Artikel: het verhaal van Gerdine Letov

Leestijd: 23 minuten

Gerdine Letov (32 jaar) is communicatie specialist en blogger. Ze is 15 jaar samen met Ivan en heeft twee kindjes. Na haar eerste kindje kwamen ze er in het ziekenhuis achter dat ze, door haar eerste bevalling via een keizersnede, een niche had. Dit is haar verhaal…

 

Mijn mantra was: trust the timing of your life…

Lees hier het verhaal van Gerdine…

Ik ben Gerdine, ik ben 32 jaar. Ik ben mama van Cas van 3 jaar en Rosalie van 8 maanden en dit is mijn verhaal…

Mijn kinderwens begon in mei 2015. Ivan en ik zouden gaan trouwen en dat leek ons een heel mooi moment om voor een kindje te gaan. We waren al 10 jaar samen en we besloten ervoor te gaan. Ik ben gestopt met de pil en daarna, je weet niet wat je moet verwachten, je hebt toch meteen wel een grote wens en je weet niet hoe het verder zal gaan. In het begin dacht ik nog van, we zien het wel. En uiteindelijk na een paar maanden, je lichaam moet eerst een beetje ontpillen. Mijn cyclus was in het begin bijvoorbeeld 48 dagen en dan 25, maar eigenlijk al redelijk snel werd het toch al wel regelmatiger, zo rond de 33-36 dagen. En we gingen rustig zo door. Ineens moest ik wel nog geopereerd worden, dat had verder niks met het zwanger worden te maken, maar het zorgde er wel voor dat we even moesten stoppen met onze zwangerschapswens, maar daarna konden we eigenlijk vrolijk weer verder en uiteindelijk met de maanden opgeteld dat we bezig waren heeft het een maand of vier maar geduurd en toen was ik zwanger van Cas. Dus ik was natuurlijk superblij.

Positieve zwangerschapstest

Op het moment dat ik testte toen was Ivan op wintersport en, omdat je toch al bezig bent met die wens dacht ik, ja, ik was misschien één of twee dagen overtijd, maar ik ben altijd heel ongeduldig met dit soort dingen. Ik dacht toch, ik ga toch maar eventjes testen en toen zag ik meteen een plusje. Maar ik kon het met niemand delen want ik was alleen thuis. Uiteindelijk heb ik het toen wel al aan een collega verteld want ik was natuurlijk zo enthousiast, ik moest het gewoon aan iemand kwijt. Voor Ivan heb ik toen als cadeautje, als verrassing een klein muziekdoosje gekocht. En toen hij na een paar dagen terug kwam van wintersport, toen heb ik dat aan hem gegeven. Hij was natuurlijk superblij en heel verrast. En ook wel een beetje zenuwachtig, want ook daarvan weet je niet wat je moet verwachten. Ik had vervolgens eigenlijk een hele fijne zwangerschap en eigenlijk verder geen bijzonderheden. Ik kan me voorstellen dat het misschien wel makkelijk klinkt, of dat het toch wel redelijk snel ging en dat was op zich wel zo, maar op het moment dat je er zo middenin zit, dan is toch iedere maand een teleurstelling. Ik merkte bijvoorbeeld ook aan Ivan, hij is natuurlijk een man. En hij maakt niet iedere maand een cyclus door zoals een vrouw dat ervaart en continue die opbouw en die afbouw. Daardoor kan je het als vrouw denk ik ook moeilijk loslaten, omdat je toch weer iedere keer door die menstruatie en doordat je het dan weer ziet, je er toch weer aan herinnerd wordt en dat het voor jou als vrouw, is die teleurstelling dan misschien toch nog wel groter, omdat je dan toch iedere keer weer naar de wc gaat en denkt van ohh het is weer zover en het is weer niet gelukt.

Zwanger worden

Die eerste maanden was ik op zich wel, ik was er nog niet heel erg mee bezig, maar ik ben best wel een controlfreak van mezelf, dus je merkt toch dat je al best wel snel denkt van nou, kom op, er zijn toch ook vrouwen die binnen een maand zwanger zijn. Waarom is dat dan bij mij niet zo? En het heeft achteraf gezien helemaal niet lang geduurd, maar je denkt na een paar maanden al, wat kan ik doen om het proces te bevorderen? En dan deed ik na een paar maanden al ovulatietesten en ik had een cyclusapp waarin ik alles bij hield en waarin je dan ook weer terug gaat kijken van zie ik bepaalde continuïteit of bepaalde regelmatigheden, wanneer is mijn ovulatie eigenlijk, moet ik het dan iedere dag doen of om de dag of twee keer per dag? Je googelt ook wat af wat dat betreft, dat verbaasde me wel hoe snel dat grip op je krijgt…

En tegelijkertijd vond ik dit ook het mooie van het hele proces want ja, we leven toch ook wel in een consumptiemaatschappij waarin je alles zo kunt kopen en kunt krijgen wanneer je het wilt en dat is bij dit gewoon niet zo. Je moet maar gewoon wachten, ten eerste of je het gegund is en ten tweede wanneer. Je wilt het gewoon het liefste nu. En dan is toch iedere maand een teleurstelling er een te veel. Of het nou kort duurt of lang duurt, je hebt het eindresultaat nog niet. Je weet niet hoe lang het gaat duren. Dat vond ik toch wel apart aan het hele proces.

 

Ook op de echo zagen we al heel erg snel een kloppend hartje en dat was een super mooi moment…

De zwangerschap

Toen ik eenmaal die positieve test in mijn handen had, had ik nog niet meteen heel veel symptomen. Ik was wel heel erg moe weet ik nog. En wat ik ook wel gek vond en waar ik ook wel een beetje onzeker van werd, was dat ik toch wel een soort van korte bloeding had. Het was niet veel, maar je gaat natuurlijk meteen weer googelen en dan lees je dingen over een innestelingsbloeding. En dan dacht ik ja, is dat het nou en hoort het dan dat ik nu toch een beetje bloed verlies? Uiteindelijk bleek het toch wel allemaal gewoon goed te zitten. Ook op de echo zagen we al heel erg snel een kloppend hartje en dat was een super mooi moment. Dat geluid is gewoon echt geweldig, een soort van paarden in galop, ja dat vond ik echt fantastisch om te zien. En ik kon het ook zo lang niet geloven of zo, dat er een kindje in je buik groeit.

Ik was ook helemaal niet misselijk of zo, ik had wel een hele sterke geur en ik kon wel alleen maar eten waar ik op dat moment zin in had. Vroeger deed ik altijd van te voren boodschappen voor een week vooruit, maar dat kon ik niet meer doen. Ik moest echt op de dag bekijken van, waar heb ik trek in want als ik dan iets anders moest eten dan ging me dat zo tegen staan. Ik heb gelukkig nooit hoeven overgeven. Als ik honger had dan moest er ook meteen nu eten komen en daar hield Ivan ook rekening mee. En verder ja, gewoon moe, een moeheid die je niet kent. Zelfs niet de moeheid van vroeger van na het stappen. Dat is gewoon heel anders dan de moeheid van de zwangerschap. Verder vond ik het gewoon een superfijn gevoel hoe je lichaam verandert en ik had niet heel snel een buikje, maar voor je gevoel heb je dat al wel heel snel. Ook al is dat misschien van een volle blaas, maar ik vond het super mooi. En ik voelde me super vrouwelijk en heel fijn.

De eerste echo

De eerste echo hadden we rond een week of acht- negen. Ja, dat is super fijn om die bevestiging te krijgen dat er echt iets zit en dat het hartje klopt, dat er iets in je buik groeit. Vanaf dat moment vond ik het wel steeds echter worden. Toen rond een week of 13 hadden we weer een afspraak bij de verloskundige, dat was een standaard afspraak. Ik had online gelezen dat je al best wel in een vroeg stadium met enige zekerheid al kon zien wat het kon worden, een nub-theorie heet dat volgens mij. Dus ik vroeg aan de verloskundige of zij al iets kon zien, want ik ben gewoon heel ongeduldig met dat soort dingen. Zij ging naar het knobbeltje kijken wat tussen de benen hoort te zitten en toen kon ze met 75% zekerheid wel zeggen dat het een jongetje zou worden. Ik had totaal geen voorgevoel van te voren. Ik dacht wel altijd dat ik een ‘boysmom’ zou worden, maar dat was nergens op gebaseerd. Maar een zoon, ja super leuk natuurlijk. Toen uiteindelijk hadden we de 20 weken echo. dat is toch wel even spannend. Ze gaan het helemaal doorlichten natuurlijk. Ivan is ook heel nuchter en we hadden zoiets van, we bekijken het van dag tot dag. Dat was ook allemaal goed. Ik vond het een hele mooie echo, je ziet zoveel en helemaal mooi en profil kwam hij in beeld en dat vond ik heel bijzonder.

 

Je loopt wel infectiegevaar, voor de baby vooral, en je hebt de kans op vroeggeboorte…

Een hoge vliesscheur

Verder had ik dus een heel onbezorgde zwangerschap eigelijk. Ik had nergens last van, totdat ik met 34 weken ongeveer, toen lag ik ’s nachts in bed. Het leek wel alsof mijn vliezen braken. Het was vruchtwaterverlies en er zat wat bloed bij. Toen hebben we de verloskundige gebeld, die kwam en zij zag ook wel dat ik wat beginnende weeen had. Redelijk vroeg wel met 34 weken dus we moesten naar het ziekenhuis. Daar moest ik een nachtje blijven en toen op de een of andere manier, ze gaven mij geen weeenremmers meer omdat ik al 34 weken was. Ik heb daar geslapen en toen zijn de weeen eigenlijk vanzelf weggeebt. Mijn lichaam heeft het dus toen zelf opgelost en toen dachten we dat het loos alarm was, maar toen kwamen we er dus wel achter dat ik een hoge vliesscheur had. Ik had er eigenlijk nog nooit van gehoord, ook toen ik ging googelen was er helemaal niet veel over bekend. Het betekent eigenlijk dat je vliezen niet helemaal gebroken zijn, maar er zit een soort scheurtje waardoor je wel continue wat vruchtwater verliest. En dat is op zich niet erg, want vruchtwater wordt automatisch weer aangevuld, maar je loopt wel infectiegevaar, voor de baby vooral, en je hebt de kans op vroeggeboorte.

Dus vanaf dat moment was het advies je mag naar huis, maar je moet platliggen en eigenlijk gewoon broeden. En er maar voor zorgen dat je kindje alsnog zo lang mogelijk blijft zitten, want je wil natuurlijk zo dicht mogelijk bij het termijn van 37 weken komen. Dus ik moest een paar dagen blijven voor monitoring en toen mocht ik naar huis. Maar toen had ik dus verlof waarbij ik alleen maar op de bank lag, ik mocht opstaan om alleen maar naar de wc te gaan en om eventjes te douchen en verder was het liggen en wachten. Iedere dag kwam de thuismonitoring langs, zij maakte een ct-scan, omdat ze de activiteit van de baby goed in de gaten moesten houden. Uiteindelijk hebben we dat twee weken gehad. En toen kreeg ik weer bloedverlies met vruchtwater. Waarom of hoe dat kwam is eigenlijk onduidelijk.

 

Toen was het ineens grote spoed, spoed, spoed…

De spoedbevalling

Toen was ik uiteindelijk al in het ziekenhuis en toen ging het ineens allemaal heel snel. Bij een controle bleek dat mijn placenta ineens had losgelaten. Toen was het ineens grote spoed, spoed, spoed. Binnen de kortste keren stond die hele kamer vol met artsen en ik verloor heel erg veel bloed. Ik voelde mezelf ook helemaal wit wegtrekken. Ik ging ook helemaal shaken en ik had al redelijk snel door dat dit niet oké was. Dus toen ook al best wel snel werd er gezegd, “de hartslag van het kindje daalt en we moeten nu heel, heel snel schakelen”. Dus we maken nu een OK klaar en toen ben ik rennend met het ziekenhuisbed naar de OK gereden. Daar werd ik heel snel onder narcose gebracht. Er was heel veel paniek weet ik nog, dat vond ik heel vervelend. Je hoort die artsen van alles tegen elkaar zeggen, je denkt toch wel van, jeetje, komt dit nog wel goed? Vlak voordat ik onder narcose werd gebracht, was het enige wat ik bleef herhalen was, hoe gaat het met de baby, hoe gaat het met de baby? Ik hoorde ze alleen maar zeggen, de hartslag daalt en hup dat kapje ging zo op mijn gezicht en weg was ik. Dat werd dus een spoedkeizersnede.

Na de bevalling

Toen uiteindelijk werd ik wakker in een uitslaapkamer en ik keek om me heen en ik dacht, is het nou goed gegaan? Of niet? Je bent nog heel erg wazig van die narcose. Ik zag beschuit met blauwe muisjes en ik dacht nog van, ohh dit is een goed teken, want hij is er blijkbaar. Maar hij was nog niet bij ons op de kamer. hij lag nog op een andere afdeling. Onder een warmtelampje. Uiteindelijk werd ik daar met bed en al naar toe gereden en toen zag ik hem voor het eerst. Dat was echt een supermooi moment. Het was gewoon heel mooi, omdat hij meteen mijn stem herkende. Dat vond ik zo leuk. Hij lag nog helemaal in de foetushouding. Ik zei, hallo! en zijn oogjes gingen open en ik zei tegen Ivan, hij herkent mij gewoon, vanuit de buik nog. Dat vond ik zo leuk en zo fijn. Ondanks dat hij iets te vroeg was, hij was bijna 37 weken, mocht hij wel meteen bij ons op de kamer na een paar uur. Dat was eigenlijk heel erg fijn. Ik moest natuurlijk nog herstellen van de keizersnede, maar na een dag of vijf mochten we al naar huis. En toen konden we eigenlijk gewoon rustig gaan genieten.

Kraamtijd van Cas

Toen kon de kraamtijd gaan beginnen. Ik heb ook echt een hele fijne kraamtijd gehad. Ik heb wel nog even wat moment gehad waarin ik eventjes, waarin er toch nog wel wat emoties omhoog kwam van de bevalling, dat was natuurlijk best wel heftig. Het was natuurlijk ook een mix van kraamtranen tussendoor en ik hoefde maar in het wiegje te kijken en ik begon al te huilen. Ik was zo blij en ik kon het gewoon niet geloven, wauw dit is van ons. Wauw! Dat vond ik echt zo fijn en zo bijzonder. Ik heb toen uiteindelijk best veel gehad aan een van onze kraamverzorgsters. Je krijgt het hele verslag mee van de bevalling en haar advies was toch wel om dat samen helemaal door te nemen. Omdat het best wel intens was. Het was goed om het gewoon stap voor stap, hoe heftig het ook was, om het toch wel door te nemen. Want toen merkte ik wel dat er toch wel emoties zitten. Dus dat was goed.

Pas toen ik zwanger werd van ons tweede kindje besloot ik eigenlijk, ja misschien moet ik toch wel even iets doen met die toch wel traumatische bevalling. Omdat ik wilde voorkomen dat als ik zou bevallen van Rosalie dat er dan toch wel weer angsten terug zouden komen. Toen ben ik in gesprek gegaan met een psycholoog. Ook weer het verhaal van begin tot eind verteld. Dan merk je toch wel dat er toch wel behoorlijk wat emoties zaten over die bevalling. Ik kon er toen ook niet met droge ogen over praten. Haar advies was om een EMDR-therapie te doen. Dan gaat er steeds een balletje heen en weer om die emotie en situatie iets meer een plek te geven. En ik ben echt heel erg blij dat ik dat toen heb gedaan. Ondanks dat ik toch wel dacht van nou misschien valt het toch wel mee, ik merkte tijdens die sessies, ik kon het veel beter relativeren en ik kon er veel beter op terugkijken. Vanaf het begin af aan hadden Ivan en ik van joh, het is allemaal goed gekomen en er is niets aan de hand. Maar vooral het moment dat al die artsen in die ruimte staan en dat rennen met het bed, ja dat je hoort van die hartslag met het kindje, dat is niet zoals hoopt dat een bevalling zou gaan. Ik weet nog dat ik dacht, je hebt honderdduizend scenario’s in je hoofd van hoe het zou kunnen gaan, maar dat had ik echt nooit kunnen bedenken. Ik had wel bedacht dat het misschien een keizersnede zou worden, dat kan altijd. Maar zo onder algehele narcose en dat je niet aanwezig bent bij de geboorte van je eerste, dat vond ik wel heel heftig in het begin.

De wens voor een tweede kindje…

Toen Cas ongeveer 9 maanden was, gingen we eigenlijk nadenken over een tweede kindje. Mij leek twee jaar leeftijdsverschil super leuk, dus je hoopt dat dat ongeveer zo zal zijn. Dus rond die periode stopte ik weer met de pil. Omdat het bij Cas ongeveer vier maanden had geduurd ga je er toch wel weer vanuit dat het ongeveer wel weer zo zal gaan. Dat slaat natuurlijk helemaal nergens op, maar toch denk je dat. We probeerde wat en er gingen wat maanden voorbij. Zonder resultaat. Toen kwam ik alweer een beetje in hetzelfde riedeltje terecht. Je probeert het proces wat te bevorderen. Ik ging weer aan de slag met ovulatietesten, ik ging stoppen met koffie, stoppen met wijn. Dan hadden we maanden dat we het helemaal los gingen laten want met al die andere dingen gebeurde er ook niks, dus misschien helpt dat dan. Dan waren er weer wel wijntje en je maakt jezelf toch een beetje gek. Uiteindelijk toen we ongeveer 11 maanden bezig waren, toen dacht ik van nou we zijn nu bijna een jaar verder, zit het allemaal wel goed? Hoe kan het eigenlijk dat het nog niet is gelukt?

 

Toen vond ze op een echo een niche, ik had er nog nooit van gehoord…

Naar het ziekenhuis

Toen besloot ik om contact op te nemen met de gynaecoloog, ik dacht dat kan nooit kwaad. Toen deed zij een paar testjes en alles was goed bij ons allebei. Het grootste bewijs hebben we, want we hebben Cas. Kort daarna bleek ik uiteindelijk toch zwanger te zijn, dus ik was helemaal verrast en heel erg blij natuurlijk. Dat was van heel korte duur, want met vijf weken had ik een vroege miskraam. Het begon met bloedverlies. Ivan probeerde mij nog positief te stemmen, van weet je nog vorige keer. Toen had je dat ook bij Cas. Een beetje bloedverlies, er zal vast niets aan de hand zijn. Maar ik had al zo snel dat ik zag aan de hoeveelheid dat het helemaal de verkeerde kant op ging. Super huilen natuurlijk en ik vond het zo balen. Hoe kan het nou? We waren nu 11 maanden bezig, moeten we nu weer 11 maanden wachten? Dat is wel even lastig om weer die knop om te zetten en te denken we gaan er weer voor.

Toen uiteindelijk gingen we weer na wat maanden proberen, toch weer even langs bij de gynaecoloog voor de zekerheid. Toen vond ze op een echo een niche, ik had er nog nooit van gehoord. Dat blijkt een soort inkeping te zijn je baarmoederwand en het schijnt dat 60% van de vrouwen die een keizersnede heeft gehad, die heeft dat. En toch is er nog helemaal niet zoveel over bekend. Er wordt nog veel onderzoek naar gedaan. Veel vrouwen hebben dat ook niet eens door dat ze dat hebben. Een van de verschijnselen die je kunt hebben die ik overigens niet had is dat je tussentijds gedurende je cyclus bloedverlies hebt. Dat kan veel zijn, dat kan weinig zijn. Ik had dat zelf niet. Het kan er ook voor zorgen dat je minder snel zwanger wordt.

We hadden dat gevonden en toen was dus even de vraag, moet er iets aan gedaan worden? Ze kunnen het operatief dichtmaken, maar toen twee weken na dat gesprek met de gynaecoloog bleek ik weer zwanger te zijn. We waren toen inmiddels zes maanden verder. Weer super blij. Je hebt wel de miskraam van vorige keer nog in je hoofd, maar wel super enthousiast weer. En het was een blijvertje dit keer, het was onze Rosalie.

Zwanger van Rosalie

Eigenlijk verliep de zwangerschap een beetje vergelijkbaar als met die van Cas. Daarom dacht ik ook dat het weer een jongetje zou worden. Want bij een meisje ben je volgens mij veel misselijker, maar dat zijn toch een beetje bakerpraatjes. We waren toen op vakantie in Sri Lanka en ik weet nog dat al die geuren daar dat vond ik wel weer heel heftig. Ik was wel een beetje misselijk en moe vooral. Je leeft wel heel erg toe naar die eerste echo. Je bent toch wel heel erg bang en je hoopt gewoon dat alles goed zit. En dat bleek ook zo te zijn. Super mooi weer die echo.

Mijn zwangerschap verliep verder weer heel zorgeloos, alleen de standaard dingen zoals moeheid, maar dat hoort er allemaal bij. Mijn borsten waren ook nog wel redelijk groter en gevoeliger. Mijn buik vond ik weer zoiets moois. Op het moment dat ik zwanger ben voel ik me heel erg vrouwelijk en mooi en daar genoot ik heel erg van. Ik had deze keer extra vroeg verlof opgenomen, met de bevalling van Cas nog in mijn hoofd. Een kindje kan ook eerder komen. Dus ik nam het maximaal aantal weken van te voren op, zes weken van te voren. En mijn verlof was twee dagen ingegaan en ik was nog lekker bij de kapper geweest. Ik was toen ongeveer weer 34 weken zwanger, net zoals bij Cas. Toen kreeg ik ’s nachts ineens weeën. Ik dacht nog van, nee, dit kan toch niet weer zo zijn, weer met die 34 weken. Ik dacht, nee, dit is vast loos alarm…

De bevalling

Ik lag stiekem de weeën te timen en toen ben ik uit bed gegaan. Ivan sliep nog. En toen dacht ik, dit komt toch wel regelmatig nu. Ik belde met het ziekenhuis, want ik wist dat ik sowieso in het ziekenhuis moest bevallen, omdat ik eerder een keizersnede had gehad in combinatie met die niche. Er stond al een geplande keizersnede klaar. Ze zei dat ik toch moest langskomen. Toen in het ziekenhuis, merkte ik dat deze weeën niet weggingen net als bij Cas. De bevalling was echt begonnen. Er werd weer een operatiekamer klaar gemaakt, waarin ik een ruggenprik zou krijgen. Want dat was echt wel mijn allergrootste wens dat ik deze keer niet onder narcose zou moeten. Dat hebben ik ook meerdere keren tegen de artsen gezegd, alsjeblieft, wees er op tijd bij. Alles ging goed hoor met haar tijdens de checks, maar ik zei wees er op tijd bij want ik wil echt bij de bevalling van het kindje zijn. We moesten nog een paar uur wachten totdat de operatiekamer gereed was. Ik had wel al die tijd weeen. Maar ik voelde wel al die tijd een soort rust over mij heen. Ik was ook totaal niet angstig, van ohh ze komt te vroeg. Ik voelde zo’n vertrouwen in haar, zij heeft gewoon dit moment gekozen. Het is gewoon goed zo. Dat vond ik zoiets moois en fijns. Ook dat ik die weeën heb meegemaakt. Ik wist dat ik niet natuurlijk mocht bevallen wat ik heel jammer vond. Dat leek mij een heel bijzonder proces om dat te ervaren. Maar goed ik heb de weeën wel zes uur mee mogen maken en dat vond ik echt super mooi.

Uiteindelijk werd de ruggenprik gezet, dat ging gelukkig gewoon goed. Ik vond het fantastisch. De arts zei, je wilde meekijken toch? Dus binnen de kortste keren deed hij al het gordijn naar beneden en ik zat er bijna met mijn neus bovenop. Dit keer ga ik het zien! Ze kwam eruit en ze had meteen haar ogen open en ze maakte meteen geluid. De artsen zeiden ook, ‘ze is er helemaal klaar voor deze meid!’ Super mooi vond ik dat. Uiteindelijk moest ze wel even in de couveuse, dat hadden we wel verwacht met dit termijn. Ze was helemaal af en helemaal klaar voor. Ze heeft uiteindelijk maar anderhalve dag in de couveuse gelegen en toen mocht ze al in een wiegje. Dat was wel nog op de couveuseafdeling. Daar heeft ze twee weken gelegen totdat ze mee naar huis mocht. Ik werd zelf na vijf dagen ontslagen uit het ziekenhuis. Dat is natuurlijk wel een heel raar moment dat je je kindje achter moet laten in het ziekenhuis. Dat was wel een hele emotionele dag voor mij. Maar ze was in goede handen en ze deed het ook heel goed.

 

Dat was super mooi om te zien, een heel speciaal moment vond ik dat…

De kraamtijd

Na twee weken mochten we haar mee naar huis nemen en dat was ook meteen de eerste keer dat Cas haar voor het eerst zag. Hij mocht niet op de couveuseafdeling komen, omdat hij nog geen waterpokken heeft gehad. Dat vond ik in het begin wel heel erg jammer, want ze was er al twee weken en ze kennen elkaar nog helemaal niet. We lieten uiteindelijk wel foto’s en filmpjes en we vertelde erover en toen mochten ze elkaar voor het eerst zien en dat was echt fantastisch. Dat was zo aandoenlijk! Ik had haar vast en Cas kwam bij mij op het bed, ze keken elkaar meteen aan. Dat was super mooi om te zien, een heel speciaal moment vond ik dat.

Omdat Rosalie toch wel een aantal weken op de couveuseafdeling had gelegen kregen we uiteindelijk geen kraamzorg meer. De kraamverzorgende is nog wel een keer langsgekomen om nog even te checken of alles goed ging. Rosalie had in het begin, omdat ze nog zo klein was, had ze nog wel moeite met drinken aan de borst. Ze was helemaal in het begin begonnen met sondevoeding. Dat was nog op de couveuseafdeling. Dat was dan mijn gekolfde melk en dat werd langzaamaan een flesje. Daarna gingen we steeds meer oefenen aan de borst totdat ze voldoende kracht en energie had om dat helemaal zelf te doen. Dus daar kwam de kraamverzorgende nog wel even voor checken.  Het ging allemaal zo goed meteen en ook een hele fijne kraamtijd gehad. Het was dus helemaal niet nodig de kraamzorg, ik heb het ook niet gemist. Toen was het echt genieten met z’n viertjes.

Trust the timing of your life

Als ik nog iets zou mogen meegeven aan vrouwen die ook proberen zwanger te worden dan schiet eigenlijk meteen mijn mantra in mijn hoofd. Trust the timing of your life. Hoe moeilijk het ook is, ik bleef dat gewoon steeds herhalen. Achteraf gezien duurde het helemaal niet zo heel lang. In totaal inclusief de miskraam anderhalf jaar voordat we zwanger werden van Rosalie. Maar wanneer je er middenin zit voelt het gewoon zo lang en dan is iedere maand gewoon eentje teveel. En daarom bleef ik dat maar richting mezelf herhalen, trust the timing of your life. En vooral ook doe vooral waar je jezelf goed bij voelt. Iedereen ervaart het proces weer op een andere manier. De een wil er wel heel obsessief mee bezig zijn en de ander niet en het is allemaal goed. Mensen zeiden dan tegen mij je moet het echt meer loslaten. Dat vond ik zo’n dooddoener, het is je allergrootste wens. Je kan het niet zomaar naast je neerleggen. Daarom vind ik het voor andere vrouwen ook belangrijk, laat je daar niet door afleiden. Ben niet bang dat je er teveel mee bezig bent. Je doet gewoon wat voor jou goed voelt. Of dat nu is dat je geen koffie meer drinkt of geen wijn meer drinkt, of dat je wel gewoon helemaal losgaat. Het is jouw manier, doe dat gewoon lekker…

Bekijk hier de website van Gerdine en om te weten hoe het nu met haar gaat kun je haar volgen op Instagram.

Heb je deze al gelezen…

Video: het verhaal van Gerdine Letov…

Kijktijd: 35 minuten
Gerdine Letov (32 jaar) is communicatie specialist en blogger. Ze is 15 jaar samen met Ivan en heeft twee kindjes. Na haar eerste kindje kwamen ze er in het ziekenhuis…
Lees meer

Artikel: het verhaal van Denise Snel…

leestijd: 29 minuten
Denise Snel (37 jaar) is freelance marketing strateeg. Ze is 8,5 jaar samen met haar vriend Frank en heeft twee dochters, Robin en Sam. Denise vertelt zeer openhartig over haar…
Lees meer

Artikel: het verhaal van Nieke Mulder…

leestijd: 25 minuten
Nieke Mulder (32 jaar) is brand manager bij VOGUE. Ze is 6,5 jaar samen met Jeroen en zwanger van haar eerste kindje. Nieke vertelt over haar ziekenhuistraject en hoe ze…
Lees meer
Menu