Artikel: het verhaal van Jennifer Rijs…

Leestijd: 58 minuten

Jennifer Rijs (31 jaar) is blogger. Ze is 10 jaar samen met haar vriend Peterpaul en heeft twee kindjes. Na haar eerste dochter kreeg ze vijf miskramen. Een bijzonder verhaal over hoe ze deze heftige periode heeft ervaren én hoe ze uiteindelijk de regie in eigen hand nam. Dit is haar verhaal…

 

Ik had die test in mijn handen en ik voelde aan alles dat dit helemaal anders zou zijn…

Lees hier het verhaal van Jennifer…

Ik ben Jennifer, 31 jaar, trotse mama van twee prachtige meiden en dit is mijn verhaal …

“Mijn kinderwens was er eigenlijk altijd al, ik wilde altijd al heel graag mama worden. Ik had ook nog voor ogen dat ik dat jong wilde, dus ik wilde wel heel graag jong moeder worden. Maar ja, je weet nooit hoe het leven loopt en hoe je je partner treft en hoe die daarin staat. Maar mijn moeder was jong moeder van mij en dat gevoel had ik zelf ook heel sterk.

Toen ontmoette ik Peterpaul en dat klikte enorm. Hij is iets ouder dan ik ben, ruim 8 jaar, en hij wilde ook heel graag papa worden. Misschien zelfs wel iets eerder dan ik, maar omdat we nog niet heel lang samen waren en ook enorm genoten van het feit dat we leuke dingen deden, was dat niet per se meteen een hot topic. Maar hij had in ieder geval wel de wens, dus dat was voor mij natuurlijk superfijn. Na 3 hele gezellige jaren begon het toch wel te kriebelen bij ons allebei. Dus er was niet echt sprake van een overleg over ‘wanneer gaan we dit dan doen’, het ging heel spontaan eigenlijk. We kochten een huisje en eigenlijk was alles wel een beetje vorm aan het krijgen in ons leven. De volgende stap was er dan ook eentje die we best wel makkelijk konden maken en we stonden daar heel erg voor open. Dus na drie jaar verkering hebben we de pil in de prullenbak gegooid.

Ik was op dat moment 23 jaar en toen brak eigenlijk de tijd aan van ‘nou, wat zal er allemaal gaan gebeuren?’, ‘hoe snel gaat het gebeuren?’ en ‘hoe gaat mijn cyclus zich herstellen?’ Ik was al vanaf mijn zestiende onafgebroken aan de pil, dus had toch wel al een hele periode hormonen geslikt als anticonceptie. Het is dan toch ook weer heel spannend om daarvan af te komen. Hoe gaat je lijf daarop reageren, hoe pakt de cyclus zich op, gaat het makkelijk; dat zijn toch wel allemaal van die vage vragen en ideeën die je in je hoofd hebt. Maar we gingen er gewoon heel onbezonnen in en vol vertrouwen. We hadden onszelf geen druk op gelegd, om gewoon te kijken wanneer het zou gaan gebeuren. De pil belandde in de prullenbak en na zes maanden was ik in verwachting van Peach! Dus dat was wel heel mooi voor ons!

Zwanger?!

Ik vond het zelf lang duren … Hoe naïef was ik toen, dat ik dacht dat dat lang was! Maar zodra die pil de prullenbak in vliegt, ben je iedere maand bezig met ‘oh, misschien ben ik zwanger’ en ‘zal ik nu wel of niet ongesteld worden’. Je bent natuurlijk nog helemaal niet echt op de hoogte van hoe je cyclus is of wanneer je eisprong is. In mijn beleving kon het iedere dag raak zijn, dus we gingen er volle bak voor! Dan hoop je natuurlijk iedere maand dat je cyclus uitblijft. Dat was dus een half jaar niet het geval en ik dacht dat dat heel lang duurde, maar dat was achteraf natuurlijk helemaal niet zo. Na zes maanden waren we in dolblije verwachting! Dat was een heel mooi en vreugdevol moment.

Ik kan me ook nog heel goed herinneren dat ik dus dacht dat ik ongesteld moest worden, maar dat de menstruatie niet kwam. Dat vond ik heel gek, want ik kon inmiddels wel heel erg aan mijn lijf voelen van ‘oh, mijn buik gaat zo en zo doen, dus dan komt mijn menstruatie eraan’. Alles werd zwaar en ik voelde echt helemaal: ‘oh mijn god, ik ga super ongesteld worden’. Dat soort symptomen had ik dan wel. Ik voelde nooit echt mijn borsten of dat soort dingen, maar had wel altijd een zwaar gevoel in mijn onderbuik als mijn menstruatie eraan kwam. Nu was dat dus ook zo, maar nu bleef dat gevoel maar aanwezig, maar die hele menstruatie kwam niet. Dus dat was supergek en ik weet nog dat ik dat ook aan mijn moeder vertelde: ‘Ik word maar niet ongesteld, maar het voelt wel zo in mijn buik. Ik snap er niks van.’

Al nippend aan een wijntje op een verjaardag deelde ik die boodschap met haar en toen zei mijn moeder: ‘Ja, dat gevoel weet ik ook nog wel en toen was ik zwanger van jou’. Dus toen dacht ik: oh shit wow, nou misschien toch maar eens een test in huis gaan halen. Zogezegd, zo gedaan. Dan ga je het Kruidvat in en denk je van: wat zal ik eens allemaal mee naar huis nemen? Een pak met tests dus. Ik heb het eigenlijk ook zo aan Peterpaul verteld, zo van: ‘Nou, ik denk dat ik maar moet gaan testen, want ik weet het anders ook niet.’ Hij zei nog een beetje nuchter: ‘Nou, het zal wel loslopen en het komt wel goed. Wacht nog maar ff.’ Misschien ook wel een beetje in spanning om wat er zou gaan komen. Op een gegeven moment kon ik niet meer wachten. We lagen op zaterdagochtend in bed en ik had zoiets van: het maakt me niet meer uit wat jij denkt. Ik ga nu over dat ding heen piesen en dan hoor je het vanzelf wel. En zo ging dus eigenlijk mijn eerste positieve zwangerschapstest, want al zittend op de plee kon ik wel roepen dat er toch wel een kruisje in beeld was. Dus dat was echt heel tof!

Blij en bang tegelijk

We waren heel blij en tegelijk ineens mega bang, want wat gaat er allemaal gebeuren en hoe werkt dat? En jeetje, oh mijn god, is het nu niet ineens te snel, maar eigenlijk willen we het iedere maand … Het was zo’n mix van emoties, dat kan ik me nog echt zo goed herinneren. Ook Peterpaul was eerst ook echt van ‘yes’ en daarna ook echt bang. Zo van ‘oh shit, wat moeten we allemaal gaan regelen?’ Je leven gaat gewoon veranderen: je hebt een stukje plastic in je handen waar je overheen hebt gepiest en dat is gewoon jouw ticket naar een totaal ander leven. Dat kwam bij ons heel erg binnen, dus dat was wel heel bijzonder.

Die periode weet ik ook gewoon nog echt super goed. De blijheid was echt mega aanwezig en dan komt echt het gedeelte van wachten. Want ja, zo’n test … Maar ja, de dagen verstrijken, je hebt geen buik, je weet nog niet goed wat je voelt. Alles wat je voelt, kan ook een beetje lijken op het feit dat je misschien ongesteld moet worden, je bent niet meteen mega zwanger. Je bent gewoon na zo’n test onwijs op zoek naar bevestiging. Dat wil je. Je kan ook niet meteen bij een verloskundige terecht, ze gaan niet meteen echo’s maken, je moet gewoon écht geduld hebben. Dat vond ik echt súper moeilijk en dat lijkt echt wel forever te duren. Geduld hebben is niet mijn sterkste punt, dus dat vond ik heel erg lastig. En dan denk je: word ik nou misselijk of ben ik gewoon een beetje hongerig of niet? Je hebt allemaal van die vage klachten waar je ook nog niet echt lekker de vinger op kunt leggen. Ik was ook niet heel misselijk, maar dan riep ik dus: ‘Was ik maar misselijk, want dan weet ik het tenminste.’

Helemaal flabbergasted

Dat soort dingen bleven een beetje uit, maar na 8 weken mochten wij op afspraak bij de verloskundige komen en toen kregen we voor het eerst een heel klein mini mensje in mijn buik te zien. Met kloppend hartje en er zaten armpjes en beentjes aan. Ze zette zich af in mijn baarmoeder, gleed dan weer zo naar beneden en ze was trucjes aan het uithalen. We waren echt helemaal flabbergasted: dit zit in mijn buik?! Zit dit in mijn buik? Ik voel dit niet, ik zie dit niet … Er zit daar een of andere kabouter salto’s te maken en je hebt het gewoon helemaal niet door! Je denkt: wow, ik ben echt zwanger en er zit daar iets. Je bent gewoon op slag verliefd. Dat hadden wij heel sterk. P was ook echt helemaal in de gloria.

Dat allereerste moment dat het echt visueel wordt, dat je echt een kijkje in de buik hebt gekregen, was voor mij echt een hele mooie bevestiging. Er heeft hier negen maanden lang een fotootje op de schouw staan prijken als herinnering en houvast: dit is ons kindje en dit gaat er gewoon komen. Dit zit nu nog in mijn buik en gaat nog groeien, maar wow! Je kijkt er iedere dag naar en ik kreeg daar echt geen genoeg van. Dat was een supermooie bevestiging.

En dan is het gewoon je eitje uit gaan broeden. Letterlijk. We gingen naar huis en we wilden het toch ook delen met wat naasten. Met je intieme kring deel je dat allemaal wat sneller. De reacties waren allemaal hartverwarmend en dat maakt het echt extra bijzonder en supermooi. Superblije opa’s en oma’s to be en trotse tantes. Het is zo liefdevol om dat te kunnen delen met andere mensen en dat maakte het wel extra bijzonder. En ja, dan was het toch ook gewoon weer verder afwachten. Het leven gaat door. Je zit wel op die roze wolk, maar je moet gewoon naar je werk en je moet gewoon weer dingen doen. Dat is wel heel gek, terwijl er in jouw lijf zo’n proces gaande is. Voor mijn gevoel stond alles even helemaal stil en ik dacht echt: wow, dit is echt helemaal mijn dingetje. Maar ja, je moet ook gewoon het leven weer oppakken. De dagen gaan voorbij en ik keek zo uit naar de eerstvolgende echo. Dat kon wat mij betreft niet snel genoeg zijn en ik vind ook echt dat daar te lang tussen zit! Hoe kunnen ze dat een zwangere vrouw aandoen?! Maar goed, dat hoort erbij.

Paniek …

Die eerstvolgende echo kwam helaas sneller dan ik zou willen. Met tien weken kreeg ik heel erg bloedverlies. Dat is natuurlijk nog een hele cruciale periode. Omdat we zo opgingen in die blijdschap en dat ook heel erg hadden gedeeld, voel je je ook alsof je niet klein te krijgen bent. Onoverwinnelijk, laat ik het zo zeggen. Maar op een goeie ochtend wilde ik naar het toilet gaan en ik trok mijn onderbroek naar beneden, en ineens gutste het bloed echt langs mijn benen, tot aan mijn enkels. Ik raakte in een keer in blinde paniek, want ik dacht natuurlijk: het is over. Als je zwanger bent, kom je op allerlei vage fora terecht en ineens was ik slachtoffer van bloedverlies. Wat heel onschuldig kan zijn en waar je ook veel over leest, maar dit was super heftig en ik raakte zo volledig in paniek dat ik eerst mijn moeder belde. Wie belt er niet meteen haar moeder hè … Dus ik belde mijn moeder en die zei: ‘Meteen de verloskundige contacten, want dit is niet goed, dit hoort niet. Niet zo heftig.’ Je kan wat licht bloedverlies hebben, maar het liep bij mij echt tot aan mijn enkels. Ik schrok me helemaal kapot.

Ik belde de verloskundige en zij hoorde aan mij dat ik in paniek was en heel erg overstuur was. En ik hoorde aan haar, door het feit dat ik uitlegde dat het zó veel bloedverlies was, dat zij mij niet ging sussen met: ‘Nou, rustig maar, dit komt wel goed. Het kan meevallen en het kan vaker voorkomen.’ Ik vertelde dat het zo veel bloedverlies was dat ook zij eigenlijk meteen schakelde. Ze zei: ‘Ok, spring even onder de douche en kleed je aan. Ik ga er nu voor zorgen dat je meteen gezien kan worden in het ziekenhuis. Dit moet meteen gecontroleerd worden, want dit is niet goed. Hou er rekening mee dat het ook geen goede afloop kan hebben.’ Dus ik was in alle staten: de dag ervoor zit je nog op je roze wolk, ben je lekker tien weken zwanger, gaat het allemaal goed en heb je mooie echo’s, en dan ineens is het naar het ziekenhuis en kan de boel ineens helemaal voorbij zijn. Dus ja, ik was echt een soort zombie in één keer. P was naar de zaak gereden, die zat helemaal vast op de A9, kon niet linksom en niet rechtsom. Ik mijn moeder gebeld en die kon zo snel mogelijk naar me toe komen. Toen zijn we samen naar het ziekenhuis gegaan. Ik ben smal gebouwd en je ziet aan mij echt niet dat ik 10 weken zwanger ben. Dus ik zat daar tussen allemaal dikke buiken en vrouwen die op het punt stonden om te bevallen en ik dacht echt: oh god, ik zit hier en misschien ga ik dat nooit meemaken. Het kan wel helemaal over zijn. Ik dacht echt dat ik vijf uur in de wachtkamer zat, er kwam geen eind aan dat wachten. Uiteindelijk werd ik gezien door de verloskundige en werden er echo’s gemaakt. En godzijdank leefde mijn kindje nog. Peach leefde nog en ze was diezelfde salto’s aan het maken! Ik kon het eigenlijk niet geloven, want in mijn hoofd was ik al zo bezig met ‘dit is er niet meer’ en ‘dit is afgelopen’. Ik dacht echt: huh, dit klopt niet!

Afwijking aan baarmoedermond

De arts was positief over wat er te zien was en na verder onderzoek bleek dat ik een afwijking aan mijn baarmoedermond heb, waardoor er celletjes die eigenlijk aan de binnenkant van je baarmoeder horen, meer naar buiten komen. Door een zwangerschap komt er meer druk op die celletjes en adertjes en de doorbloeding daarvan te staan, omdat de baarmoeder groeit en zwaarder wordt. Er waren adertjes naar buiten gekomen, waarvan er een was gescheurd en de bloeding had veroorzaakt. Dus ook dat hele hevige bloedverlies, was dus letterlijk een gescheurd adertje waardoor ik dus veel bloedverlies had gekregen. Hoe het er toen uitzag kon het geen kwaad, voor de zwangerschap op dat moment. Maar als dat herhaaldelijk zou blijven terugkomen, zou dat wel een enorm risico worden, want de baarmoeder wordt daar onrustig van en kan daardoor een bevalling in werking willen gaan zetten. En dat is natuurlijk helemaal niet wat je wilt, vroegtijdig bevallen of dat soort problemen.

Dus ik was mega opgelucht, maar er word je wel meteen op je hart gedrukt: hou het in de gaten, het ziet er wel goed uit, maar het is niet onschuldig. Ik weet nog zo goed dat dat hele onbevangen blij zijn wel echt in één keer helemaal over was. Ik moest ook rustig aan doen, moest mezelf niet belasten. De adertjes die op dat moment kapot waren gegaan, werden dicht gebrand. Met een wattenstaafje met daarop een soort stikstofachtig iets stippen ze die adertjes aan, wat dan een klein verschroeiend effect geeft, waardoor het adertje dicht is. Daar krijg je ook korstvorming van, maar dat verlies je dan op een gegeven moment weer. Maar het idee was wel: dat adertje herstelt zich en het kan dan toch weer opnieuw gebeuren. Dus je moet rustiger aan doen, niet druk doen, de druk op je buik niet onnodig groter maken dan dat het nu is, totdat alles weer rustig wordt.

Dus ja, weer met zo’n foto van mijn kindje en zoiets van ‘yes, het is er nog, ze leeft nog’, maar wel is er ineens een angst in je nek gelegd: wow, ik moet nu voorzichtig doen, ik moet rustig aan doen. Ik ben gewoon jong en gezond, ga lekker naar mijn werk, heb een leuk sociaal leven … En ineens wordt er van je gevraagd om een stapje terug te doen. Dat voelt heel onnatuurlijk, omdat je gewoon niet zo in het leven staat. Maar ja, ik voelde aan alles: al moet ik negen maanden in mijn bed gaan liggen, ik ga het doen, want ik wil dat dit goed gaat. Je verlangt zo naar je kindje en dat de zwangerschap goed gaat, dat je het ervoor over hebt. Maar je bent wel in één keer van je roze wolk afgekickt en dat heb ik wel nog de hele zwangerschap met me meegedragen.

Gelukkig is het nog maar één keer voorgekomen, met een week of 19. Heel licht, dus toen was er geen sprake van dat ze weer adertjes aan gingen stippen. Maar het mooiste was, ik voelde haar. Dus het was voor mij zo’n fijne bevestiging. Ik voelde haar lekker in me bewegen en die geruststelling en bevestiging was al zo fijn dat ik dat toen veel beter een plekje kon geven dan bij die 10 weken, waarin alles nog zo pril en onwerkelijk is. Je hebt nog niet die toeter van een buik en je voelt je kindje nog niet draaien. Je moet het zó hebben van de bevestiging van je verloskundige, de gynaecoloog of het ziekenhuis. Dat vond ik toen wel heel moeilijk, dat dat in het prille begin zo onzeker is. Maar naarmate zij mij bevestigden dat het goed ging, kon ik daar veel beter mee omgaan en stond ik er ook veel rustiger in. Dus dat was wel heel fijn.

Een meisje!

Ik keek onwijs uit naar de 20-wekenecho, ook omdat we heel graag wilden weten of we een jongetje of een meisje verwachten. We hadden expres gewacht tot de 20-wekenecho, ook op advies van het ziekenhuis, want in verband met mijn voorgeschiedenis van de bloedingen wilden ze absoluut niet dat een of ander pretechocentrum zich met mijn buik ging bemoeien. Dat als het kindje zich niet goed zou laten zien, er geduwd, getrokken, gesprongen, gekoprold en dat soort dingen zou worden om dat te bewerkstelligen. De verloskundige had me meegegeven: we gaan het checken, maar dat doen we veilig hier. Dus we keken er onwijs naar uit of ons kindje natuurlijk gezond zou zijn, maar ook of het een jongetje of meisje zou worden.

Ik was echt súper zenuwachtig, kan me niet herinneren dat ik ooit voor iets zó zenuwachtig ben geweest. Van mijn examens tot aan mijn rijbewijs halen, dat voelde echt als peanuts, maar die 20-wekenecho was zo’n big deal voor mij. Ik was echt mega zenuwachtig. We hadden er ook heel veel zin in en eenmaal in het ziekenhuis was het zo mooi! Dat ze zo gedetailleerd je kindje met je doornemen. Godzijdank was alles goed en was ook tot die tijd alles rustig geweest. Ik voelde haar lekker bewegen, al vanaf een week of 15, en het is zo gezellig als je je kindje voelt. Het zag er gewoon keurig uit. Op het laatst, stelde ze de vraag: ‘Nou, zouden jullie dan willen weten …’ Ik volmondig ja, P. nog een beetje van ‘Nou ja, oké’ en zij zei: ‘Ja, jullie moeten het wel zeker weten.’ ‘Nee ja, ik wil het weten, ik hou niet van verrassingen.’

En dan dat moment wanneer ze dan echt tussen de benen van je kindje kijkt en zegt: ‘Ik zie twee schaamlipjes.’ Volgens mij flikkerde P. nog net niet van zijn stoel en ik was echt helemaal van ‘Oh, mijn god!’ Ik vond het echt geweldig. Juist omdat ik voordat ik van Peach zwanger raakte, heel vaak van een meisje heb gedroomd. Een blond meisje. Ik kon haar nooit plaatsen, wist niet of ik haar moeder was of dat het mijn dochter zou zijn of iets, maar ik droomde altijd van een heel klein, blond meisje. Ik had altijd heel sterk het gevoel dat ik een dochter zou krijgen. Ik weet ook niet waarom, dat was een gevoel. Toen de verloskundige toen zei dat ik een dochter zou krijgen, had ik echt zoiets van ‘Wow!’ Alsof het helemaal klopte, alsof ik het altijd al had geweten. En dat iemand dat dan nu bevestigde, was echt super bijzonder voor mij. En dat je kindje dan helemaal gezond is, en dat het er goed uitziet, deed me wel die hele vervelende periode voor die 20-wekenecho vergeten. Of in ieder geval wat verzachten, wat er toen allemaal is gebeurd. Toen kwam ook meer dat gevoel van blij zijn. Het genieten kwam ook wel echt terug en toen heb ik echt van een hele mooie tweede helft van mijn zwangerschap mogen genieten.

Eindelijk genieten

Vanaf dat moment durfde ik ook eindelijk een kinderwagen te gaan testen, te shoppen voor een kamertje en kleertjes te gaan kopen. In die periode daarvoor, van de bloeding, heb ik dat toch heel erg uitgesteld, want ja, je wordt gewoon bang en durft dat soort dingen gewoon niet snel te doen. Nu voelde het echt als: alle remmen los en let’s go. Het gaat goed komen, ze is gezond en we gaan ervoor. Dat was echt superfijn. We zijn toen lekker voor een kamertje gaan kijken, hebben de wagen uitgezocht en noem alles maar op. We zijn gaan schilderen, hebben kamertjes gewisseld: je bereidt je echt voor op de komst van je kindje. Die buik begint lekker te groeien en niemand kan er meer omheen, en toen kwam bij mij ook echt die glow van ‘kijk mij lekker zwanger zijn, ik ben helemaal in de gloria.’ Ik vond dat echt een heerlijke tijd en heb er ook echt heel erg van genoten. Ik ben ook heel dankbaar dat ik altijd weinig klachten heb gehad. Van een beetje moe tot af en toe een beetje misselijk, maar ik ben godzijdank nooit echt doodziek geweest. Op het eind toen die buik zo groot werd, speelden mijn rug en mijn bekken wat op, maar ik heb dat allemaal voor lief genomen en daar nooit echt een big deal van gemaakt. Ik ging er helemaal in mee en dacht: laat mij maar lekker deze klachten hebben, ik vind het helemaal prima.

Dan komt ook het moment van zo’n babyshower en dan wordt het ineens superecht en komt alles heel dichtbij. Dan word je ook zenuwachtig, ik zelf onwijs voor de bevalling. Zo van: shit, hoe gaat het zijn? Wordt het ook echt zoals ik hoop? Je hebt er niet echt invloed op, maar ik was ook vooral niet bang, dat vond ik ook fijn. Dat kwam denk ik ook door mijn moeder, zij heeft ook fijne bevallingen gehad en me heel erg meegegeven dat angst niet je raadgever moet zijn. Ik ging er ook absoluut niet in met angst en had zoiets van: ik ga dit gewoon doen. Ik wil mijn dochter ontmoeten, ik ga ervoor doen wat ik moet doen en het komt allemaal goed.

Volgens mij ga ik zo bevallen!

Ik weet het nog heel goed: ik was 39 weken en één dag zwanger en we hadden ’s avonds bij mijn ouders gegeten. Mijn moeder had Italiaans gekookt met méga veel knoflook. Halleluja, echt superlekker veel knoflook! Daar had ik heerlijk van zitten kanen. P. was mee en hij was bekaf en wilde heel vroeg naar bed. Hij zei om een uur of tien: ‘Ik voel me zó moe, echt niet normaal. Ik ga pitten.’ Ik voelde me nog wel goed, dus ik dacht: nou ja, is goed. Ik ging een beetje met een vriendin appen in bed, want ik kon de slaap nog helemaal niet vatten en zij vroeg: ‘Hoe voel je je en hoe gaat het?’ ‘Ja’, zei ik. ‘Ik voel me wel lekker, ben niet echt moe en zo.’ Ik deed ’s middags dan ook altijd lekker een tukkie als dat kon. P was in een coma geraakt en op een gegeven moment dacht ik: ik moet nog één keer plassen en dan moet ik gaan pitten, anders wordt het allemaal veel te laat. Dat was denk ik rond kwart over 11. Ik stap naast het bed om mijn zwangerschapsplasje te doen, want op het laatst pies je zo’n 10 uur in een kwartier of weet ik veel, en ineens denk ik: wat voel ik nou? Heel raar. Ik dacht: ik ben toch niet in mijn broek aan het plassen? Ik trok mijn onderbroek naar beneden en ineens belandde daar op de grond mijn vruchtwater. Ik dacht: oh, ik ben niet helemaal aan het plassen volgens mij, maar dit is ook niet helemaal de bedoeling. Dus ik sjokte naar het toilet en toen verloor ik de slijmprop die op dat moment onderweg naar buiten was. Shit, dacht ik, volgens mij gaat het dan zo beginnen toch …

Het komt helemaal niet bij veel vrouwen voor, dat het vruchtwater eerst komt en dan de weeën, maar ik had dus een vliesbreuk en ik dacht: oké, let’s go. Dus ik riep vanuit de badkamer: ‘P., volgens mij ga ik zo bevallen!’ ‘Ja, echt niet hoor!’, hoor ik hem nog roepen. ‘Ik ben echt súpermoe, dit meen je toch niet! Echt?! Wat is er dan, heb je pijn, wat is er? Ik ben echt kapot, ik wil slapen!’ Dus ik zeg: ‘Nou, volgens mij ligt het vruchtwater naast ons bed.’ Hij begon al een beetje te morren en te kreunen en te draaien. Zo van: ‘Oh nou oké, oké, wat moeten we nu doen?’ Ik zei: ‘Dat weet ik niet. Ik ga wel even douchen, want ik voel me toch een beetje vies.’ Toch alles een beetje opgeruimd en daarna ben ik lekker onder de douche gaan staan. Ik had de intentie om weer naast hem te gaan liggen in bed om rustig af te wachten wat er zou gaan gebeuren. Uiteindelijk mijn moeder ook nog even een berichtje gestuurd en zij gaf mij de tip om toch maar ff de verloskundige te contacten, omdat ik met gebroken vliezen de nacht in ging. Dan konden ze me ’s ochtends even contacten en kon ik even met haar overleggen, want ik had nog helemaal geen weeën.

Zogezegd, zo gedaan, ik belde haar en ze zei: ‘Nou meid, probeer nog ff wat te rusten, je kan je energie goed gebruiken straks. Dus probeer nog wat te slapen en als er wat verandert, let me know.’ Dus ik vol goede moed naar bed. Ik kroop naast P., die echt in een soort van tweede coma was geraakt, maar ik dacht echt: ik kan eigenlijk helemaal niet liggen, want alles begint een beetje zeer te doen. Mijn buik en ook mijn rug. Ik vind alles ff helemaal niet meer leuk, ik wil staan. Ik werd heel onrustig en mijn hart begon enorm te bonzen. Ik wilde alleen maar ijsberen door de slaapkamer en door de badkamer en dacht echt: oh, ik krijg echt heel veel buikpijn ineens! Op een gegeven moment wilde ik alleen nog maar op de wc zitten, want dat hield lekker een beetje de druk overal vanaf. P. was wel weer uit zijn coma gekomen en die dacht: dit is niet helemaal goed. Hij vroeg hoe het ging en op een gegeven moment kon ik niet meer tegen hem praten. Ik zei: ‘Volgens mij moet je weer bellen!’ Toen is hij toch maar gaan bellen …

Van thuisbevalling naar het ziekenhuis

De verloskundige hoorde mij op de achtergrond strijd leveren en vroeg: ‘Is dat je vriendin op de achtergrond?’ Dus P. zei dat ik dat inderdaad was en toen zei ze: ‘Nou, dan denk ik dat we toch iets verder zijn dan jullie denken. Ik kom er nu wel aan.’ Dus P. roept dat ze eraan komt en ik zei: ‘Ik vind alles best!’ Ik zat maar op die wc, want dat hield zo lekker die druk van mijn rug en de rugweeën. Uiteindelijk bleek ik in een enorme weeënstorm te zijn beland, in een mum van tijd. Om half 12 braken die vliezen en om 01.15u was de verloskundige bij ons. Ik dacht dat ik al een hele nacht aan het ploeteren was, maar dat ging supersnel. Toen ze eenmaal bij ons was, begeleidde ze mij een beetje door de bevalling, want ik raakte wat overwhelmed door de weeën. Ik had geen pufcursus gedaan of andere clubjes, wat misschien wel verstandig was geweest, maar ik was mezelf wel redelijk aan het redden en zij ademde lekker met me mee. P. ijsbeerde wat hulpeloos rond en wist niet wat hij moest doen. Ik had in ieder geval helemaal geen oog meer voor hem. De verloskundige hielp me fijn om wat rugweeën weg te drukken en ze vroeg me om toch op bed te gaan liggen om te kijken hoeveel ontsluiting ik had. Dat bleek al zeven centimeter te zijn! Dat ging allemaal heel erg snel.

De verloskundige luisterde steeds tussen de weeën door met de doptone naar mijn kindje, naar Peach, en uiteindelijk merkte ze dat haar hartje te snel ging. De bevalling ging op dat moment zo snel dat het voor Peach ook te snel was en ze vonden dat haar hartje op dat moment niet rustig genoeg meer klonk. Dat baarde haar zorgen en daardoor wilde ze toch dat we naar het ziekenhuis zouden gaan. Ik had zelf de intentie om thuis te bevallen, gewoon omdat ik mijn eigen omgeving heel fijn vind. Ik had niet het idee dat ik per se in het ziekenhuis wilde bevallen, dus ik stond gewoon open voor een thuisbevalling. Ik stond eigenlijk voor alle scenario’s open, maar de verloskundige wilde mij echt zo snel mogelijk aan de apparatuur hebben om ons kindje te kunnen monitoren.

Dus toen mocht ik al ‘weeënstormend’ mezelf in een soort joggingbroek gaan hijsen en een shirt aan gaan doen. Het was augustus en het was bloedheet. Ik was alleen maar naakt de hele tijd. Die vrouw kwam terwijl ik naakt door de badkamer huppelde. Ik had daar helemaal geen weet meer van en ik wilde alles uit en gewoon helemaal mijn ding kunnen doen. Toen moest ik natuurlijk toch aangekleed naar het ziekenhuis, want zo werkt dat nou eenmaal. Dus al puffend, steunend en kreunend aangekleed. P. had ons vluchtkoffertje meegenomen en keurig een handdoek over de leren bekleding van de auto gelegd, zoals dat wordt geadviseerd. Ik al puffend en steunend de auto in richting het ziekenhuis. Dat was echt heel bizar, want ik dacht echt: hóé doen mensen dit?! Maar je gaat zitten, want in welke staat je ook verkeert, je moet toch vervoerd worden. Die rit voelde alsof we naar Limburg gingen, maar het was precies twee minuten verderop …

Eenmaal daar aangekomen, werd ik in een rolstoel geparkeerd en werden we naar de verlosafdeling gebracht. Toen ik in die rolstoel zat, hield ik mijn ogen de hele tijd dicht, want ik wilde niets en niemand zien en ik zat helemaal in mijn eigen bubbel. Ik weet nog goed dat ik die lift werd ingereden, zo’n beetje tollend van de weeën, en uiteindelijk dacht ik: waarom gaan we nu niet? Maar iedereen was blijkbaar vergeten op het knopje te drukken! Ik zat voor mijn gevoel echt een uur in die rolstoel! Uiteindelijk waren we natuurlijk gewoon op tijd op een verloskamer, waar de bevalling nog sneller vorderde. Het kindje werd aan de monitor gelegd en kreeg een draadje op haar hoofd geplaatst om haar hartje goed in de gaten te houden. Toen kwam ook de gynaecoloog van het ziekenhuis erbij, omdat je bevalling dan toch ineens medisch is. Omdat er toch iets met haar hartje is, wordt het overgenomen van de verloskundige.

Baarkruk

Ze werd aan de monitor gekoppeld en ik moest wachten op de uitslag van hoe het met haar hartje ging. Ik lag nog geen vijf minuten aan dat ding, benen wijd met een snoer tussen mijn benen en al kreunend en steunend, en er was eigenlijk helemaal niks meer met dat hartje aan de hand. Het was helemaal stabiel en gewoon rustig. De gynaecoloog zei: ‘Nou, ik heb eigenlijk ook nog andere dingen te doen. Het ziet er gewoon goed uit meid, dus de verloskundige gaat het nu weer doen.’ Ik dacht echt: ik ben helemaal voor niks naar dit ziekenhuis gegaan. Zie je wel, nu lig ik hier. Why?! Inmiddels had ik ook al mijn kleren weer uitgedaan en liep ik daar ook weer spiernaakt door die verloskamer. Maar al heel snel dienden de persweeën zich aan. Ik weet nog goed dat ik op bed lag en daar had ik de eerste perswee. Dat voelde heel ongemakkelijk en ik dacht echt: wat lig ik hier te doen?! Alsof ik tegen een muur aan het werken was, het voelde super onnatuurlijk om in dat bed te liggen.

Al snel werd mij een baarkruk aangeboden. Daar had ik ook over gelezen en toen dacht ik al dat dat wel eens mijn ding kon zijn. Dus ik riep al snel: ‘Haal die baarkruk maar, daar ga ik wel even lekker op zitten.’ En eenmaal op die kruk kwam ik helemaal tot rust. De persweeën voelden echt als een soort cadeautje, alsof ik weer ff helemaal scherp werd. Dat overwhelmende van de ontsluitingsweeën zette zich echt om in een gevoel van ‘oké, nu kan ik wat doen, ik kan nu een soort van actie ondernemen.’ Ik voelde heel duidelijk het shiften van die typen weeën. Ik werd ook weer spraakzaam en had praatjes. Terwijl ik daar helemaal naakt en wijdbeens op een of andere kruk zat, zat ik ook weer allemaal verhalen op te hangen, heb ik me laten vertellen. De weeën kwamen heel geleidelijk, ik kon heel fijn persen en na een paar keer was mijn dochter eindelijk daar! Het was een supermooie en positieve bevalling en het was echt het allergrootste cadeau.

Waar ik eigenlijk heel dankbaar voor ben is P. die, inmiddels helemaal bleek en wit weggetrokken en nog steeds doodmoe omdat hij natuurlijk nog steeds niet had geslapen, zo vriendelijk was geweest om te filmen. Dat wilde ik eigenlijk heel graag, ook al zijn dat soort dingen misschien awkward, en hij ging dat gewoon voor mij doen. Ik weet nog dat ik het filmpje terug heb gezien: ik zit op die kruk en pak haar met hulp van de verloskundige, ik trek haar tegen me aan en het eerste wat ik naar hem doe, is echt zoiets van: ‘Oh my god, fucking gaaf hè dit, ik heb gewoon een baby in mijn arm!’ Ik dacht: ik ga huilen en ik word super emotioneel, maar ik had echt een soort van strijdersgevoel. Zo van: ‘Yeah, kijk mijn trofee, ik heb heel hard gewerkt, ze is hier!’ Ik voelde me super powerful en heel sterk. Dat maak je niet bewust mee en toen ik dat terugzag, dacht ik ook echt: nou jezus, wat was ik nou weer aan het doen! Maar ik was zo trots, was net een leeuwin. Het voelde echt als een topprestatie en het was echt een geweldig cadeau om haar in mijn armen te kunnen sluiten. Ik was súper opgelucht.

Peach

Die negen maanden daarvoor vallen ook ineens helemaal weg. Ineens is ze daar en ik was echt op slag verliefd. Het was een prachtig meisje met pikzwarte haartjes, een klein frummeltje. Ze kwam meteen lekker bij me liggen en huilde, ze dronk al wat aan de borst en ja, het was allemaal zo nieuw en pril, maar het was echt ‘magic’ gewoon. Ik vond het echt heel bijzonder. We hadden een hele mooie kraamweek en konden rustig aan elkaar wennen. P. kon ook een beetje groeien in zijn rol van vader zijn, in plaats van alles vanaf de zijlijn meemaken.

De eerste luiertjes, troosten en knuffelen: de hele wereld om je heen doet er niet meer toe, je zit echt in je bubbeltje met je newborn en als kersverse ouders. Dat was een super bijzondere tijd en ik heb daar echt heel, heel erg van genoten. Ik ben zo blij dat het een mooie, positieve ervaring is geweest. Ik weet ook dat dat niet voor iedereen zo is, dus ik ben er heel erg dankbaar voor dat het bij ons voorspoedig mocht gaan. Dat maakt het genieten extra bijzonder. Het was ff pittig met haar, je moet alles opnieuw ontdekken. Qua ritme en hoe het werkt met zo’n baby. Waarom slapen we niet en wat doet dat met een mens … Dat is allemaal even superheftig, maar het was het echt zó waard.

Uiteindelijk kwam er wel wat meer ritme in. Peach was wel een beetje een huilbaby, dus het was voor ons wel echt heel erg zoeken met voeden en met slapen. Dat maakt je ook weer heel onzeker. Dan denk je dat je dat onzekere van de zwangerschap afsluit, maar dat gaat gewoon weer door. Dat je denkt: god, waar is de gebruiksaanwijzing van dit mensje. Dan begint het eigenlijk weer van voor af aan, maar heeft het een hele andere vorm. Je hebt echt de tijd nodig om daarin te groeien.

Dat eerste jaar is gewoon een heel mooi jaar geweest en ze groeide op als een heel lekker grietje. Heel aanhankelijk en ze was graag bij ons. Het is zo bijzonder om een mensje te zien wat je hebt gemaakt met degene waar je zo veel van houdt. Je gaat er echt in van ‘het is een supergroot avontuur’ en je hebt eigenlijk geen idee. En dan is daar ineens een soort eindproduct, een mensje wat ook zichzelf wordt. Wat je samen hebt gemaakt, jouw kleur en mijn kleur. Ineens is daar zo’n poppetje, helemaal op zichzelf, waar je dan al een heel jaar van geniet én wat je ook weer helemaal opnieuw moet leren kennen. Ik vond het echt heel bijzonder. Dat eerste jaar vind ik echt heel speciaal om zo mee te maken. Het was echt heel leuk om een gezin te worden en om te groeien naar die nieuwe rollen met z’n drietjes.

Een tweede kindje

Toen Peach haar eerste verjaardag vierde, kregen wij allebei wel heel sterk het gevoel van ‘Wow, hoe gaaf zou het zijn om een broertje of zusje voor haar te mogen krijgen.’ Durven we het weer aan? We staan ervoor open en we willen het avontuur gewoon nog wel een keer meemaken, omdat het zo mooi is geweest. Dat deed ons misschien toch wel snel denken: zullen we het gaan doen of laten we het op z’n beloop? We staan er in ieder geval voor open om weer gezinsuitbreiding te mogen krijgen. Dat is ook weer een hele nieuwe fase en het werd ook een hele bijzondere tijd …

Ja, zo gingen we die periode in, eigenlijk heel relaxed. Dat was ook een heel fijn gevoel. Peach is in augustus jarig, dus in augustus hakten we de knoop door. En in november had ik een positieve zwangerschapstest in mijn handen van ons tweede kindje! Omdat we er eigenlijk helemaal niet zo heel erg mee bezig waren, waren we enorm verrast. Ik weet het nog heel goed: voordat ik de test deed, voelde ik me die keer al heel anders. Ik had de hele tijd een beetje een wazig hoofd en ik was heel moe. Ik had steeds een heel raar gevoel in mijn buik, een beetje een borrelend gevoel. Je weet natuurlijk niet of het je darmen zijn, maar ik dacht ook nu weer: ik moet ongesteld worden, maar ik word het maar niet, dus hoe kan dat nou?

Ik weet ook nog dat ik misselijk begon te worden. Dat herkende ik niet van de zwangerschap van Peach, maar nu werd ik wel echt misselijk. Ik dacht ineens: ik denk dat ik zwanger ben. Dat had ik niet eerder zo ervaren, maar de test bevestigde dat het dus wel zo was. We hadden zoiets van: wow, dit is supersnel, veel sneller dan eerst. Gaaf, we hebben er zin in, wat gaat er gebeuren et cetera. We vonden pakjesavond, op 5 december, hét moment om het met onze familie te gaan delen. We waren eind november op een kerstmarkt in Duitsland toen we er samen achter kwamen. Peach was met ons mee, we waren daar lekker een paar dagen naartoe. We dachten: dit is zo vet, we willen het op een bijzondere manier brengen, dus dat gaan we met pakjesavond doen. Dan is de familie bij elkaar en dan laten we Peach cadeautjes openmaken en het laatste cadeautje is dan de zwangerschapstest. We waren vol goede moed, hadden zin om iedereen te verrassen en iets meer dan een week later was het zo ver.

Groot nieuws!

Ik had het natuurlijk al aan mijn moeder verklapt, maar de rest van de familie wist het nog niet. Ik weet nog heel goed dat we zeiden: ‘Oh, er zit nog een cadeautje in’ en dat Peach dat cadeautje eruit toverde. Zo’n kleine dreumes die ineens iets in haar handen heeft, met de hele familie eromheen … Dus Peach maakt het open en die snapt er natuurlijk helemaal geen fluit van, van wat ze net heeft uitgepakt! Ik weet nog dat Peterpauls oma zei: ‘Nou, wat leuk, heeft ze een tandenborstel gehad.’ Die zag het natuurlijk helemaal niet goed! Maar ineens vielen de ogen van de familie erop en was het van ‘Ooooh’! Iedereen was helemaal ontroerd. Toen viel het kwartje dus al heel snel dat het een zwangerschapstest was en konden wij vertellen dat Peach een broertje of zusje zou krijgen. Iedereen was super enthousiast en we waren heel blij!

Inmiddels voelde ik me ook al best wel zwanger. Ik was heel moe. Weet niet of dat door Peach kwam of dat ik al echt veel zwangerschapshormonen in me had, maar ik was écht moe. ’s Avonds werd ik heel misselijk als ik had gegeten en dat waren voor mij ook allemaal hele nieuwe dingen. Ik had echt het gevoel dat ik gewoon iedere dag ter plekke ergens in slaap kon vallen, ook dat herkende ik helemaal niet van mezelf. Dat rare gevoel in mijn buik bleef ook maar, dus ik dacht: ik ben gewoon hartstikke zwanger, ik heb er superveel zin in en we gaan het weer meemaken. Heel blij dat het ons gegund is, een broertje of zusje.

Die eerste weken heb ik vrij snel de verloskundige gebeld om te vertellen wanneer je dan voor het laatst ongesteld bent geweest en wanneer je dan een positieve test hebt gedaan. Wij zouden onze eerste echo in het nieuwe jaar krijgen en dat was voor ons wel een heel tof begin van het nieuwe jaar. Je viert Kerst en Oud & Nieuw en we waren helemaal bezig met het idee dat we volgend jaar gewoon met z’n viertjes zouden zijn. Hoe bizar is dat, dan loopt er gewoon nog zo’n kabouter rond in huis! Of althans, eerst een baby en dan twee van die kleintjes … We hadden er superveel zin in en hadden expres hele rustige feestdagen om daar ook lekker van te genieten en aan het idee te wennen. En ook heel veel zin in januari.

Het ziet er niet goed uit …

Die dag gingen we naar de verloskundige en ik weet nog goed dat ik een beetje een raar gevoel had. Ik weet niet wat ik precies voelde, maar dat enthousiasme dat ik bij Peach had, had ik nu minder. Ik weet niet of dat kwam door de voorgeschiedenis met dat bloedverlies dat ik heel erg had gehad of ik gewoon bang was dat dat weer zou gebeuren, maar ik ging er veel serieuzer in. Ik dacht meer van: nou, ik hoop dat het goed is. Was minder onbevangen en dat drukte wel een stempel op de sfeer toen. Inmiddels was ik 8,5 week zwanger toen we de eerste echo mochten ondergaan. Al vrij snel sprak de verloskundige de woorden uit dat ze niet tevreden was met wat ze zag. Ik zag een vruchtje en een kloppend hartje en dacht echt: wat is er dan? Er zit toch een zwangerschap, dat is toch goed? Toen zei ze: ‘Ik vind dat de ontwikkeling er niet mooi genoeg uitziet voor deze termijn. Dus ik denk dat jullie deze zwangerschap niet gaan doormaken.’ En ik, ik merk het nu ook weer, was toen ze dat zei echt zó met stomheid geslagen. Ik dacht echt: waar héb je het over? Ik geloofde niet wat ze zei, terwijl ik er toch ook zo’n raar gevoel over had. Het hartje klopt toch en het is toch gegroeid? Wat is er dan?! Ze legde toen uit dat ze, voor de termijn waar we in zouden moeten zitten, andere ontwikkelingen had willen zien. Ze vond dit te onontwikkeld ogen, dus dan kun je concluderen dat de zwangerschap die er dan zit te jong is.

Ik kwam nog bij haar terug op het feit dat mijn cycli altijd vrij onregelmatig zijn geweest. Ik weet ook niet goed wanneer ik dan exact de eerste dag van mijn laatste menstruatie had. Hield dat wel bij, maar soms was het ook een beetje gissen, omdat het gewoon altijd super rommelig bij mij was. Ze sprak dat nieuws naar ons uit en wij voelden ons echt boos: ‘Hoe kun je dat nou zeggen over ons kindje? Het zit er toch en het hartje klopt. Jij was er niet bij toen wij het deden, dus hoe weet je dan precies welke dag dat moet zijn geweest?’ We dachten echt: wat lul je nou? Wilden gewoon niet horen dat ze dit naar ons uitsprak. Hoe pijnlijk het ook is, achteraf kreeg de verloskundige gelijk …

Miskraam

Nog geen anderhalve week later kreeg ik zo’n enorme buikpijn en had ik heel veel bloedverlies. Toen bleek eigenlijk al dat er een miskraam in aantocht was. Dat was zo heftig, ik kon dat heel moeilijk een plekje geven. Ik was nog zo in strijd met dat wat ik had gezien en wat zij naar mij had uitgesproken, en dat werd nu ineens werkelijkheid. Dat moet je dan maar doorstaan en dat is dan maar zo, maar ik kon het gewoon niet relativeren. Ik kon er niet meer naar kijken als iets van ‘dit is de natuur en dit gaat nu maar zo’. Het voelde alsof mij dit overkwam door iets of zo. Ik dacht: maar het was toch goed? En nu ineens was het helemaal niet meer goed. Ik kon daar gewoon met mijn hoofd niet bij. Daar was ik de hele tijd zo’n strijd mee aan het voeren in plaats van ‘dit moet mijn lichaam nu gaan doen en dan komt het goed’. Ik was gewoon boos. Heel boos. De hele tijd super boos over het feit dat het niet goed was en dat die echo zo was gegaan. Ik had echt een heel erg boos gevoel.

Uiteindelijk win je daar helemaal niks mee en is dat ook helemaal niet de manier om daarin te staan. Maar dat was wel gewoon mijn gevoel. Ik veranderde echt van een super optimistisch iemand in een mega chagrijn die heel neerslachtig werd en gewoon boos was op de hele wereld en alles en iedereen. Op het feit dat die zwangerschap niet goed was gegaan. Daardoor kreeg ik alleen maar het gevoel van ‘het moet opnieuw, want ik wil dat het lukt. We moeten ervoor gaan en let’s go. Het kán, want Peach is er’. Ik was ineens heel strijdlustig en had zoiets van ‘Dit moet gewoon lukken!’ Dat is natuurlijk een heel apart gevoel, want je gaat van verdriet en boosheid naar ‘we willen doorpakken’. Dat hebben we toen ook gedaan en uiteindelijk ben ik nog heel wat keren zwanger geraakt, maar ging het steeds weer mis.

‘Je ziet meteen dat het leven eruit is … ‘

Van de eerste keer van ‘dat kan gebeuren, want één op de zoveel vrouwen krijgt een miskraam’, werd het verhaal ineens ‘We snappen niet zo goed waar dit probleem nu ineens vandaan komt’ en daarna ‘Jullie moeten naar het ziekenhuis, want we moeten dit gaan onderzoeken.’ Dat boze gevoel werd bij mij steeds erger, want ik refereerde alleen maar naar het feit dat Peach er was en dat het goed was gegaan. En nu waren we ineens in een of andere hele grote nachtmerrie beland.

Wat heel pijnlijk was, is dat we vijf miskramen hebben gehad, tussen Peach en uiteindelijk Rebel, en dat die zwangerschappen steeds vorderden tot rond een maand of drie. We hebben één keer 10 weken gehad, een keer 11 weken en nog een keer 11 weken. Dat is eigenlijk het moment waarop je kindje zich niet meer voedt met het dooierzakje waar het in groeit, maar overgaat op leven van de placenta. Dus elke keer leefden onze kindjes op eigen kracht in hun eigen dooierzakje, maar zodra ze zich dan moesten connecten met mij om door te groeien, ging het mis. Daar konden ze geen vinger op leggen in het ziekenhuis, ze wisten niet waar dat nou door kwam.

De andere twee miskramen waren jonger, met zes en zeven weken, dus toen was de hartslag ook nog niet echt ontwikkeld bij de vruchtjes. Maar bij de andere keren was dat dus wel zo. En iedere keer als we die echo’s ingingen, was de verloskundige heel positief. Dan zijn ze gewoon heel open en eerlijk over wat ze op dat moment zien en dat ziet er dan goed uit. ‘Het hartje klopt, maak je niet druk. Voor nu ziet het er allemaal prima uit.’ Dus dan heb je stiekem weer hoop en denk je: oké nice, misschien deze keer wel. En dan dat moment, als je weer terugkomt voor een echo, en je ziet ineens dat vruchtje wat eerst zo door je buik heen zweeft en zwemt, echt letterlijk in elkaar gekropen in een hoekje van je baarmoeder liggen … Dat zie je dan in beeld. Dat flikkerende lichtje wat zoveel vreugde met zich meebracht, ligt ineens letterlijk als een heel klein hoopje in jouw buik in elkaar gedoken, en je ziet gewoon meteen in één oogopslag dat het leven eruit is … Dat heb ik echt nooit meer van mijn netvlies af kunnen krijgen.

Steeds maar weer gaat het mis

Dat was zo’n pijnlijk moment, daar kan iemand je niet in steunen. Er zijn geen woorden die dat gevoel kunnen onderdrukken, er gaat zo’n mechanisme in jou in werking. Een soort van adrenaline: ‘Ik wil dit niet, mar ik zie het toch en ik weet nu wat er gaat gebeuren.’ Dat was zó’n heftig proces iedere keer opnieuw. Dat dat een keer voor kan komen, is natuurlijk al het ergste wat er is, maar dat wij dat op een gegeven moment achter elkaar, en achter elkaar, en achter elkaar hadden, dat is zo’n slopend proces, ik ging daar echt letterlijk aan onderdoor …

Ik was gewoon helemaal op aan het raken. We gingen zo vreugdevol met Peach haar eerste levensjaar in met het idee om een broertje of zusje voor haar te kunnen krijgen en inmiddels waren we al 3,5 jaar aan het ploeteren om dat te kunnen bewerkstelligen. We kregen geen antwoorden op onze vragen, er waren geen oplossingen, er was geen arts die kon zeggen wat er nou precies aan de hand was of waar het door kwam. We werden iedere keer opnieuw zwanger, vrij vlot achter elkaar. We hebben in zo’n korte tijd veel zwangerschappen meegemaakt, maar uiteindelijk bleven die kindjes niet bij mij zitten. Dat vraagstuk werd gewoon niet voor ons opgelost en we kregen ook geen prognose dat het goed kwam, want ze konden dat zelf ook niet meer voorspellen.

‘Ik was echt een soort zombie’

Op een gegeven moment, na 3,5 jaar, werd er ook gezegd: ‘Misschien moet je ook gewoon blij zijn met wat je hebt.’ Dan denk je: ja jezus, tuurlijk zijn we blij met wat we hebben! Maar een kinderwens is een gevoel dat je niet kunt onderdrukken. Daar kunnen andere mensen geen dingen over zeggen en daar mogen anderen ook geen invloed op uitoefenen, op dat je maar blij moet zijn met wat je hebt. Natuurlijk zijn we abnormaal blij met onze dochter, maar dit was voor ons iets waar we ons niet bij konden neerleggen. Dat voelde gewoon niet goed en dat was niet onze wens. We wilden gewoon zo graag een broertje of zusje en het leek nu alsof het voor ons op begon te houden hier. Ze konden niets voor ons betekenen.

Die periode was echt een hél voor mij. Ik was gewoon echt een soort zombie. Leefde volledig op de automatische piloot en kon echt aan niks anders meer denken dan aan zwanger worden en blijven. Ik zag overal dikke buiken en pasgeboren baby’s, iedereen leek wel zwanger: op iedere verjaardag leek iedereen zwanger, op Instagram leek iedereen zwanger … Echt, ik zag overal beschuit met muisjes en ik dacht: waarom lukt het niet bij ons, wat is er aan de hand?! Ik voelde me zo hulpeloos en zo machteloos.

Van open en vrolijk naar een negatief chagrijn

Op een gegeven moment wisten Peterpaul en ik ook niet meer hoe we elkaar moesten steunen. Ik wist niet meer wat ik tegen hem moest zeggen en hij wist ook niet meer wat hij tegen mij moest zeggen, waardoor ik me misschien beter ging voelen. We konden elkaar ook gewoon niet helpen op dat moment. Je leeft dan zo op een soort eiland met elkaar, met die kinderwens. Alles om je heen gaat maar een beetje door en je voelt je niet begrepen. Daardoor ontstaat er ook frictie. Ik werd super somber en ging ook kattig doen tegen hem en tegen andere mensen. Ik werd chagrijnig en negatief, terwijl ik juist een heel open en vrolijk persoon ben. Ik laat me ook niet snel uit het veld slaan en dat gevoel kreeg ik nu wel: het begint misschien wel op te houden voor mij. Misschien moet ik toch gaan leren leven met de gedachte dat er geen broertje of zusje komt, hoe graag ik dat ook wil. Hoe pijnlijk het ook is, ik voelde me ook zo machteloos dat ik ook niet meer wist wat ik eraan kon doen. Ik deed alles al naar mijn idee: ik leefde gezond, ik rook niet en drink niet. We gingen op tijd naar bed, hebben geen levensstijl die onze kinderwens kon belemmeren. Ik dacht dat ik er wel oké voor stond qua fysieke gesteldheid en toch ging het iedere keer niet goed.

Er komt een moment dat je tegen een muur aanloopt en daar houdt het dan gewoon op. Je kan er niet meer overheen en niet meer onderdoor. Het enige wat je dan nog kan doen, is doorgaan met op de automatische piloot leven en zien waar het schip strandt. Ik merkte heel erg dat ik een enorm schuldgevoel kreeg naar Peach. Want dat kindje was er en ik hou zielsveel van haar, zij is gewoon onze alles. Het was alsof er een soort deken werd gelegd over de vreugde van het feit dat zij in ons leven is. Door die negatieve gevoelens van dat andere kindje wat we ook zo enorm wensten. Op dat moment voelde ik me zó schuldig naar haar en ik dacht: ik wil ook jouw moeder zijn. Ik wil ook liefdevol naar jou zijn en ik wil niet in het leven staan van ‘Jij bent er, maar we willen die andere ook nog.’ Dat gevoel nam ons zo erg over in ons dagelijkse doen en in onze gesprekken, dat ik op een gegeven moment echt voor mezelf besloot: misschien moet ik niet zo denken en moet ik me op andere dingen gaan focussen. Uiteindelijk was Peterpaul degene die echt zei: ‘Laten we er even mee stoppen, het even laten rusten.’

Een laatste bloedonderzoek

In het ziekenhuis gingen we toen nog een laatste traject in voor een uitgebreid bloedonderzoek, omdat ze in ons geval de eerste paar keren na een miskraam niet echt in actie kwamen. Omdat er een gezond kindje was, refereerden ze steeds naar de situatie: ‘Jullie hebben een kindje en het is toen ook goed gegaan, dus we gaan ervan uit dat het dan nog wel weer een keer goed gaat. Maar de kans wordt nu wel steeds minder, omdat het steeds vaker niet goed gaat.’ We hebben voor ons gevoel best wel lang aan lopen klooien, voordat we echt iets aangereikt kregen om mee verder te kunnen.

We hebben toen ingestemd met een uitgebreid bloedonderzoek, dat doen ze eigenlijk na een x-aantal miskramen. Ik ben echt op 101 dingen getest en Peterpaul hebben ze ook op wat dingen geprikt. Van schildklierfunctie tot bloedlichaampjes en weet ik veel wat, dat is toen allemaal geprikt. Je laat dat doen in de koop dat je antwoord krijgt. Je hoopt dat ze zeggen: ‘Nou mevrouw, we zien het. Dit en dat, we kunnen er wat mee en gaan er weer voor.’ Maar na een week kregen we de uitslag en het was schouders ophalen: ‘Er is niks, we zien niks. We weten het niet en we kunnen er niks mee. We gunnen jullie het beste in de toekomst en tot ziens.’

Dat was zo’n deur die dichtging in je gezicht. Ik voelde me echt onderuit getrapt en dacht: wat kan ik hier nu nog aan doen? Uiteindelijk heeft Peterpaul toen gezegd: ‘We stoppen er nu gewoon even mee en we gaan gewoon heel bewust genieten van onze dochter die we hebben. We gaan proberen om helemaal met andere dingen bezig te zijn en dan zien we het wel weer. We proberen het nu gewoon met rust te laten.’

Ik ben zelf altijd dankbaar voor het idee dat mijn leeftijd gunstig was in die periode. Ik ben natuurlijk jong moeder geworden van Peach. Inmiddels was ik 26/27 jaar toen we die miskramen hadden doorleefd. Dus ik had wel het gevoel: er is tijd. Je gaat namelijk wel denken: goh, als we in zo’n traject komen, dan is mijn leeftijd tenminste nog gunstig. Dan ben ik nog jong en dan kunnen ze misschien nog dingen doen voor me. Daardoor kon ik op dat moment ook denken: oké, we gaan het samen parkeren. Zogezegd, zo gedaan, toen hebben we het in die periode maar even zo gelaten voor wat het was.

Aan de slag met mezelf

Na twee maanden die wens geparkeerd te hebben, voelde ik me super leeg. Ik voelde me helemaal niet mezelf en daardoor wist ik echt: voordat ik het weer wil proberen, moet ik echt met mezelf aan de slag. Ik wil weer gezonder worden, ik wil me weer sterker voelen. Alle miskramen hadden echt roofbouw op mijn lichaam gepleegd. Ik was iedere keer zwanger, niet zwanger of herstellende van een miskraam en dat heeft zich een hele periode herhaald. Dat had echt zijn tol geëist van mijn lichaam. Ik was gewoon super zwak en slap. Voelde me mega moe, had geen energie en ik wist gewoon: op deze manier kan ik niet gezond zwanger worden als ik dat wil, dus ik moet aan de bak met mezelf. En misschien ook wel gewoon de afleiding om er niet mee bezig te zijn.

Dat heb ik toen met P. overlegd en hij had echt zoiets van: ‘Ga daarvoor. Doe je ding en ik steun jou daarin. Ga op zoek naar wat voor jou passend is.’ In die periode, in december, ben ik eigenlijk op zoek gegaan naar hoe ik me voelde. Ik voelde me moe, voelde me slap, had geen levenslust, dus ik dacht: ik moet echt sterker worden, ik moet bewegen, misschien met mijn voeding aan de gang. Ik moet gewoon weer fit worden. Toen ben ik om me heen gaan kijken en in contact gekomen met een holistisch coach. Ik heb hem benaderd en mijn verhaal gedaan. Hij was personal trainer, maar deed dat vanuit een groter plaatje. Daar voelde ik me heel goed bij, want ik moest er echt niet aan denken dat iemand mij door een circuitje heen ging schreeuwen. Zo van ‘Let’s go en nog 10 push ups’ en dat soort dingen, want ik voelde aan alles: dit is niet wat mij gaat helpen. Ik heb echt iemand nodig die met mij mijzelf weer wilt opbouwen om gewoon weer krachtig te worden.

Ik had dus mijn verhaal bij hem gedaan en ben toen in januari bij hem gestart met eigenlijk het hele plaatje: van eten en bewegen tot mind set en een stukje coaching. Echt om gewoon weer zelf mijn kracht terug te vinden. Niet alleen om zwanger te worden, maar ook om weer een goede moeder voor Peach te kunnen zijn en niet alleen een moeder die verdrietig is en hulpeloos op de bank in een hoekje zit te balen. Die zit te mokken over het feit waarom iedereen zwanger is behalve zij. Ik wilde gewoon echt weer die oude Jen worden die gewoon zin heeft in het leven en lekker haar ding zou gaan doen.

Dit wordt ‘m!

Al heel snel kreeg ik zo’n positief gevoel door hem. We waren lekker aan het trainen en ik was goed aan het eten. Doordat je zo veel verdriet hebt gehad, skip je maaltijden en je zorgt gewoon niet goed voor jezelf. Dat heb ik vanaf toen echt helemaal om kunnen draaien en ik voelde me supersnel veranderen. Ik werd echt energieker en sterker en ik had weer zin in dingen. Ik was weer lekker aan het sporten en op een gegeven moment ging dat zo lekker dat ik dus wél door die circuitjes heen werd geschreeuwd!

Ik werd supersterk en fit en dacht: nou, lekker bezig. Dit sporten is wel mijn dingetje en ik ga ervoor. Ineens was ik helemaal niet meer bezig met zwanger worden, maar was ik meer bezig met ‘Ik wil in de gym dit nog bereiken en ik wil die gewichten kunnen doen en dat nog langer volhouden.’ Ik was helemaal super sportief aan het worden! Ik verloor mezelf daar zeker niet in, maar het hield me echt lekker op de been. Ik kon andere dingen weer veel beter handelen, was thuis weer veel gezelliger en ik sliep beter. Ook begon ik weer te stralen, wat mensen om me heen ook echt konden zien. Ik voelde me echt veranderen van een soort zombie tot iemand die weer echt opbloeide.

Ik had daar zo veel baat bij en ik zat helemaal lekker in de flow en tot mijn allergrootste verbazing had ik na drie maanden een zwangerschapstest in mijn handen die weer positief was. Ik was daar helemaal niet mee bezig, was lekker aan het trainen en mijn ding aan het doen, en opeens dacht ik: oh ja, zwanger worden. Oh, ik ben zwanger! En ik dacht ook: oh shit, nu gaan we misschien weer van voor af aan beginnen. Maar ik had die test in mijn handen en ik voelde aan alles dat dit helemaal anders zou zijn. Ik voelde me sterk, voelde me supergezond en heel energiek. Ik zei tegen die jongen dat ik zwanger was en toen zei hij: ‘Lekker bezig Jen, nu komt het helemaal goed. Dit wordt ‘m.’ Toen dacht ik echt: wow!

Ascal en Fragmin

Ik had de bevestiging van het ziekenhuis helemaal niet nodig en dacht: jullie kunnen lullen wat jullie willen, maar deze baby gaat er 100% komen. Ik voel me zo in mijn kracht en ik voel me zo sterk. Uiteindelijk ben ik in het ziekenhuis beland met die positieve zwangerschapstest en daar waren ze heel blij en echt super positief. Toen kreeg ik uiteindelijk wel iets voorgeschreven, omdat ze toch mijn voorgeschiedenis heel zorgwekkend vonden. Ze hadden het idee dat mijn bloedstolling misschien reageert op een zwangerschap. Dat konden ze helemaal niet uit cijfers concluderen, dat was gewoon een soort protocol wat ze erbij pakten voor types zoals ik. ‘We weten het niet,’ zeiden ze. ‘Maar we weten dat het wel kan, dus we gaan nu gewoon iets inzetten waarmee we hopen jou te kunnen helpen.’

Toen hebben ze mij geadviseerd om injecties te gaan gebruiken om mijn bloedstolling te reguleren, omdat ik zo’n bloedverlies verleden had en zo veel miskramen. Ze hadden zo veel positieve verhalen gehad van vrouwen met dezelfde klachten die dit gingen gebruiken en daardoor een positieve zwangerschap hadden. Dus niet alleen een positieve test, maar ook echt een uitgedragen zwangerschap. Ik had meteen zoiets van: ik voel me goed, ik ga dit gewoon doen. Kom maar op met die troep en ik ga ermee aan de slag. Uiteindelijk heb ik Ascal geslikt, een soort variant van aspirine, in het eerste begin van de zwangerschap. Daarna heb ik negen maanden lang Fragmin geïnjecteerd in mijn benen. Dat is eigenlijk een bepaalde vorm van een bloedverdunner die ervoor zorgde dat mijn stollingswaarden anders reageerden op de zwangerschap. En dat heeft er eigenlijk toe geleid dat ik een dochter heb gekregen na negen maanden! Eindelijk was dat langverwachte broertje of zusje daar.

Dit kindje gaat er komen!

Eigenlijk heb ik me de hele zwangerschap goed gevoeld. Ik had weinig zwangerschapskwaaltjes en dat maakte het ook weer spannend, omdat je die bevestiging dan ook niet echt hebt. Maar ik had er dit keer echt alle vertrouwen in en dat was gewoon súperfijn. Peach voelde ik heel snel, maar Rebel voelde ik superlaat. De placenta zat echt helemaal aan de voorkant, dus ik voelde haar echt pas met 21 weken. Dus ik had al een buik, maar ik voelde haar maar niet. Dat vond ik echt superzwaar: ik kon echt niet wachten om haar te voelen, zodat zij me iedere dag een seintje kon geven van ‘Yo mam, ik ben er. Het komt helemaal goed!’

Toen ik haar eenmaal voelde en we de 20-wekenecho hadden, in het ziekenhuis en met die medicijnen en die spuiten: ik weet nog dat ik daar lag … Ook toen wilden we graag weten of we een broertje of zusje zouden krijgen, maar het boeide me deze keer allemaal niet: als ze er maar in zou blijven en maar gezond zou blijven. Dat was echt het allerbelangrijkste. Toen ze die krul erdoorheen zetten dat ze helemaal was goedgekeurd, kon ik echt alleen maar huilen. Het was zó’n ontlading van al die jaren ploeteren. Dit kindje zat er en dit kindje zou er gaan komen! Ik voelde me zo opgelucht, stortte echt helemaal in, werd een labiel, emotioneel iemand. Ik heb alles al die tijd zó opgekropt. Je gaat door omdat je al een kindje hebt, je gaat door voor de buitenwereld, zet je masker op wanneer dat moet. Dat viel allemaal van me af en eindelijk kon ik even helemaal in het moment zijn van ‘dit kindje gaat er komen’. Ik was zó opgelucht, ik wist niet dat je je zo opgelucht kon voelen over iets.

Vanaf dat moment kon ik eindelijk een beetje gaan genieten van die zwangerschap. Al die keren dat we zo’n verdriet hadden gehad en zo’n teleurstelling moesten meemaken, dat vond ik echt heel erg en heel zwaar. Ik had niet verwacht dat het zo zwaar zou zijn. Je hoort wel eens om je heen dat iemand een miskraam heeft gehad en dan denk je: goh, wat vervelend, maar dat komt wel weer goed toch. Daar kom je wel weer overheen toch. Ik had nooit verwacht dat zo’n verlies zó’n litteken op je hart zou achterlaten, wat gewoon niet meer weggaat. Ook niet als dat kindje eenmaal is geboren, want je vergeet het gewoon nooit meer. Vanaf het moment waarop jij een positieve zwangerschapstest in je handen hebt of dat je die echo hebt waarop je jouw kindje ziet, dan ben je gewoon al hartstikke moeder. Je voelt je gewoon al moeder en het is gewoon al jouw kindje of een broertje of zusje, ook al gaat het dan niet goed. Het is gewoon een verlies wat echt heel zwaar valt. De een zegt ‘Er is nog niks’ en de ander zegt ‘Het is mijn baby’, maar ik vind dat je het gewoon niet kan kwijtschelden als ‘Het is nog niks’, want er komt zo veel emotie bij, dat had ik gewoon nooit van tevoren verwacht. En dat kwam er dus allemaal uit toen Rebel eenmaal werd geboren en ik die zwangerschap eindelijk mocht afmaken. Ik had zulke benen van het prikken zetten en alles was bont en blauw, maar dat boeide me helemaal niks, want ik was zó opgelucht.

Als ik nog iets zou mogen meegeven aan vrouwen …

… die in hetzelfde schuitje zitten als ik toen of die hetzelfde doormaken: waar ik echt heilig van overtuigd ben dat dat bij mij heeft geholpen, is het feit om echt met jezelf aan de slag te gaan. Zorg ervoor dat je je krachtig voelt, dat je echt goed voor jezelf begint te zorgen. Nieuw leven ontstaat alleen vanuit het feit dat jij ook goed in je leven staat. Dat je gezond bent, je energie goed zit en dat je mind set goed is. Ga met jezelf aan de slag en zorg ervoor dat je gezond bent.

Probeer echt je geluk en je mooie momenten om je heen te verzamelen en daar echt je kracht uit te putten om ook je eigen wens mee in vervulling te kunnen laten gaan. Ik denk dat dat echt het allerbelangrijkste is. Dat is de allerbeste voedingsbodem voor een zaadje om te kiemen. Als er geen voeding is, kan er ook geen nieuw leven komen. Dus zorg echt goed voor jezelf, ga daarmee aan de slag. Dat kan voor iedereen een andere vorm hebben, maar voeding en beweging en mind set zijn voor mij echt zó’n grote hulp geweest en dat wil ik echt aan andere vrouwen meegeven. Ook al kom je in die donkere wolk en lijk je er niet meer uit te komen: ga echt met jezelf aan de slag. Weerleg je focus echt even naar jezelf en vanuit daar kunnen echt weer mooie dingen gebeuren. Dat gun ik echt iedereen met een grote kinderwens. Dus dat is mijn tip.

Bekijk hier de website van Jennifer en om te zien hoe het nu met haar gaat kun je haar volgen op Instagram.

Heb je deze al gelezen…

Artikel: het verhaal van Iris Poldervaart…

leestijd: 39 minuten
Iris Poldervaart (38 jaar) is co-owner van The Color. Ze heeft 12 jaar een relatie met Jeffrey en samen hebben ze twee kinderen, zoon Skyler van 6 en dochter River…
Lees meer

Podcast: het verhaal van Nieke Mulder…

Luistertijd: 36 minuten
Nieke Mulder (32 jaar) is brand manager bij VOGUE. Ze is 6,5 jaar samen met Jeroen en zwanger van haar eerste kindje. Nieke vertelt over haar ziekenhuistraject en hoe ze…
Lees meer

Artikel: het verhaal van Liz Teeling…

leestijd: 38 minuten
Liz Teeling (38 jaar) is alleenstaande moeder van Kiki Loïs (12 weken). Al van kinds af aan wist Liz dat ze mama wilde worden. En dus besloot ze ook zonder…
Lees meer
Menu