Artikel: het verhaal van Iris Poldervaart…

Leestijd: 39 minuten

Iris Poldervaart (38 jaar) is co-owner van The Color. Ze heeft 12 jaar een relatie met Jeffrey en samen hebben ze twee kinderen, zoon Skyler van 6 en dochter River van 1. De weg naar het moederschap was er eentje met flinke hobbels. Iris vertelt openhartig over het jarenlange medische traject dat ze heeft moeten doorlopen om moeder te worden van Skyler, over haar buitenbaarmoederlijke zwangerschap en over de onverwachte, spontane zwangerschap van River. Dit is haar verhaal…

 

Bij jou hebben we PCOS geconstateerd…

Lees hier het verhaal van Iris…

Mijn naam is iris, ik ben 38 jaar. Ik ben de moeder van Skyler, 6 jaar, en de moeder van River, 1 jaar. En dit is mijn verhaal.

Kinderwens

Mijn kinderwens begon ongeveer rond mijn dertigste verjaardag. Ik moet heel eerlijk zeggen, ik ben nooit het type vrouw geweest dat al van jongs af aan dacht: ik wil heel graag kindjes. Sterker nog, ik dacht: ik wil geen kinderen. Ik was heel erg gefocust op mijn werk en was heel erg met mijn carrière bezig. En eigenlijk begon het omdat mijn partner, Jeffrey is ietsje ouder dan ik, al wel het idee kreeg van ‘Ja, als ik kinderen zou willen, dan moet ik niet te lang gaan wachten, want dan is dat leeftijdsverschil zo groot. Dus die begon eigenlijk als eerste een beetje met die wens uit te spreken en ik ben pas later daarbij aangehaakt. En eigenlijk rond mijn dertigste dacht ik: ja, ik wil dit eigenlijk wel een kans geven. De relatie zit goed, dus ik denk dat het een hele mooie toevoeging kan zijn.

Nu moet ik er wel bij zeggen: we zijn allebei natuurlijk ondernemers, dus allebei heel druk met ons eigen bedrijf. Ik had destijds een PR-bureau wat heel veel deed voor Tommy, voor Escada. Er werd heel veel van me gevraagd, ik moest altijd aan staan en klaarstaan. Ik dacht: we gaan dit gewoon zijdelings doen, en ik dacht: nou, mooi moment, Oud & Nieuw, ik stop met anticonceptie. Ik heb de pil geslikt vanaf mijn zeventiende/achttiende en ik wist van mezelf: ik ben ooit gestopt met de pil, rond mijn twintigste, ik had toen geen relatie en had dat toen niet nodig, en toen bleef mijn menstruatie, mijn cyclus, heel lang uit. Dus ik heb altijd wel het idee gehad: als ik ga stoppen met de pil, dan gaat het weer heel lang duren voordat het op gang komt. Dus dat had ik al wel in mijn achterhoofd en dat was ook zo. Toen ik rond nieuwjaarsdag stopte, heeft het negen maanden geduurd voordat mijn cyclus op gang kwam.

Na anderhalf jaar was er nog steeds geen zwangerschap…

We hebben toen een hele road trip gedaan in Californië, dus ik had allemaal niet zo’n haast en werk was voor ons heel belangrijk. Dus ik heb dat traject heel gemoedelijk doorstaan en heel veel rust gegeven. Maar goed, op een gegeven moment kom je op een moment dat het wel weer mogelijk is en toen dacht ik: nou, nu gaan we dit heel spontaan en natuurlijk een kans geven. Geen haast wat dat betreft. Dat traject heeft bijna 1,5 jaar geduurd en toen was er nog steeds geen zwangerschap …

Toen dacht ik: hmm, dit is best wel vreemd. Ik moest eerst negen maanden wachten en dan komt je menstruatie eindelijk op gang … Nu moet ik wel zeggen, bij mij zaten er best wel lange perioden tussen. Soms wel 20 weken voordat er weer een volgende cyclus kwam. Toen dacht ik: misschien moet ik maar eens aan de bel gaan trekken. Naar de huisarts gegaan, dit verhaal verteld en hij zei: “Ach joh, je leeft gezond, je hebt geen andere medische problemen, dat komt wel goed. Geef het wat tijd. Maar we kunnen je op z’n minst even doorsturen naar het VU om te testen. Maar maak je niet druk, er is echt niks aan de hand.” Maar dat was dus helaas wel …

Het lukt ons niet …

De eerste 1,5 jaar dat wij het natuurlijk eerst zelf zonder medische hulp, zonder medische toestanden, hebben geprobeerd, begon ik heel relaxed. Volgens mij wist ik niet eens dat er ovulatietesten waren, daar heb ik ook helemaal niet bij stil gestaan. Heel spontaan. Maar goed, als je een tijd spontaan alles probeert en uiteindelijk is er de hele tijd geen zwangerschap, ja dan denk je: oké, misschien moet ik iets gaan proberen. Misschien moet ik iets gaan doen. Ik weet dat we toen heel bewust de keuze hebben gemaakt om gezond te gaan eten. We rookten allebei al heel lang niet meer, dus dat was geen onderdeel, maar je wilt er grip op krijgen.

Ik ben iemand, om heel persoonlijk te zijn, die heel gewend is: als ik iets wil, dan doe ik er alles voor. En ik kan echt tot op de bodem gaan om iets voor elkaar te krijgen en dat ben ik ook gewend. Maar dan lukte het uiteindelijk ook. Als ik een eigen bedrijf wil beginnen, dan ga ik dat gewoon doen. Ik ga een plan schrijven, ga zorgen dat ik klanten heb, ik wil alles sturen. En dit bleek ineens een proces te zijn dat ik niet persoonlijk kon sturen. En dat, tot op de dag van vandaag, is denk ik een van mijn allergrootste levenslessen geweest: dat ik soms dingen niet kan sturen.

Dit is een natuurlijk moment, het is een stuk natuur en je moet het op z’n beloop laten. Maar goed, je gaat wel proberen om dingen te doen om dat een beetje te helpen. Ik heb niet heel erg rekening gehouden met ‘welke dagen moeten we iets wel doen of niet doen’, maar ik ben wel op een gegeven moment begonnen met ovulatietesten. Alleen bij mij duurde het zó lang voordat er een keer zo’n gezellige smiley kwam dat je denkt ‘Oeh, nu kunnen we!’, dus dat werd best wel een frustrerend proces. Dat doet niet veel goeds voor je relatie, het maakt het niet heel gezellig of zo, het wordt een heel bewust ding waar je mee bezig bent.

Maar ik moet zeggen: wij zijn heel goed in elkaar daar de ruimte in geven. We hebben er ook heel veel over gesproken, vooral zelf, omdat ik had besloten dat ik het met niemand wilde delen. Dus niet met mijn beste vriendinnen, niet met mijn moeder of mijn vader. Het was voor mij een heel persoonlijk iets en ik wilde al helemaal niet dat mensen op mijn werk of klanten wisten dat ik daarmee bezig was. Dat was voor mij een heel persoonlijk traject. Dus we hebben er samen heel veel over gesproken, het was ook wel een bespreekbaar onderwerp.

Maar naarmate de tijd vordert en er gebeurt niets, wordt het wel steeds meer een frustrerender proces. Dus ik was wel blij toen de huisarts zei: “Nou, misschien is het nu het goede moment om jullie beide te laten testen, want misschien zit er ergens iets wat niet helemaal goed zit.” Blij dat we in ieder geval geholpen werden en dat er in ieder geval gekeken werd waarom dit niet werkte.

Ik heb een probleem!

PCOS en Chlomid

Toen we de testen hadden gedaan in het VU, Jeffrey werd doorgelicht en ik werd doorgelicht, werden we bij de arts aan tafel gezet en kregen we de uitslag. Toen zei ze eigenlijk al gelijk tegen Jeffrey: “Nou, bij jou zit alles goed, het ziet er fantastisch uit.” Toen keek ze mij aan en zei ze: “Ja, het probleem ligt namelijk bij jou.” Dan schrik je, want je denkt: oke, het wordt ineens een probleem. Ik was toen 31 en we waren natuurlijk al een tijdje bezig en toen zei ze: “Bij jou hebben we namelijk geconstateerd dat je PCOS hebt.”

Nog nooit van gehoord! Géén idee wat het inhield. Op zo’n moment houdt ze een heel medisch praatje wat natuurlijk compleet langs je heen gaat. Je weet alleen maar: ik heb een probleem. En zwangerschap zit er voor mij blijkbaar niet spontaan in. Al die tijd die we geprobeerd hadden, was eigenlijk voor niets geweest. Toen zei ze: “We gaan een traject in. We gaan eerst een menstruatie opwekken”, dus ik kreeg medicatie om mijn menstruatie op te wekken, “En daarna krijg je Chlomid van ons. Chlomid is een middel wat gaat helpen om je hypofyse … Geen idee toen wat dat was, maar blijkbaar moet er in je hoofd een hormoon afgegeven worden dat een eicel gaat groeien. En alleen zo, als die loslaat, kan een eitje bevrucht worden. Maar dat gebeurde bij mij dus niet.

Dus ze zei: “We gaan je medisch helpen. Chlomid moet je gaan slikken op de vijfde, zesde, zevende, achtste en negende dag in je cyclus, want die geeft dan een seintje aan een eitje om te gaan groeien.” En daarnaast krijg je een boekje mee, ik zal het nooit vergeten, met zo’n geel schemaatje. En dan moet je elke dag gaan temperaturen waar je waardes liggen. Want blijkbaar, voordat je eicel springt, gaat je temperatuur omhoog. Ik ben helemaal op de hoogte van alle medische details rondom dit hele proces, omdat ik er elke dag mee bezig was. Ik stond op, moest temperaturen, wat betekent dat je elke dag geconfronteerd wordt met het feit: bij mij werkt het dus blijkbaar niet.

Ik omschrijf die tijd eigenlijk als een soort van grote donkere wolk die naast je hangt en je probeert te doen alsof die er niet is. Dus je gaat gewoon door met je dagelijkse gang van zaken, ik met mijn onderneming en mijn partner met zijn onderneming, sporten, vrienden, familie, maar die donkere wolk is elke ochtend aanwezig en elke ochtend word je er weer mee geconfronteerd. Ik heb geprobeerd om dat luchtig te houden, maar je gaat op een gegeven moment een soort planning in die je dan ook nog eens twee keer per week bij een arts moet gaan bespreken. Dus je moet ook nog eens met je boekje komen, en met de data van: ‘Nou, hier hebben we wel samen de liefde bedreven en hier niet’. En uiteindelijk heb je dan het moment van ‘Gaat er iets komen of niet, spannend’ en dan het moment dat er niks is en een teleurstelling.

Dit is wel een beetje vreemd, we hadden verwacht dat dit bij jou wel zou werken

De eerste keer is dat een beetje een teleurstelling, die eerste maand. De tweede maand is dat een iets grotere teleurstelling. Het bouwt zich op, dus een derde maand weer wat zwaarder, de vierde maand nóg iets zwaarder. Maar de arts zei, hele lieve vrouw overigens, die het ook echt persoonlijk nam: “Iris, maak je nou echt niet druk. Buiten de PCOS is er niks met je aan de hand, dus het zou met Chlomid moeten werken. We geven het gewoon zes maanden de tijd en dan komt het echt wel.” Maar dan komt het moment van de zesde maand en dan is er weer niks…

Toen moest ik weer terug en toen zei ze: “Ja, dit is best wel een beetje vreemd, want we hadden wel verwacht bij jullie, want je bent ook niet heel oud, dat dit zou moeten werken.” Dan wordt er overleg gepleegd tussen allerlei artsen, ‘wat gaan we doen met haar, gaan we een volgend traject in?’. Toen zei ze: “Nee, we geloven er echt in dat het met Chlomid bij jou echt moet lukken. Het blijft een natuurlijk proces, we kunnen als een soort van topje van de ijsberg helpen, maar de rest is natuur en we moeten dat toch een beetje op z’n beloop laten.”

Opnieuw aan de Chlomid

Dus ze gingen kijken of de eileiders open stonden. Je wordt dan ingespoten met een goedje en gaat onder scans om te kijken of het allemaal goed doorloopt, dus dat is dan ook nog getest. Ze nemen stukje weefsel af, dat zijn allemaal geen leuke testen die je liever niet doet, maar je wilt wel dat er uiteindelijk iets uit gaat komen, want het wordt een steeds grotere wens en die wordt steeds sterker naarmate je ouder wordt ook. Maar daar bleek uit dat het gewoon allemaal goed zat. Toen zei ze: “We gaan weer zes maanden aan de Chlomid en als dat echt niet werkt, dan gaan we met IUI werken. Als dat niet werkt, heb je altijd nog IVF. En als dat het niet is, ja dan houdt het op. Dus je hebt nog wel een soort van traject waar je in kan.” Dus ik dacht: nou, dan gaan we dit nog eens zes maanden doen.

Ik was al anderhalf jaar bezig, dus de tijd werd steeds langer en het proces werd steeds zwaarder. Alleen ik had nog steeds de behoefte om het aan niemand te vertellen, want ik dacht: als ik het tegen vriendinnen ga vertellen – die ook ermee bezig waren, die werden ook zwanger -, dan gaan die denken ‘Ik ga het niet aan Iris vertellen, want dat is zo zielig’. Als ik iets niet prettig vind, is het als mensen denken ‘Oh, wat is ze zielig’, want ik kon dit wel aan en ik wilde niet gezien worden als die ene waar het nou net even niet bij wilde lukken.

Ik vond dat zó oneerlijk, want bij mij lukt het nog steeds niet…

Dus ik had vriendinnen die natuurlijk hartstikke happy belden met: “Iris, ik moet iets vertellen, ik ben zwanger” en de eerste keer kan je nog denken: ik ben echt hartstikke blij voor jou. Maar als dat drie/vier keer gebeurt in hetzelfde proces en traject waar jij in zit, dan … nee. En dan moet ik ook nog eens zeggen: een van mijn beste vriendinnetjes kreeg halverwege mijn periode óók de diagnose PCOS en die vertelde dat ze na maand één met Clomid zwanger was. Nou, dat heeft toen echt zó veel met me gedaan. Ik vond dat zó oneerlijk. Niet omdat ik het haar niet gunde, maar ik vond het zo oneerlijk, want ik was al maanden bezig en bij mij lukte het nog steeds niet.

Ik heb heel erg gehuild, dat weet ze overigens niet, toen ze me dat vertelde, omdat ik dat voor mezelf heel moeilijk vond. Toen heb ik het drie dagen heel moeilijk gehad en toen dacht ik: Nee Ir, je moet die knop om gaan zetten. Dit gaat natuurlijk veel vaker gebeuren en je kan niet bij elke keer als iemand vertelt ‘Ik krijg een kindje’ denken: oh, maar ik dus niet. Toen heb ik letterlijk een knop omgezet. Ik dacht: ik ga blij zijn voor jou dat jou dit proces bespaard is gebleven. En laat mij dat proces dan maar doorgaan, ik kan dit.

Tijd om mijn verhaal te delen…

Zo zijn we eigenlijk weer het proces verder ingegaan en toen was het maand tien. En er was nog steeds niks … Om me heen iedereen die dat wel had en toen moet ik zeggen, werd het voor mij wat zwaarder. Toen dacht ik: ik weet niet meer of ik dit vol moed kan doen. Dus toen heb ik besloten om met twee aller alleroudste beste vriendinnetjes wat te gaan eten. Een was 8,5 maand zwanger, die stond op het punt om te bevallen, en de ander had al een kindje, en zij wisten dit niet. Dus die hadden dat hele proces met me gedeeld en toen heb ik besloten: ik ga hun vertellen dat het mij niet lukt.

Zij vonden dat toen zó moeilijk. Charis zei: “Maar Ir, ik heb jou alles verteld en ik zit hier en ik voel me nu bijna schuldig.” Toen zei ik: “Ja, maar dit is juist de reden dat ik het nooit verteld heb, want ik wil niet dat jij je schuldig voelt naar mij toe dat het bij jou wel lukt. Waarom zou je, het is op een gegeven moment het mooiste wat je kan overkomen. Dus ik heb nooit gewild dat je dacht van: ik ga Iris niet in mijn proces betrekken.”

Ik vond het heel moeilijk om me heel open te stellen en om aan te geven dat het dus een heel moeilijk proces was voor me en heel zwaar. Ik heb ook besloten om het aan mijn ouders te vertellen, na een heel lang traject. Mijn moeder vond het verschrikkelijk. Ik heb een hele close band met mijn moeder en ze zei: “Ik heb nooit geweten dat jij gewoon twee keer per week bij het ziekenhuis zat.” En ik zei: “Ja, ik heb je zelfs aan de telefoon gehad en dan ging ik het ziekenhuis in, maar ik wilde niet dat jij dit wist. Maar het wordt te zwaar voor me, dus ik moet het met iemand delen.”

Het gekke is, ik ging cyclusmaand 11 in, en toen spraken wij al bij de artsen van ‘Nou, we denken niet meer dat dit gaat lukken, dus we gaan dadelijk de volgende stap nemen’, en het was dus de elfde maand en toen dacht ik: nou, het lukt niet, dit proces is op. Ik doe het nog wel en ik ga het schemaatje invullen, maar het is al lang klaar. Ik weet nog dat ik sprak met Jeffrey over adopteren: ‘Hoe sta jij daarin? Ik wel positief.” Ik dacht gewoon letterlijk: dit gaat mij nooit meer lukken. Het duurde al 2,5 jaar en ik dacht: nou, dit proces kunnen we vergeten. Het was de elfde maand en ik dacht dat ik een menstruatie had en dacht: nou, nu houdt het op. Met Chlomid is het ook niet gelukt, helaas. En ik ben doorgegaan met de volgende stap …

Het enige wat ik kon denken was: ik ben zwanger!

Een wonder!

Toen kwam het moment dat ik naar het buitenland moest voor een van mijn allermooiste hoogtepunten in mijn carrière, en ik voelde me niet helemaal lekker die dag. Ik moest letterlijk elke dag een schema bijhouden en ik keek naar mijn temperatuur en toen dacht ik: huh, ik voel me best oké, maar mijn temperatuur blijft hoog. En dan spreek ik over echt over hele kleine verschillen, maar omdat je er elke dag op zit, ben je je daar heel bewust van. Toen dacht ik: dat is gek, waarom blijft mijn temperatuur zo hoog?

Ik had een test liggen, had nooit een test gedaan, en dacht: nou, ik doe een test. Maar ik heb een menstruatie gehad, ik ben echt niet zwanger. Maar je weet op een gegeven moment niet meer hoe het werkt, want je vertrouwt nergens meer op. Toen deed ik een test ’s ochtends en die gaf aan: positief. Jeffrey lag in de slaapkamer en toen dacht ik: nee … Ten eerste geloofde ik het niet. Ik dacht: heb ik nou echt een test in mijn hand waarop staat ‘zwanger’?! Het drong niet tot me door. En ik moest die dag naar Parijs. Ik moest voor een van mijn allergrootste carrièredromen weg. Ik mocht de store opening doen van Carl Lagerfeld en daar zou meneer Lagerfeld bij aanwezig zijn. Ik ben een modemeisje tot in mijn vezels en ik moest naar Parijs.

Dus ik dacht: hoe dan? Ik ben de kamer in gelopen en ik zei: “Jeff, ik heb een positieve test in mijn handen.” Maar het erge was, ik schrok, want ik was dus al met Chlomid begonnen voor de laatste maand. En ik dacht: ik heb het vergiftigd. Dit is niet oké, want ik heb medicatie geslikt en ik ben zwanger. Toen raakte ik compleet in de stress en paniek, en toen heb ik mijn vader gebeld. Mijn relatie met mijn vader is heel goed, maar ik bel mijn vader voor zakelijk dingen. Als ik mijn huis verkoop of niet, of investeringen doe of niet. Maar toen heb ik dus mijn vader gebeld ’s ochtends vroeg en die zei: “Oh ehm ja, bel de artsen.” Toen heb ik de artsen gebeld, helemaal in de stress want ik had Chlomid genomen en ik was zwanger, en die zeiden: “Joh Iris, maak je niet druk, Chlomid doet iets heel anders en dat kan een vruchtje totaal niet schaden.”

Ik kon verder niks meer doen. Ik moest mijn spullen pakken en Jeffrey heeft me naar het station gebracht. Ik heb in de Thalys gezeten met het idee: ik ben gewoon zwanger. Ik moest een paar dagen in Parijs blijven en, heel apart, ik stond daar dus in die store in Parijs, in de eerste Lagerfeld store met meneer Lagerfeld daar op die trap en het enige wat ik kon denken, was: ik ben zwanger. Zó bijzonder, zó apart, zó raar, zó wat ik niet verwacht had van mezelf. Ik dacht dat ik vol zou zijn van dat moment, maar ik ben er helemaal niet bij geweest. Ik was alleen maar bezig met: ik ben zwanger …

Zwangerschap

Toen ik eenmaal zwanger was en dat moment in Parijs had wat zo contrasterend was met idealen en carrièremoment vs. ‘nu gaat een ander leven beginnen… Toen ik terug zat in de Thalys kwamen bij mij pas de eerste symptomen van een zwangerschap naar boven. Van pijnlijke borsten tot aan misselijk worden van maaltijden. Ik moet wel zeggen: ik heb echt een prachtige zwangerschap gehad. Bijna alles is gelopen zoals het had moeten lopen, buiten het feit dat ik toen ik net 12 weken zwanger was, heel ziek werd. Ineens, uit het niets.

Jeffrey had een belangrijke show voor L’Oreal destijds, die was niet bereikbaar. Ik werd zwetend wakker. Ik heb toen de verloskundige gebeld, omdat ik best wel angstig was, want ik was net door die 12 weken heen en alles was oké. Die zei: “Maak je niet druk, het gaat allemaal goed. Zolang je geen bloeding hebt, is er niks aan de hand.” Ik hing op met haar, ik ging naar het toilet en ik had bloed… Toen dacht ik: nu verlies ik ook nog het kindje wat zo gewenst was.

Ik heb gebeld, gezegd dat ik bloed verloor en toen zei ze: “Kijk het maar even aan.” Maar ik dacht: nee, we gaan helemaal niks aankijken. We gaan of naar het ziekenhuis of jullie checken het, maar ik wil zéker weten dat er niks aan de hand is.” Toen zei ze: “Ik zit toevallig in de praktijk, kom maar langs.” Toen keek ze en was er helemaal niks aan de hand! Ik zag een heel vrolijk trappelend klein kindje. Ze zei: “Dit kan wel eens gebeuren, dat zijn bloedingen waarvan we niet weten waar het vandaan komt, maar alles zit goed.”

Daarna heb ik eigenlijk een prachtige zwangerschap gehad. Skyler deed het goed, die groeide goed, ik heb me nog nooit zo goed gevoeld. Volgens mij maakte ik 100% ‘happy hormoons’ aan. Ik heb alles als mooi en prachtig ervaren. Elke echo, elke misselijkheid. Eigenlijk elk ongemak dat ik had, zag ik als een prachtig moment, want: ik was zwanger en ik zou een kind krijgen. Ik wist hoe moeilijk het was om op dit moment te komen, dus alles wat daarna gebeurde: what ever, I’ll take it! Zolang dit kindje er maar komt.

Bevalling van Skyler

Tot ik met Skyler 40 weken was, bijna 41 want hij liet een beetje op zich wachten. Ik wilde wel in het ziekenhuis bevallen, want ik wilde gewoon zekerheid hebben dat er medische hulp was en dat het allemaal goed zou gaan. Uiteindelijk na precies 41 weken meldde Skyler zich zelf. Ik kreeg pijnlijke buiken en weeën, maar heel voorzichtig. Op een gegeven moment, midden in de nacht, werd dat heftiger en heftiger en zó heftig dat ik om de 1,5 minuut een wee had. Nou ja, als je eenmaal weeën hebt, weet je dat dat best pittig is …

Toen zeiden ze: “Nou, misschien is het goed als je alvast naar het ziekenhuis gaat. Je hebt maar twee centimeter ontsluiting, maar ga maar vast.” Ook weer naar het VU gegaan en daar zeiden ze: “Dit gaat nog wel even duren.” Ik had al aangegeven: “Ik wil graag een ruggenprik. Ik heb zo’n lang traject gehad. Ik heb 9 maanden mijn best gedaan om dit kindje alles te geven wat het nodig heeft, heel veel dingen gelaten. Maar nu wil ik in ieder geval wat ontlast worden tijdens de bevalling. Dus ik ben voor een ruggenprik.” Dat mocht toen nog niet, maar toen heb ik morfine gekregen. Nou, ik heb nog nooit zulke medicatie gehad, dus ik heb nog nooit zo’n fantastisch en gezellig moment gehad in dat ziekenhuis!

Ik vond alles prima, ik was zo high als ik weet niet wat!

En toen duurde en duurde en duurde het maar … Uiteindelijk waren we 17 uur verder en had ik maar vijf centimeter ontsluiting. Ik kwam blijkbaar niet verder, totdat de arts kwam en zei: “Dit is gewoon niet meer medisch verantwoord, we gaan hem halen, want jij kan niet langer nog zo verdergaan. Om 5-6 uur bereiden we de OK voor en dan word je naar de OK gereden en gaan we hem halen met een keizersnede.” Een spoedkeizersnede welteverstaan, dus dan heb je niet dat ze dat doek laten zakken en er is geen moment, het is allemaal wat gehaaster. Toen bleek ook nog dat het in de kamer naast mij misging, toen werd me halverwege gezegd: “Jij doet het nog redelijk oké en je kindje ook, dus je moet heel even wachten. De dame naast jou gaat voor.”

Ik vond op dat moment alles prima, omdat ik zo high was als ik weet niet wat! Jeffrey daarentegen zag ik steeds witter en witter en witter worden. Toen zijn we uiteindelijk naar de OK gegaan en ondanks dat het een spoedkeizersnede is geweest en er medisch van alles aan de hand was, heb ik dit als een van de allermooiste momenten in mijn leven ervaren. Ik heb het ook als een soort van feestje gezien, weet nog dat ik allemaal grapjes heb gemaakt op de OK. Misschien morfine, misschien omdat ik het gewoon een prachtig moment vond.

Ik kan me niet meer herinneren dat Jeff achter me zat, ik heb een anesthesist gehad die ging googlen: “Wat voor dag is het vandaag, 12 november, zullen we eens kijken wie er nog meer allemaal op 12 november geboren zijn?” Die ging allemaal beroemde mensen opnoemen. Ik heb allemaal grapjes met hem gehad, het was echt heel apart. En toen kwam het moment dat ze Skyler haalden. Ik heb wat geduw en getrek gevoeld en uiteindelijk hielden ze dat kindje boven dat doek. Dat is zo’n onwerkelijk moment geweest dat ik alleen maar kon lachen. Ik heb het alleen maar als positief ervaren, ondanks dat hij niet bij me mocht komen. Skyler is met Jeffrey gelijk weggegaan, ik moest achterblijven. Ik kon alleen maar denken: hij is er, hij is er, hij is er. En om heel eerlijk te zijn, het is nu zes jaar later en ik haal Skyler nog steeds elke dag lachend uit zijn bed, dat ik denk: hij is er.

Ik vind het nog steeds zoiets bijzonders en moois. Ik noem het gelukskindjes, omdat ze zó ontzettend zijn gewenst. Ik heb hem zó gewenst. In mijn beleving is het gewoon het allermooiste, ik kan alleen maar glimlachen naar hem. Skyler is ook een super happy kind en volgens mij is hij zo super happy omdat ik hem altijd positief benader en omdat ik gewoon zo blij ben dat ie er is.

Een tweede kindje

Ik heb dus nooit echt een specifieke wens voor een tweede kindje gehad. Jeffrey heeft geen broers of zussen, ik ook niet. Wij zijn allebei alleen, dus ik weet ook helemaal niet hoe het is om een broertje of een zusje te hebben en hij ook niet. Daarnaast zijn wij super ambitieus. Na Skyler dacht ik dat mijn ambitie wel een beetje af zou lopen, maar die kwam gewoon vier keer zo hard terug. Dus wij waren weer heel erg bezig met het opbouwen van een bedrijf. Inmiddels was ik samen met Jeffrey The Colour begonnen, dus samen één bedrijf. Dus de eerste drie jaar ben ik eigenlijk heel erg met Sky bezig geweest en eigenlijk helemaal niet met de wens voor een tweede.

Pas na drie, drieënhalf jaar dacht ik, het klinkt allemaal zo zweverig, maar ik dacht: er is ruimte. Ik mis iets en er is ruimte voor nog wel een kindje. Maar ik heb helemaal geen broers of zusjes, dus dan is het heel raar om ineens te denken: kan ik dat wel, twee kinderen?

Binnen twee maanden was ik zwanger…

Ik heb mijn wens uitgesproken naar Jeff en nou is het zo dat Jeff zeven jaar ouder is dan ik ben, ik was toen 36/37 en Jeffrey was dus al wat ouder, en hij stond er eigenlijk iets minder positief in. Die zei: “Ik wil niet een oude papa worden. Skyler kreeg ik ook al op een wat oudere leeftijd.” Dus die stond er eigenlijk niet zo heel erg positief in. Maar hij draaide wel steeds meer bij naarmate we het erover hadden. Hij zei: “Ja, jij wilt het blijkbaar”, en die wens werd eigenlijk steeds groter. Hij heeft toen ook wel echt de keuze gemaakt en zei: “Ik gun het jou. Dus ondanks dat ik er anders in sta, denk ik dat ik jou toch dat gevoel een plek wil laten geven en dat we dat dan maar moeten proberen.”

Ik stond er toen qua mindset ook heel anders in. Het móést niet, want ik had Skyler al. Het grootste wonder was al geschied. Dus toen dacht ik: dan gaan we gewoon kijken wat het doet. En binnen twee maanden was ik zwanger. Bij Skyler heb ik een traject van bijna vier jaar gehad in totaal en bij deze tweede zwangerschap ging het allemaal vanzelf. Geen medische ingrepen, geen hulp.

Ik moet wel zeggen dat mijn menstruatie na mijn bevalling, na de geboorte van Skyler, heel netjes op gang kwam. Zó netjes dat ik elke maand gewoon bijna tot op de dag van 29 dagen ongesteld werd. Bizar, want daarvoor heb ik dat nooit gehad. Ik ben ook niet meer aan de pil gegaan, want dat durfde ik niet meer. Ik was bang dat ik dan alles weer zou verstoren en stel dat we nog een tweede zouden willen, dan moest ik dadelijk weer dat hele traject in.

Dus na 5-6 weken kwam ik erachter dat ik zwanger was van een tweede. Ik gebruikte toen wel ovulatietesten, want ik was inmiddels wat wijzer geworden en dacht: misschien kan dat ons helpen. Toen was er wel een moment met mijn ovulatietest, toen ik die deed sprong die aan en weer uit, en weer aan en weer uit. Toen dacht ik: wat een raar ding, maar goed, het zal dat ovulatietestding wel zijn. Achteraf was ik al wel zwanger, maar wist ik dat niet.

Dit is niet oké …

Eigenlijk alles verliep zoals het zou moeten verlopen. Ik hoefde ook niet eerder een echo. Met Skyler wel, toen moest ik met vijf weken een echo, omdat ze zeker moesten weten dat het allemaal oké was. Deze keer zou ik met tien weken een echo krijgen. Die was ingepland, gewoon bij de verloskundige. Ik voelde me goed, ik was wat vermoeid, maar eigenlijk niet anders dan normaal. En dit was gewoon een goeie zwangerschap. Een wonder in mijn beleving, dat dat zo kon.

Uiteindelijk waren we acht weken verder in de zwangerschap, ik had twee weken later de eerste echo gepland en daar al helemaal naar uitgekeken, toen we een diner hebben gehad met een zakelijke partner van ons. We hadden gegeten op de grachten en Jeffrey en ik kwamen thuis rond een uurtje of elf. Toen zei ik tegen Jeffrey: “Ik heb echt heel erge buikpijn.” Hij zei: “Joh Ir, maak je niet druk. Ga lekker slapen. Er is niks aan de hand, je maakt je druk. Je denkt misschien iets, maar niks aan de hand. Ga lekker liggen.” Dus ik dacht: ja, het zit in mijn hoofd, ik heb niks, dus ik ga lekker slapen…

Ik ben naar bed gegaan en toen werd ik rond een uur of één ’s nachts wakker met een hele heftige druk, bijna alsof ik een weeënstorm had, want dat herkende ik nog. Ik had een heel drukkend weeëngevoel in mijn buik. Toen heb ik Jeffrey wakker gemaakt van: “Dit is niet oké, er gaat iets niet goed.” Toen zei hij: “Joh, het zal wel oké zijn.” Ik deed het licht aan en toen zei hij: “Oei, je zweet heel erg en je bent heel wit. Ik ga even een arts bellen.” Toen hebben we de HAP gebeld en daar vroegen ze hoe ik eruitzag. “Nou, niet heel erg goed”, zei Jeffrey. “Ze is best wel wit, heeft pijn in haar onderbuik en ze is acht weken zwanger.”

Toen zei ik tegen Jeff: “Blijf jij maar thuis.” Ik had Skyler natuurlijk die lag te slapen midden in de nacht, dus ik zei: “Weet je, ik pak een taxi en rijd wel naar het OVG. Komt wel goed.” Toen zat ik in de taxi en ik weet nog dat ik echt de zijkanten heb vastgepakt, want ik had zo’n buikpijn dat ik dacht: volgens mij is dit niet oké. Toen kwam ik daar aan: wachttijd. Er waren heel veel mensen voor me en toen heb ik echt kromgelegen in die wachtruimte. Toen kwam ik bij die huisarts terecht en hij zei: “Nou, we gaan wel even een test doen.” Toen bleek ook echt dat ik inderdaad zwanger was en toen zei hij: “Nu gaan we even je temperatuur opnemen.” Hij nam mijn temperatuur op en toen was mijn temperatuur normaal …

Ik heb zo lang, een jaar lang, mijn temperatuur bijgehouden en ik dacht: als je zwanger bent en je temperatuur is normaal, dan is dat niet goed. Ik dacht: nu gaat hij mij vertellen dat er iets niet goed gaat. Toen zei hij: “Ja, ik twijfel. Ik wil je toch even naar de afdeling verloskunde sturen, midden in de nacht, om even een paar testjes met je te doen. Want ik weet het niet zo goed, ik twijfel.” Inmiddels had ik echt zo’n pijn dat ik half over zijn bureau lag om mijn pijn een beetje weg te puffen, dat ik dacht: dit gaat niet oké, dit is niet goed.

Ik zie geen vruchtje, je bent niet zwanger

Buitenbaarmoederlijke zwangerschap

Ik werd naar boven gebracht en toen kwam de arts een echo doen. In de ene hand had ik mijn telefoon, want Jeff was thuis met Skyler, en toen ging ze de echo bekijken. Toen keek ik mee, maar ik heb duizenden echo’s gehad en toen dacht ik: ik zie niks. De arts zei: “Je bent niet zwanger, ik zie geen vruchtje in je baarmoeder.” En ik zei: “Nee, ik zie het ook niet.” Toen zei ze: “Ik denk eigenlijk aan iets anders”, en vervolgens ging ze een beetje naar de zijkant en zei: “Het is een buitenbaarmoederlijke zwangerschap.”

Ik had daar nooit aan gedacht, dat dat ook nog een mogelijkheid zou kunnen zijn! Dat je wel zwanger bent, maar dat het op een verkeerde plek zit. Maar ja, ik was alleen, dus ik kon niks. Ik had alleen haar, dus ik dacht: ja Ir, je moet gewoon even sterk zijn voor jezelf. Er is niemand met wie je dit kan delen. Ik had Jeffrey op de app: er is geen zwangerschap, het is een buitenbaarmoederlijke zwangerschap. Toen hebben ze bloed afgenomen en zei ze: “Aan de hand van de waardes gaan we bepalen of je gelijk naar de OK gereden wordt om je eileider te verwijderen of we gaan ervoor kiezen dat je een spuit krijgt. Dan gaan we het medisch afbreken.” Toen zei ik: “Ja, maar ik leef zo gezond en ik sport, ik doe alles om mijn lijf gezond te houden. Ik wil geen troep in mijn lijf.” Ze zei: “Oké, ik kan je ook nu naar de OK rijden als je wilt”, maar toen dacht ik: nou, dat lijkt me ook geen optie.

Toen kwam ze terug met die waardes en zei ze: “Ja, bij een HCG-waarde van 1500 rijden we je naar de OK en jij hebt 1490. Dus we mogen jou morgen een spuit geven.” Ik kreeg een paar forumlieren in mijn hand en toen zei ze: “Tot ziens, dan zien we je morgen terug. Je mag je even omkleden en daar is de deur.” Daar stond ik dan, midden in de nacht, met een pakket formulieren op een taxi te wachten. Met de desillusie van: er is geen tweede zwangerschap. Pas toen kwam het bij mij binnen. Ik weet nog dat er mensen kwamen om een infuus aan te leggen, gewoon een verpleegkundige die een infuus aanlegde, en zij legde een hand op me en vroeg: “Gaat het met je?” Pas toen besefte ik wat er allemaal gebeurde en toen pas kreeg ik het moeilijk en zwaar en liet ik het gaan.

Rond 5 uur ’s ochtends kwam ik thuis en Jeff was ook best een beetje ontdaan, want dit hadden we helemaal niet voorzien. Het was Dodenherdenking, echt, van álle dagen was het Dodenherdenking, en op het moment dat ik die spuit kreeg en dat we dus die dag thuiszaten en ik heel ziek werd en pijn had, hebben we besloten met z’n tweeën: oké, dit is gebeurd, we gaan hier anders mee om. Het is gelukt. Dit is vanzelf gekomen. Nee, het zat niet goed, en misschien is het ook beter en was het anders ook nooit goed gekomen, maar we gaan dit zien als een positieve ervaring. Het is ons zelf gelukt, zonder medische hulp. Dit gaat nog een keer lukken.

Ik wist instinctief: dit zit goed.

Onverwacht geluk

Toen heb ik wel besloten dat ik het niet meteen wilde. Ik zei tegen Jeff dat ik even mijn leven de kans wilde geven om even te herstellen. Dan gaan we het nog één keer proberen en als het dan niet lukt, dan heb ik Skyler en dan is het goed. We zijn toen op vakantie gegaan naar Frankrijk. Helemaal happy, er totáál niet mee bezig geweest. Toen kwam ik terug van vakantie die zomer en deed ik een test, en toen bleek dat ik zwanger was van mijn tweede.

Het moment dat ik er bij River achterkwam dat ik zwanger was, was na de vakantie. We waren helemaal nog in een soort van vakantiemodus, mega relaxed. Toen bleef mijn menstruatie uit en dat was eigenlijk het eerste moment dat ik dacht: we zijn op vakantie geweest, zou dat dan hét moment zijn geweest …? Toen deed ik thuis een test en die was eigenlijk gelijk positief. Instinctief dacht ik gelijk: dit zit goed. Ik heb me eigenlijk geen moment zorgen gemaakt dat dit weer een buitenbaarmoederlijke zwangerschap was. Alles in me zei: het klopt, het zit goed.

Met Skyler heb ik toen in een soort van paniek die test moeten laten zien en dat was eigenlijk helemaal geen fijn moment. Dus nu was het enige wat ik dacht: dit ga ik anders doen. Dus ik heb die test thuis gedaan en het niet tegen Jeffrey gezegd. Ik dacht: ik ga dit anders brengen, het moet een soort feestje zijn. Ik heb de test ingepakt en toen zei ik ’s avonds op de bank, heel nonchalant: “Oh, ik heb trouwens nog wat voor je.” Toen gaf ik hem dat cadeautje, wij geven dus nooit cadeaus, en hij zei: “Huh, wat is dit dan?” Dus ik zei dat hij het even moest uitpakken. Hij pakte het uit, zag dat ding en zei: “Huh?! Ben je zwanger?!” Dus ik zei: “Ja, we krijgen weer een kindje.” Dat was zó’n fijn moment, ook omdat het nu helemaal niet beladen was. Ik kon het op zó’n andere manier brengen nu.

Vanaf toen is eigenlijk alles heel goed verlopen. Ik heb ook deze keer weer echt een prachtige zwangerschap gehad. Zonder moeilijkheden. Het enige verschil was dat ik met Skyler totaal geen honger had, maar met River alleen maar. Ik werd heel misselijk en als ik dan wat at, was het weer goed. Het grappige is dat Skyler nu bijna niet eet, maar bij River, ik noem haar een beetje ons stofzuigertje, gaat alles erin. Daarom denk ik ook: toen had ik al zo veel honger, jij nu nog steeds. Nee, dat is allemaal prima verlopen. Ik heb echt twee prachtige zwangerschappen gehad. Zo moeilijk als de trajecten daarvoor waren, zo vlekkeloos waren de zwangerschappen.

Voor mij is dit nu compleet.

De komst van River

Bij River had ik wel de keuze: ga je voor natuurlijk bevallen met risico, omdat ik al eerder een keizersnede had gehad, of ga je voor een gepland keizersnede. Ik koos toen voor een geplande keizersnede, omdat ik natuurlijk bevallen met risico spannend vond. Ik had liever dat ik dit kindje gewoon heelhuids ter wereld zou brengen en dan liep ik liever iets meer risico met een operatie. Ik dacht: mijn lijf is sterk, ik red het wel. Ik wil gewoon dat zij er goed uitkomt. En bij Skyler, ondanks dat het een spoedkeizersnede was, heb ik dat wel als positief ervaren. Met haar kon ik dus echt een mooie geplande keizersnede doen, waarbij ze wel het doek laten zakken en het kindje, als alles goed gaat, op je borst kunnen leggen. Dus dat is eigenlijk een prachtig moment geweest, dat is allemaal gelopen zoals het had moeten lopen.

River is gehaald met 29 weken en achteraf alleen maar beter dat ik een keizersnede heb gekozen. River was namelijk gedraaid, dus dat was een stuitbevalling geworden. Ze is zelfs nog in de nacht voor ze haar gingen halen gedraaid. Geen pretje als een kind van 39 weken in je buik gaat draaien, ik ben namelijk niet zo groot. De anesthesist zei tegen mij: “Iris, wees blij dat je hebt gekozen voor een geplande keizersnede, want bij sommige vrouwen past het gewoon niet. En dat is de reden dat je kindje is blijven draaien, omdat ze geen manier zag om in te dalen. Je hebt de ruimte gewoon niet.”

Uiteindelijk is ze gehaald en is het een prachtige keizersnede geweest. Dus ik heb geen moment spijt van die keuze dat ik haar niet natuurlijk heb laten komen. Ik heb ook niks gemist. Sinds die tijd behandel ik haar eigenlijk hetzelfde zoals ik Skyler toen heb gekregen: ik kan niet blijer zijn met deze twee kindjes. Ik kan alleen maar glimlachen naar ze. In mijn beleving zijn het allebei wondertjes. Het zijn vrolijke kinderen, ze doen het hartstikke goed. Voor mij is dit nu compleet.

Wat voor mij heeft bijgedragen aan de zwangerschappen, is …

… Luister, het is een heel moeilijk ongrijpbaar proces. Een arts zei tegen mij: “Iris, het is natuur. Het moet maar net zo zijn.” Je kan het gedeeltelijk sturen, maar er is nog steeds een heel groot gedeelte wat niet te sturen valt. Maar ik denk dat juist het verschil ligt in het ding wat niet te sturen valt, wat namelijk te maken heeft met de manier hoe je leeft en hoe je erin staat, in het proces.

Wat de arts zei, en wat ik ook gemerkt heb, toen ik belde om te zeggen dat ik zwanger was van Skyler, is: “Oh hè hè, heb je het eindelijk losgelaten.” Dat ene zinnetje is me zo bijgebleven, want als je zo graag zwanger wil proberen te raken en je zit in zo’n traject, dan is het zó moeilijk om iets los te laten. Je bent zo gewend, zeker als je zo in elkaar steekt, dat als je iets wilt, je er gewoon keihard voor gaat werken en dan gebeurt het ook. Maar juist de touwen te strak aanspannen, dus té hard werken ervoor, té bewust zijn ervan – en dat hebben wij een gegeven moment echt gedaan, ik geloof echt dat je een gezonde levensstijl moet hebben, maar je kan dat ook de verkeerde kant op laten gaan door té gezond proberen te leven en denken: nee, we gaan geen wijntje doen, want dat zou misschien wel eens niet goed kunnen zijn, tot heel specifiek met dat hele traject bezig zijn en elke dag eraan herinnerd worden.

Probeer er los en luchtig in te staan, hoe moeilijk dat ook is…

Mijn tip, en ik weet dat dit een tip is die het aller moeilijkste gaat zijn, is om te proberen om er los en luchtig in te staan. Maar ga dat maar eens doen. Ga maar eens niet te bewust met dat hele proces bezig zijn en proberen te focussen op andere dingen. Maar het moment dat jouw focus op iets anders ligt, is vaak juist het moment dat het wel gebeurt. Het moment dat ik aan familie en vrienden vertelde “Dit wordt niks”, is eigenlijk het moment dat ik het heb laten gaan en dat ik dacht: dit wordt niks meer, is wel het moment dat het wel gebeurde. Maar dit gaat het aller moeilijkste zijn als je in dit traject zit.

Ik denk dat mijn vader het geprobeerd te zeggen heeft in die tijd, omdat hij zei: “Moet je gewoon niet even niet ermee bezig zijn, en even iets anders gaan doen.” Maar ik was 32 en ik dacht: waar heb je het over, ik wil dat kindje! Nee, ik ga dat traject in, ik doe er alles voor! Maar misschien was het achteraf wel beter geweest om zelfs even te zeggen “Misschien nu even niet. Misschien moet ik het gewoon even laten gaan.” Misschien was dat wel het moment geweest dat het was gelukt, want je ziet: bij mijn tweede zwangerschap was ik er veel minder bewust mee bezig. Ja, ik wilde wel een tweede kindje, maar het was ook oké zo.

Dus mijn ultieme tip is toch om te kijken ‘Hoe sta ik erin?’ als je in zo’n traject zit. Hoe zijn we er samen mee bezig, zien we het als een beladen iets of zien we het als een traject naar iets toe. Bij de tweede zwangerschap, na de buitenbaarmoederlijke zwangerschap, is voor mij het belangrijkste moment geweest dat mijn partner tegen me zei: “Iris, ja dit ging mis, maar we gaan dit als iets positiefs zien en we gaan dit zien als een traject naar een tweede zwangerschap. We gaan gewoon weer zorgen dat je gezond wordt, daar gaan we de focus op leggen en niet op ‘we moeten weer’. We gaan het anders aanpakken.”

Ik denk dat voor mij het praten heel belangrijk is geweest. Misschien had ik er meer over moeten praten en het minder bij me moeten houden, misschien had dat al een uiting kunnen zijn om je mindset anders te krijgen. En het proberen te zien als een soort van positieve opbouw in plaats van alleen maar negatief. Maar ik weet ook dat dit het aller moeilijkste gaat zijn wat je kan doen. Want je bewust worden van iets onbewusts is natuurlijk ontzettend zwaar.

Ik denk ook dat, zeker als je zelf in een traject zit, als je hoort van andere vrouwen dat het daar ook niet vanzelf gaat – want soms lijkt het alsof het bij iedereen zomaar vanzelf gaat -, dat dat al een heel fijn iets is. Dat die informatie er is voor je. Terwijl jij in dat proces zit. Dat is ook de reden dat ik mijn verhaal deel, om hopelijk, als is het maar één vrouw die in dat proces zit, te kunnen laten zien: bij mij is het ook niet makkelijk gegaan. Maar des te mooier is dat wat ik nu heb. En des te meer geniet ik ervan. Zo zie ik het wel in ieder geval.

Bekijk hier de website van het bedrijf van Iris en haar partner: thecolor.nl en om te weten hoe het nu met haar gaat kun je haar volgen op Instagram: instagram.com/iris.poldervaart

Heb je deze al gelezen…

Podcast: het verhaal van Liz Teeling…

Luistertijd: 48 minuten
Liz Teeling (38 jaar) is alleenstaande moeder van Kiki Loïs (12 weken). Al van kinds af aan wist Liz dat ze mama wilde worden. En dus besloot ze ook zonder…
Lees meer

Podcast: het verhaal van Jennifer Rijs…

Luistertijd: 75 minuten
Jennifer Rijs (31 jaar) is blogger. Ze is 10 jaar samen met haar vriend Peterpaul en heeft twee kindjes. Na haar eerste dochter kreeg ze vijf miskramen. Een bijzonder verhaal…
Lees meer

Podcast: het verhaal van Gerdine Letov…

Luistertijd: 35 minuten
Gerdine Letov (32 jaar) is communicatie specialist en blogger. Ze is 15 jaar samen met Ivan en heeft twee kindjes. Na haar eerste kindje kwamen ze er in het ziekenhuis…
Lees meer
Menu