberen om een kindje te krijgen en toen adviseerde de echoscopiste mij om de spiraal te verwijderen. Het was een hormoonspiraal en die kan dat ook veroorzaken. Toen is mijn spiraal eruit gegaan, maar mijn en ik wilde er door die cystes nog niet echt voor gaan. We hebben toen ongeveer een half jaar gewacht en hebben we het veilig gedaan om ervoor te zorgen dat er niet iets tussendoor zou glippen. En toen zijn we het gaan proberen voor het eerst op vakantie.

De kinderwens

In Mallorca weet ik nog heel goed. Het was heel bizar, omdat we niet heel duidelijk tegen elkaar hebben gezegd, we gaan er nu voor. Maar ik weet nog heel goed dat ik tegen Jordan zei, het kan nu gebeuren he? Ik vind het ook altijd heel interessant als mensen zeggen dat ze heel verrast waren dat ze zwanger zijn. Ik was er zo van bewust dat ik zwanger kon worden op dat moment. Ik vond het ook heel spannend. We hebben uiteindelijk niet meer gecheckt hoe het zat met de cystes, maar zijn er gewoon voor gegaan. Ik was wel begonnen met een appje om de ovulatie bij te houden. Ik was al jaren lang aan de anticonceptie dus ik had al jaren geen normale cyclus gehad. Het leek me ook heel goed om dan te weten wanneer de ovulatie zou zijn, ik had dat ook gelezen en gehoord. En toen gingen we daar de eerste keer voor en ik weet dat ik me heel speciaal voelde. Ik had jarenlang nooit zwanger kunnen worden en nu kon dat opeens dus ik vond het heel erg spannend. Ik weet ook nog dat ik tijdens die vakantie zelf al dacht, dit zou wel eens iets kunnen zijn. Ik had niet hele duidelijke sypmtomen, maar wel een soort heel speciaal gevoel. Ik voelde me wel anders dan normaal. En toen kwamen we terug van die vakantie en toen merkte ik eigenlijk al heel snel dat ik twee symptomen had. Ik had gevoelige borsten en ik had een duizeligheid die ik niet echt kende van mezelf. De gevoelige borsten herkende ik ook wel mijn menstruaties, maar ik vond de duizeligheid wel heel apart. Ik was er nog steeds wel mee bezig, het is natuurlijk de eerste keer, het zal nooit zomaar zo zijn. Uiteindelijk ben ik toch gaan testen op de dag dat ik ongesteld moest worden, maar niet ongesteld werd. Het was op zich een interessant moment, omdat ik toen bij mijn ouders was. Zij waren op een eiland en wij waren bij hen op bezoek. Ik weet nog dat ik het heel spannend vond, dat ik een test ging doen. Dat had ik nog nooit gedaan.

Floor, een streepje is een streepje…

De positieve test

Ik was met mijn zus en samen zijn we die test gaan doen. Het was een heel goedkoop testje, het was geen bijzonder moment. Ik weet nog dat ik tegen mijn zus riep, er is een heel dun streepje, ik denk dus dat het niet zo is. Toen liep ze naar mij toe en zei ze; ‘Floor, een streepje is een streepje’. Ik wist gewoon niet meer waar ik het zoeken moest. Je houdt er rekening mee, maar dat het echt zo is dat was wel heel bijzonder. Wat ook heel raar was, was dat mijn man het toen nog niet wist. Mijn zus wist het wel en dat vond ik wel een interessant moment. Toen ben ik naar mijn man gegaan en heb ik het verteld. We waren allebei overdonderd en ook heel blij, maar ook wel heel erg overdonderd. We dacht ohh het is nu echt zo. En net als iedereen hebben we toen nog van een goed merk een zwangerschapstest gekocht en die was ook positief. Zo langzamerhand was het ook wel bij mij aan het landen, er gaat gewoon een kindje aankomen. Er is in ieder geval perspectief op dat er een kindje komt.

Naar de verloskundige

Na het weekend toen we weer thuis kwamen belde ik de verloskundige. Ik had begrepen dat ik dat moest doen. De verloskundige feliciteerde mij en vroeg mij of ik medicijnen slikte. Op dat moment slikte ik beta-blokkers, omdat ik heel veel last had van migraine en dat voor mij een goede manier was om de aanvallen de kop in te drukken. Toen reageerde ze wel gealarmeerd, ze vertelde dat het niet iets heel goeds was om te slikken als je zwanger wil worden of als je zwanger bent. Daar moest ik direct mee stoppen en ze ging uitzoeken of er richtlijnen zijn. Ze wist niet precies de details hierover. Toen was inderdaad het verhaal dat ik moest stoppen met de medicatie en het is belangrijk dat je vertrouwen houdt dat het goed is en dat het goed komt. Ik vroeg haar wat er fout kon zijn en ze vertelde dat het niet goed is voor het vruchtje en los daarvan zou het kunnen uitmonden in een miskraam. Dat was voor mij heel bizar. We waren pas een paar dagen later en het zwanger zijn was heel nieuw voor mij en nu viel het woord miskraam. Dat was voor mij heel bizar en ook heel heftig. Toen sprak ik een van mijn beste vriendinnetjes en die adviseerde mij om een pretecho te laten maken zodat ik me weer goed zou voelen en van de zwangerschap kon genieten. Dus wij samen naar een pretecho, samen met mijn man, dat was met zes weken. Er was een kloppend hartje en dat was echt bizar. Dat had ik nog nooit gehoord en dat vond ik echt super fijn, maar de echoscopiste was niet helemaal 100% enthousiast. Ze zei dat het dooierzakje of het vruchtzakje niet helemaal de juiste groei had. Zij werd niet heel blij van wat ze zag. Dus ik weet dat ik in de auto zat samen met mijn man en dat we haar zaten te vervloeken. Het is een pretecho en waarom zou je dat soort dingen zeggen? Toch wordt er dan in je achterhoofd wel een zaadje geplant waarbij je wel gaat twijfelen of het allemaal wel goed is. Ik denk dat ik ook de dagen daarna bloedverlies kreeg. Het was niet heel veel en ook niet altijd. Ik had niet het idee dat er een miskraam op gang kwam. Ik had geen buikkrampen, maar ja als je bloedverlies tijdens de zwangerschap opzoekt, dan lees je dat het wel goed kan gaan, maar ook dat het niet goed kan gaan. Ik hoorde veel verhalen van mensen die hun hele eerste trimester bloedverlies hadden gehad. Ik bleef het bloeden wel houden, maar ik was wel daardoor nog meer bezig met me zorgen maken om de zwangerschap in plaat ervan te genieten. Ik was heel erg bezig met dat het toch misschien een miskraam kon worden. Ik had al twee slechte berichten gehoord, de beta-blokkers en de ander van het vruchtzakje, dus ik was er echt wel bang voor op dat moment. Maar goed, het bleef wel gewoon goed gaan en de verloskundige die ik vertelde over de pretecho zei tegen me dat ik dat nooit had moeten doen want er zijn ook momenten dat je nog geen hartje ziet bij zes weken dus doe dat nooit meer en kom maar bij ons met acht weken voor een echo. Dus wij daar naartoe met acht weken, prima echo, niks aan de hand. Ging allemaal goed, nog steeds een kloppend hartje, alles helemaal geweldig. Dus wij leefde toe naar de termijnecho rond 11 weken. Rond negen weken stopte het bloedverlies dus toen was ik heel blij. Dit was fantastisch want nu was er geen bloedverlies meer, het bloedverlies werd in de periode daarvoor niet erger. Het was altijd een beetje en het nam nooit echt toe. Maar ineens was het klaar en had ik het gewoon niet meer. Ik was heel blij want ik dacht, nu gaat de zwangerschap de goede kant op. En toen gingen we met 11 weken voor de termijnecho. Toen zette ze de echo op mijn buik en toen was er geen hartje meer…

Het heftigst vond ik dat je een perspectief hebt, er komt een kindje op een bepaalde datum en dat is niet meer…

De miskraam…

Het was zo heftig, mijn eerste zwangerschap. En ook al waren er de weken daarvoor wel wat momenten gekomen waarop ik zelf veel op ging zoeken over bloedverlies en beta-blokkers en het was niet ontspannen. Maar op het moment dat je echt hoort dat het niet goed is en dat het ook niet goed meer komt is zo definitief. Het heftigst vond ik dat je een perspectief hebt, er komt een kindje op een bepaalde datum en dat is niet meer. Je kan nooit meer die datum halen en dat vond ik zo heftig op dat moment. Ik weet nog dat ik me ook heel schuldig voelde tegenover Jordan, wat natuurlijk helemaal nergens op sloeg, maar ik had het gewoon heel graag goed willen doen en dat was nu niet het geval. En wat ik heel bizar vind is dat, kijkende naar de groei van het vruchtje was het op negen weken gestopt en dat was ook het moment waarop ik stopte met bloedverlies hebben. Dus toen dat is gestopt, stopte het hartje van het vruchtje waarschijnlijk ook. Daarom had ik ook met mezelf afgesproken dat als ik nog een keer zwanger zou zijn, ik me dan niet meer druk zou maken om het bloedverlies. Want als ik bloedverlies had gehouden dan was het waarschijnlijk een goede zwangerschap geweest dus dat was heel heftig. Ik weet nog dat het een hele warme dag was, het was eind augustus. We liepen naar buiten en we gingen ergens koffie drinken. Ik zag toen iemand voorbij lopen met een dikke zwangere buik en dat was me voor mijn gevoel nu ontnomen. We waren allebei wel echt van slag. Mijn man ook. Ik was al 11 weken hormonaal en gedoe en het was ook een intense zwangerschap. Ik was veel misselijk en voelde me vaak slecht en moe en het was allemaal intens. En dan ineens is het klaar, maar je lichaam is nog niet klaar met de zwangerschap. Je weet dan dat het niet doorgaat en dat de zwangerschap klaar is, maar het is lichamelijk nog helemaal niet klaar. We gingen diezelfde dag nog naar vrienden van ons in Engeland, zij gingen daar trouwen. Ik weet nog dat ik me daar vreselijk voelde en ik weet nog dat ik aan de verloskundige had gevraagd of ik wel een glas wijn mocht drinken. Ze zei dat ik er nog wel meer dan één mocht drinken. Niet dat het een troost is, maar het was voor mij heel fijn dat ik dat weer even wel mocht. Op dat huwelijk waren ook vrouwen die net zwanger waren en dat vond ik heel erg confronterend.

Curettage

Dit was een missed-abortion en geen spontane miskraam en dan moet het er nog uit. Een spontane miskraam komt vanzelf en dat was hier niet. Ze beginnen dan met tabletjes, Cytotec. En wat het doet, bij mij dan, het maakte wel iets los, maar heel weinig. Dus ik had een vriendinnetje gesproken die ook een missed abortion had gehad en zij adviseerde mij om aan te sturen op een curettage. Bij een curettage verwijderen ze het vruchtje en de restanten. Dus ik had al heel snel aangegeven dat ik dat wilde, die pillen werkte ook niet. Toen kon ik twee weken later terecht voor een curettage. Dat was heel bizar want het was een curettage onder plaatselijke verdoving. Ik was er dus zelf bij en mijn man zat er naast en die heeft een koptelefoon opgezet. Hij wilde het niet horen, maar hij had wel mijn hand vast dus dat was heel fijn. Mijn ervaring na zo’n curettage is dat het prettig was dat het nu echt klaar was. Het vruchtje was niet meer levensvatbaar dus ik wilde het zo snel mogelijk weg hebben. Daar was ik wel heel opgelucht mee dat we nu met een schone lei konden gaan beginnen. Maar dat was zeker een hele lastige tijd, ik heb het daar heel moeilijk mee gehad. Ook met mijn man samen. Je maakt niet zo vaak mee samen dat er heftige dingen gebeuren in je leven. Ieder heeft een eigen idee over een miskraam en of het nu levensvatbaar is of niet, ik had gewoon het perspectief dat we in maart 2017 samen een kindje zouden krijgen. Dat ging niet door, dat was ons ontnomen. Ik had daarbij nog heel veel verdriet en het gevoel dat ik gelijk had dat het fout zou gaan. Ik had het gevoel dat ik dit ook al niet kon. Wat mij overeind heeft gehouden is door erover te praten met anderen. Niet met iedereen, maar wel met de mensen die dichtbij stonden. Wat ik heel prettig vond was de verhalen die ik erover kreeg. Ik weet nog dat ik mijn manager belde om dit te vertellen en dat hij ook vertelde hoe zijn vrouw en hij ook wat uitdagingen op dat gebied hadden. Ik vond dat heel vervelend voor hem, maar voor mij was het heel fijn om dat te horen. Je voelt je dan niet zo alleen op zo’n moment. Ja… lastige tijd.

Opnieuw zwanger

Toen zijn we een week na de curettage naar het ziekenhuis gegaan voor een consult. Er is een echo gemaakt, het zag er allemaal goed uit. De gynaecoloog adviseerde ons om het een maandje niet te proberen. Ik wilde er juist heel graag voor gaan. Toen hebben we toch een maandje gewacht, dat was het advies dus dat hebben we opgevolgd. Toen de maand daarna zijn we er wel weer voor gegaan. Ik had op dat moment geen ovulatietest gedaan, maar wel een app zodat ik een beetje een beeld had wanneer ik zou ovuleren. Ik weet nog dat het weekend voordat ik ongesteld zou moeten worden dat ik al wel weer een beetje wat voelde. Ook weer mijn borsten en ik voelde ook plopjes in mijn buik. Ook had ik een beetje rugpijn wat ik normaal niet had bij menstruaties. Dus ik dacht dat het wel weer raak zou zijn, maar als ik de symptomen opzocht dan kon het ook weer bij een menstruatie horen. Ik weet nog dat ik op maandag ongesteld moest worden en ik had heel erg krampen. Ik ging naar de wc en toen had ik bloedverlies. Dus ik was een beetje geïrriteerd dat het deze maand niet gelukt was. Dat was voor mij wel een teleurstelling ook omdat ik voor mijn gevoel dacht dat het raak zou zijn. Maar goed… Op het moment dat je ongesteld wordt is het een teken dat het niet het geval is. Ik weet dat ik in de avond vond dat ik wel heel weinig bloedverlies had. Meestal komt er bij mij de eerste dag wel wat meer, dat vond ik wel een beetje raar. Ik had ook weleens dat ik een dagje weinig bloedverlies had en dan een dag niet en daarna begon pas echt mijn menstruatie. Ik had ook nog niet veel natuurlijke cycli gehad, omdat ik lange tijd een spiraal had. Het was dus ook een beetje uitvinden hoe het werkte voor mij. De dag daarna had ik geen bloedverlies, de dag daarna weer niks. En ik bleef wel van alles voelen. Toen dronk ik op woensdagavond een glas wijn en dat smaakte me niet en toen dacht ik wellicht is er toch iets. Ik vertelde het aan mijn man en hij zei dat ik maar even moest afwachten. Hij wilde me natuurlijk ook behoeden voor een teleurstelling. Toen hebben we afgesproken dat we op vrijdag zouden testen als ik dan nog niet ongesteld was. Maar ik wist natuurlijk al lang met die wijn en dat ik niet ongesteld was en met de symptomen, dat er iets gebeurde in mijn lichaam. Op vrijdag ging ik een test doen en ik zei tegen Jordan dat de test in de badkamer lag. Ik vroeg of samen konden gaan kijken en hij loopt de badkamer in, doet de deur op slot en gaat douchen… en ik zat daar te wachten in bed en hij kwam 10 minuten later naar buiten en hij zei; ‘nou mevrouw, het is weer zover, je bent weer zwanger.’ En dat was heel bizar, omdat ik aan het begin van die week zo teleurgesteld was door de ongesteldheid en aan het eind van de week was ik zwanger. Ik heb nooit echt kunnen achterhalen wat die bloeding precies was, misschien is het  innesteling geweest.

Ik keek heel erg uit naar de termijnecho en die was goed…

De zwangerschap van Maxine

Het was vanaf het begin wel heel spannend. Ik had deze keer geen beta-blokkers geslikt en ik voelde me ook anders, vanaf het begin al eigenlijk. Wel de misselijkheid en dat vond ik ook wel zwaar. Ik had een maandje rust gehad en toen ging het weer door. Ik was ook heel hormonaal. Ik had niet echt angst dat het mis zou gaan, het voelde wel heel anders. Met zeven weken had ik na een hockeywedstrijd wel bloedverlies en dat was wel heel spannend. Ik wist niet wat er zou gaan gebeuren. Ik was toen redelijk in paniek, maar dat stopte na nog niet eens een dag. Toen mochten we met acht weken komen voor een echo en deze was goed. Dat voelde niet als een geruststelling, want de vorige acht weken echo was ook goed. Ik keek heel erg uit naar de termijnecho en die was goed. Ik weet nog zo goed dat ik bij de verloskundige was en de vorige keer mochten we niet naar het volgende kamertje na de echo omdat het toen mis was gegaan. Ik was nu zo trots dat we daar wel naar toe mochten, het was nu gelukt. Het zag er allemaal heel goed uit. We hebben toen nog wel een combinatietest gedaan, dat was ook allemaal goed. Ik vond het nog best wel spannend en ik bleef ook wat terughoudend met het aan mensen vertellen, of met kleertjes kopen. Maar ik was wel ontzettend blij dat het nu de goede kant op leek te gaan. Dat bleef ook zo, de 20 weken echo was ook goed. Deze zwangerschap was redelijk zorgeloos. Ik vond het heel mooi dat ik weer vertrouwen kreeg in mijn lichaam. Ik voelde me niet altijd even goed hoor en ik had wel last van mijn hormonen. Ik kon me bijvoorbeeld heel druk maken of ruzie maken met mijn man om niks. Ik moest ook bij alles huilen, zelfs om reclames op televisie. Achteraf gezien vond ik dat wel heel pittig, ik was ook fulltime aan het werk. Maar verder was het een goede zwangerschap. Ik werd aan het eind wel medisch omdat het duidelijk werd dat het voor mij wel beter was om in het ziekenhuis te bevallen. Toen ik jonger was hebben ze ontdekt dat ik in mijn hoofd een malformatie van bloedvaten had. Daar ben ik meerder keren voor behandeld, operaties en bestraling. Ze hebben altijd tegen mij gezegd dat ik niet mocht bevallen, voor de druk op mijn hoofd. Dat is wel altijd blijven hangen bij mij dus dat heb ik wel met mijn verloskundige besproken en vervolgens ook met de neuroloog. Toen is er bepaald dat het een medische zwangerschap werd. Dat was ook wel lastig want het is toch anders dan een niet medische zwangerschap. Het fijne gevoel wat je bij de verloskundigepraktijk hebt dat is in het ziekenhuis niet. Het is daar toch wat zwart-witter. Wat ik wel heel fijn vond was dat er een plan werd gemaakt voor de bevalling. Het zou gaan om een inleiding en een ruggenprik met als doel de perstijd zo kort mogelijk te houden.

Toen werd me uitgelegd dat het een vacuümverlossing zou worden…

De bevalling

De bevalling heeft uiteindelijk heel lang geduurd. Vanaf het moment dat mijn vliezen waren gebroken tot aan de geboorte van Maxime heeft 27 uur geduurd. Het begon met een inleiding. De dag dat ik jarig was, op een vrijdag, waren we bij de gynaecoloog. Ze voelde aan mijn buik en zei dat ze al zeven of acht pond was. Dus toen moest ik de volgende dag komen voor de inleiding. Het begon met het plaatsen van een ballonnetje, dat is om de baarmoedermond week te maken. Ik moest daarmee naar huis.Daar kreeg ik gelijk heel veel last van dus toen moest ik weer terug naar het ziekenhuis. Toen zijn de weeën opgang gekomen, maar de ontsluiting schoot helemaal niet op. Met 2,5 cm konden ze de vliezen breken. Dat vond ik heel fijn want toen konden ze het wat versnellen. Na een paar uur schoot het nog steeds niet op. Ik kreeg toen weeopwekkers en daardoor werd het heel intensief. Ik kreeg weeenstormen. Die doen heel veel met je en ik was uitgeput. Toen hebben ze mij van zaterdag op zondagnacht laten slapen, ik kreeg morfine en een slaappil en ik sliep als een baby, dat was heerlijk. De volgende dag was ik klaar voor de strijd. Toen schoot het eigenlijk ook niet op. Ik zou een ruggenprik om 22.00 uur krijgen en die kreeg ik pas om 4.00 uur in de nacht. Daar zat dus best wel lang tussen. Toen ging de ontsluiting ineens heel snel, dat was heel fijn. Toen kon ik ook weer een beetje slapen. Uiteindelijk had ik het gevoel dat ik naar de wc moest en ze gaven aan dat het goed was dat ik druk op mijn billen kreeg. Dan gaat het allemaal goed. Toen mocht ik gaan persen en dat vond ik fantastisch. Ik had eindelijk het idee dat ik iets actiefs mocht doen in plaats van alleen maar de weeen opvangen. Maxine zat een beetje vast in het geboortekanaal dus er gebeurde iets met de hartslag. In het ziekenhuis kwamen er veel mensen bij, er stond ook een neuroloog stand-by voor mijn hoofd dus er was veel paniek. Ik had het zelf niet echt door, het maakte mij niet uit. Ik wilde gewoon dat ze eruit zou komen, dus ik zei dat ze mochten doen wat nodig was om haar eruit te krijgen. Toen werd me uitgelegd dat het een vacuümverlossing zou worden. Ik dacht zelf aan een soort lief klein stofzuigertje, maar het was een metalen bol met een ketting eraan. Dus daar schrok ik wel van. Die schoot de eerste keer los. Jordan stond heel strategisch naast mij en die zag het gebeuren, hij zag het hoofdje losschieten. Hij dacht dat het kindje kapot was, we waren daar helemaal niet op voorbereid. De tweede keer lukte het en toen lag Maxine op mijn borst. Dat was zo bizar, ik zat nog zo in de vechtmodus van de bevalling en Jordan was in alle staten, heel emotioneel, hij dacht dat ze kapot was en nu lag ze zo heel mooi op mijn borst. Het was zo bizar om ineens een kindje op je borst te hebben die van jou is, ze hoort bij jou. Ik vond het zo mooi dat we nu ineens een gezin waren. Dat vond ik heel bijzonder, dat was een heel mooi gevoel.

De kraamtijd

Toen was ze er, onze Maxine. Dat was fantastisch. We zijn nog een weekje in het ziekenhuis gebleven. Ik bleek een infectie te hebben waardoor we langer moesten blijven. We zijn daar heel goed verzorgd en ik vond het ook lekker om daar op gang te worden geholpen met de borstvoeding. Het was daarna een heerlijke periode. Het was hartje zomer en Jordan kon heel veel bij ons zijn. Het voelde als een soort vakantie in eigen land, dat was heel lekker. Ik vond het heel overzichtelijk als we met z’n drieën waren. Maxine was goed te doen, we hebben haar vanaf het begin veel meegenomen naar het buitenland en als we bij mensen gingen logeren. Dat kon zij goed aan en dat vonden wij heel fijn.

Een tweede…?

Lange tijd vond ik dat heel overzichtelijk. Maar ik ben zelf opgegroeid met een broer en zus en het is altijd ons doel geweest om nog een kindje te krijgen. Dus na een tijdje zijn we daar wel over na gaan denken. Toen ze een jaar werd waren we er totaal niet mee bezig, maar toen ze anderhalf werd merkte ik ook om mij heen dat vriendinnetjes zwanger raakte van de tweede. Ik voelde alsof ik dat ook moest, ik voelde me een beetje opgejaagd. Toen hebben we besloten om er ook weer voor te gaan. Dat was begin 2019, we waren op skivakantie. Op dat moment had ik ook weer de app waardoor ik het bij kon houden. We zijn het toen weer gaan proberen. Het viel helemaal niet handig. We waren met familie op skivakantie dus ik vond het een beetje een verloren maand. Ik had het ook losgelaten want op een andere app gaf andere vruchtbare dagen aan dus ik dacht ook dat het niet was gelukt deze maand. Op vrijdagochtend voordat ik ongesteld moest worden was ik aan het werk en ik was ineens heel misselijk. Ik moest ook echt overgeven, ik snapte het niet. Totdat ik dacht, misschien is dit wel een zwangerschap. Ik voelde ook wel weer bepaalde symptomen, mijn borsten deden zeer, ook weer die plopjes. Dat weekend ben ik een test gaan doen en die was positief… Toen kreeg ik het wel benauwd. Ik wist wel als je vruchtbaar bent dan kun je zwanger worden. Natuurlijk ben je blij en vind je het fantastisch, maar ik vond het ook heel spannend. We waren aan het verbouwen, verhuizen en er waren wat andere dingen aan de hand. Ik vond het fantastisch dat het was gelukt, maar het was niet helemaal de goede timing. Ik dacht wel, als het zo moet zijn, dan moet het zo zijn, maar ik was wel heel erg overrompeld. Ik voelde gelijk weer heel veel symptomen. Ik was heel erg misselijk en het hormonale kwam weer heel snel naar boven, dus het was in die periode wel heel pittig. Ook omdat je al een kleintje van anderhalf hebt rondlopen. Ook omdat er van alles speelde en gebeurde in ons leven. Ook Jordan had die gemengde gevoelens. Het kindje was wel meer dan welkom. Je wil heel graag zwanger worden, maar op het moment dat je zwanger bent, weet je dat er weer een kindje aan gaat komen. Het is ook niet meer terug te draaien en dat moest ook weer even bij mij landen. Het is niet altijd alleen maar euforie. Ik wist ook helemaal niet hoe dit kindje zou zijn en ik maakte me zorgen of het wel goed samen zou gaan met mijn dochter. Ik voelde veel onrust. De zwangerschap verliep goed, ik had geen bloedverlies deze keer. Ik was wel heel moe en heel misselijk. Ik hoefde niet meer over te geven, maar wel heel misselijk. Met acht weken hadden we een goede echo, er was niks aan de hand. Dat liep zo een beetje door en toen gingen we met elf weken voor de termijnecho. Het echo apparaat ging op mijn buik en ik zag gelijk, dit vruchtje is te klein voor waar het moet zijn, er was wederom geen hartje. Ondanks dat de echo met acht weken dus goed was, ging het nu dus weer fout. Dat was heel heftig. Het verschil met de eerste miskraam was dat ik toen echt zo intens verdrietig was en nu voelde ik ook een beetje een opluchting. Dat klinkt heel heftig, maar dat kwam omdat ik het misschien al had verwacht. Ergens dacht ik al dat het niet goed zou zijn. Het paste niet in het moment. En de hormonen en misselijkheid waren zo intens dat het voor mijn gevoel al niet goed was vanaf het begin. Ik dacht wel meteen, waarom overkomt mij dit weer? Ik zei tegen mijn man dat ik het vanaf nu af aan goed wilde doen. Op dat moment voelde ik ook zoveel kracht. Ik wilde het helemaal anders gaan doen. Bij mijn eerste miskraam was ik zo van slag dat ik me er ook helemaal in was verloren. Dus het voelde nu ook als een soort kans om het nu misschien wel goed mee om te gaan, los van dat het natuurlijk wel heel verdrietig was.

Weer een miskraam…

Toen was het dus wederom niet goed en hebben we gesproken met de arts-assistent. Zij vertelde ons wat de mogelijkheden waren. Ze stelde voor om weer de pillen te nemen om het op te wekken. Die heb ik genomen en wederom bracht het weinig op gang. Een week later had ik een controle afspraak in het ziekenhuis bij de gynaecoloog en die zag dat alles door was gegroeid. Behalve het vruchtje, wat niet meer levensvatbaar was. Er is toen besloten om direct een curettage te doen. Ik kreeg deze keer een curettage onder volledige narcose wat ik heel prettig vond. Ik vond het heel spannend om onder volledige narcose te gaan, maar het was eigenlijk heel fijn. Daarna was het voor mij weer dat schone lei gevoel. Naast de opluchting voelde het ook leeg en ook nu weer was het perspectief weg. Rond 12 weken gaan de meeste mensen het vertellen dat ze zwanger zijn en dat kon voor mij nu niet. Dat vond ik heel confronterend, maar ik merkte dat ik wel wat anders in de wedstrijd zat. Ik kreeg een gesprek met de gynaecoloog, omdat het een tweede miskraam was. Ik kreeg ook allemaal kansberekeningen en er werd uitgelegd dat de kans op een miskraam na het zien van een kloppend hartje met acht weken nog maar ongeveer vier procent is. En de kans dat je dat twee keer in je leven krijgt is nog veel lager, dus ik voelde me echt uit het veld geslagen. Ik had er voor mijn gevoel niet zo veel aan, ik wilde weten wat ik er tegen kon doen. De arts gaf aan dat er twee onderzoeken waren die we konden doen. Een genenonderzoek, waarin ze onderzoeken of er iets mis kon zijn met onze genen, maar omdat wij een gezonde dochter hebben was dat niet heel aannemelijk. En de andere optie was een stollingsonderzoek. Een stollingsprobleem kan leiden tot herhaalde miskramen. Beide onderzoeken zou best veel tijd in beslag nemen en ik vroeg wat we konden doen met de uitslag als zou blijken dat er iets mis zou zijn. De artsen gaven aan dat er vrij weinig aan gedaan kon worden. Dat vond ik teleurstellend, want er werden wel onderzoeken aangeboden, maar ik had niet het gevoel dat ik er iets mee kon. Ik ben toen gaan nadenken over wat er is gebeurd. Ook omdat ik twee keer een miskraam heb gehad op precies dezelfde wijze.

Gezonder worden

Ik sprak een goede vriendin van mij en we spraken over de uitdagingen rondom het zwanger worden. Bij mij is zwanger worden niet het probleem, maar het zwanger blijven is wel een uitdaging. En dat heeft mijn perspectief veranderd op waar ik mee bezig was en ik voelde dat ik dat moest veranderen. Wat kan ik doen om te zorgen dat ik goed zwanger word om ervoor te zorgen dat ik zwanger blijf. Ik ben het toen over een andere boeg gaan gooien. Ik heb een afspraak gemaakt bij een fertiliteitsexpert, zij gaf mij een EMB-bloedtest waarin ze keek naar eventuele tekorten in vitaminen en mineralen, maar ook naar acupunctuurpunten en naar je hormonen. Ik stond eerder helemaal hier niet voor open, maar ik vond het zo fijn om haar te spreken. Zij vertelde mij ook meteen dat de miskraam met dit termijn te maken kon hebben met een B12 tekort. En B12 is natuurlijk een van de vitaminen die goed is om extra te slikken tijdens de zwangerschap. En waar ik achter kwam toen ik de EMB-test deed, was dat die waarde ook heel laag bij mij eruit kwam, terwijl ik dat drie maanden lang al aanvullend had geslikt. Ook mijn foliumzuur en D3 was verlaagd, dus ergens had ik met mijn goede gedrag de pillen geslikt, maar werd het niet goed opgenomen. Wat er ook uit bleek was dat ik heel heftig reageerde op gluten en tarwe. Nu eet ik heel graag brood, zeker wanneer ik zwanger ben. Daar ben ik na de uitslag mee gestopt. Ik wilde goed zwanger worden en alle vitaminen goed aanvullen. Zo ben ik richting de vierde zwangerschap gegaan. Ik ben ook naar acupunctuur gegaan, ik ben veel bewuster gaan nadenken over goed voor mezelf zijn. Veel rust pakken en zorgen dat ik goed at en gezond was. Dat betekende niet dat ik helemaal geen wijntjes dronk, maar het betekende wel dat ik een zwangerschap ging zien wat gaat over je hele lichaam. En niet alleen de bevruchting. Het gaat erom dat je gezond bent en dat je man gezond is. Dat je erin gaat met een bepaalde mindset. Wat ik heel fijn vond van de EMB test en de gesprekken met de fertiliteitsexpert was een stukje vertrouwen. Vertrouwen in mijn lichaam en dat ik er zelf iets aan kon doen, dat ik zelf voor een groot deel mijn vruchtbaarheid in de hand heb.

Weer zwanger

Voor mijn gevoel hebben de miskramen een reden gehad. Als ik daar nu op terug kijk heeft het mij veel gebracht. Natuurlijk ook verdriet, maar het heeft me ook de meer spirituele kant geleerd. En om er holistisch naar te kijken was voor mij heel fijn. Door te kijken hoe het ervoor staan in je lichaam, je vitaminen, de werking van je darmen. Het heeft allemaal invloed op je gezondheid en op je zwangerschap. Als je snel zwanger raakt dan denk je daar vaak niet aan want dan gaat dat stukje allemaal goed. Ik ben alle adviezen gaan opvolgen en ik had overal hele goede ervaringen mee. Ik was daarna ook redelijk snel weer zwanger. We hebben weer een maandje gewacht en toen was het daarna weer raak. Wat ik zo prettig vind aan deze zwangerschap en wat ik ook merkte in het begin is dat ik me zoveel meer in balans voelde. Het was natuurlijk weer spannend, in het eerste trimester kan er van alles gebeuren. Maar ik voelde me heel goed, niet zo misselijk en niet zo hormonaal. Natuurlijk had ik wel symptomen, ik was wel moe en ook de duizeligheid had ik weer. Dit was wel alles waar ik goed mee kon leven. Hierdoor had ik een goed vertrouwen in de zwangerschap. Totdat we de eerste echo hadden met zeven weken. Dat was heel spannend. Als je eenmaal hebt meegemaakt dat het ook niet goed kan zijn dan blijft een echo altijd spannend. Gelukkig was alles goed, een kloppend hartje, het kindje groeide goed. Het zag er helemaal goed uit. Dat was een heel mooi cadeautje. Op dezelfde dag was ik gevraagd om op mijn werk te komen praten en daar hoorde ik, nadat ik de goede echo had gehad, dat er door een reorganisatie mijn baan zou komen te vervallen. Dat was een heel bijzonder bericht wanneer je net hebt gehoord dat je een goede zwangerschap hebt. Ik had een vast contract dus dan kun je gelukkig niet zomaar ontslagen worden. Maar die zwangerschap werd ook wel iets, want dat was de reden waarom ik niet ontslagen mocht worden. Er kwam zo een druk te liggen op deze zwangerschap terwijl ik juist zo relaxt mogelijk deze zwangerschap in wilde gaan. Het was dus best schipperen om hier niet teveel in mee te gaan en juist vertrouwen te hebben in de zwangerschap. En ik voelde ook dat als er iets mis zou gaan met deze zwangerschap dat het dan zou zijn omdat er dan iets anders voor mij in het verschiet zou liggen. Dat was nieuw voor mij, dat had ik nog nooit zo op die manier ervaren. Maar ik wilde dit op die manier zo aangaan. De zwangerschap ik gelukkig goed gegaan, ik heb ook een goede termijnecho gehad en sindsdien gaat het heel goed. Ondanks dat ik toch ook uitgedaagd werd door mijn werk om daardoor ook een langere periode niks te doen. Dat past helemaal niet bij mij. Maar wat ik fantastisch vind aan deze zwangerschap is dat ik anders ben gaan leven. Ik eet bijna geen gluten meer, ik let ook op met lactose. Ik slik andere vitamine en ook op een ander moment, wat echt een verschil maakt. En daardoor zit ik zo anders in deze zwangerschap. Mijn zwangerschap bij Maxine was ik heel erg hormonaal en had ik veel bekkenklachten. Daar helpt mijn acupuncturist heel goed bij dus het is zo’n andere zwangerschap. Ik geloof ook echt dat door op een andere manier de zwangerschap in gaan en vanaf het begin na te denken over je voeding en je vitaminen, maar ook jezelf dingen te gunnen zoals een acupuncturist, want dat doet een acupuncturist ook, die helpt om je op de juiste momenten te ondersteunen bij bijvoorbeeld je bekken, dat vind ik heel fijn om nu te ervaren in deze zwangerschap. Ik ben bijna aan het eind van deze zwangerschap en ik heb ook heel veel zin om dit kindje te gaan ontmoeten. We weten niet wat het wordt dus dat is ook nog heel spannend. En natuurlijk gaat het straks ook uitdagend worden. Maar als ik nu terugkijk op die tweede miskraam en wat me dat heeft gebracht… Natuurlijk had ik elke miskraam willen missen, maar als ik nu denk aan de lessen die ik ervan heb geleerd dan denk ik dat ik er ook wel oké mee ben dat ik het heb meegemaakt.

Niet alleen wanneer je zwanger bent, maar juist ook in de periode daarvoor…

Gezond zwanger worden…

Wat mij heeft geholpen om goed zwanger te worden, maar ook zwanger te blijven is door eerst breder te kijken dan alleen te denken dat er op het juiste moment een bevruchting plaats moet vinden. Om echt te investeren in mezelf en om erachter te komen wat ik nodig had om gezond te zijn. Want het is heel belangrijk om goed voor jezelf te zorgen. Het kindje krijgt toch wel voldoende voeding binnen, zo werkt je lichaam. Maar het is heel waardevol om voldoende en goede vitaminen en voedingsmiddelen binnen te krijgen. Niet alleen wanneer je zwanger bent, maar juist ook in de periode daarvoor. En misschien heb ik makkelijk praten want het zwanger worden is niet het probleem, maar door op deze manier goed voor mezelf te zorgen en voldoende rust te nemen ben ik nu op een punt waarop ik heel erg blij ben met mezelf en deze zwangerschap…

Heb je deze al gelezen…

Podcast: het verhaal van Annefloor van Ee…

Luistertijd: 57 minuten
Annefloor van Ee (34 jaar) is Digital Director. Ze is negen jaar samen met haar man Jordann en zwanger van haar tweede kindje. Maar ze heeft ook twee keer een…
Lees meer

Video: het verhaal van Annefloor van Ee…

Kijktijd: 57 minuten
Annefloor van Ee (34 jaar) is Digital Director. Ze is negen jaar samen met haar man Jordann en zwanger van haar tweede kindje. Maar ze heeft ook twee keer een…
Lees meer

Artikel: het verhaal van Jennifer Rijs…

leestijd: 58 minuten
Jennifer Rijs (31 jaar) is blogger. Ze is 10 jaar samen met haar vriend Peterpaul en heeft twee kindjes. Na haar eerste dochter kreeg ze vijf miskramen. Een bijzonder verhaal…
Lees meer
Menu