Artikel: het verhaal van Scarlet en Joyce (Ik vrouw van jou)…

Leestijd: 29 minuten

Scarlet en Joyce (38 en 37 jaar) hebben samen een blog en een YouTube kanaal, Ik vrouw van jou. Ze zijn 13 jaar samen en hebben een zoontje, Hunter. Scarlet en Joyce vertellen hoe zij de weg naar het moederschap met ups en downs hebben ervaren, de zoektocht naar een geschikte zaaddonor en over hoe Joyce uiteindelijk zwanger wordt van Hunter. Dit is hun verhaal…

 

Vanaf de eerste mail voelde je die klik al, dit was onze donor…

Lees hier het verhaal van Scarlet en Joyce…

Ik ben Joyce, ik ben 37 jaar en ik ben moeder van Hunter. Ik ben Scarlet, ik ben 38 jaar en ik ben ook de moeder van Hunter.

En dit is ons verhaal…

Kinderwens

Mijn kinderwens begon eigenlijk toen Scarlet en ik 3 jaar bij elkaar waren. Vroeger had ik helemaal geen kinderwens, toen wilde ik helemaal geen kinderen. Daarna is dat een beetje meer ontstaan, zou toch leuk zijn een kindje, een gezinnetje. Maar ik had niet zozeer de behoefte om dat kindje zelf te dragen. Bij mij was die wens nog net iets minder. Daar werd ik een beetje in meegetrokken. Het leek mij wel mooi om een kindje te dragen dus zo ontstond het, we wilde het wel gaan proberen. Het was natuurlijk ingewikkeld want hoe ga je zoiets doen. Een donor? Een kliniek? We wisten er eigenlijk nog niks van. Dus gingen we googelen en kwamen we uit op een forum. Daar hebben we wat gelezen en zo kwamen we bij klinieken. Eerst in Leiderdorp, daar moet je verplicht een bijeenkomst bijwonen als je op de wachtlijst wil komen te staan. Dat voelde niet heel prettig, maar uiteindelijk hebben we daar een intake gehad en konden we aangeven wat we wilden van de donor. Welke kleur haar de man had, kleur ogen of hij een atletisch figuur had, of dat hij dik was. We hebben ons op de wachtlijst laten zetten en we zouden een verplicht gesprek met de psycholoog krijgen. We vonden het wel heel goed dat er zo mee wordt omgegaan. Toen we eindelijk dat gesprek zouden hebben was de psycholoog ziek. Ze konden ons niet vertellen hoe lang het ging duren. We waren er een beetje klaar mee en vonden het niet prettig. We dachten dan gaan we naar een andere kliniek en zijn we naar Brabant gegaan. Daar werken ze met wederkerigheid, dat houdt in dat je een eicel moet geven als je donorzaad wilt krijgen. Ik voelde daar niets voor om een eicel te geven, dat klinkt natuurlijk heel fout. Want je wilt wel van iemand anders een zaadcel. Maar ik zou het heel lastig vinden. We konden er ook voor kiezen om zelf een donor mee te nemen. Dan kon de donor daar doneren en werd het zaad ingevroren. We mochten daar elke maand een behandeling doen. Je moest daar meestal een uur wachten, het duurde altijd heel lang. Dan werd er bij binnenkomst een papier toegeschoven waar je moest checken of de gegevens kloppen en dan moest je je handtekening zetten. Daarna moest je op de bank gaan liggen. Dat ging allemaal niet heel fijn, dat was moeilijk soms. Dat veroorzaakte al vaak veel stress. We hadden bijna altijd een andere arts en moest je het hele verhaal weer opnieuw vertellen. Het ging bijvoorbeeld vaak moeilijk met de eendenbek, dan begrepen ze dat weer niet en moesten ze weer een andere eendenbek halen. Dat was heel lastig.

Van hoop naar teleurstelling…

Bij alle behandelingen heb je toch het idee dat je mega vruchtbaar bent. Bij de eerste keer dachten we dat het meteen raak zou zijn, maar nee… We hadden hoop en elke keer is het toch een teleurstelling. Dan begint het verhaal elke keer opnieuw van ovulatietesten, daar in de file naartoe rijden, tijdens werktijd daarheen moeten en smoesjes bedenken, want ik wilde nog niet zeggen op mijn werk dat we daarmee bezig waren. Na zes pogingen hebben we het dossier van de donor opgevraagd, we dachten daar wellicht iets nuttigs in te lezen. En toen bleek dat elke keer het zaad wat gebruikt was, dat de kwaliteit daar heel laag van was, de concentratie was te slecht. Het bleek dat die zes keer zinloos waren geweest, we hadden hoop voor niets. Het zaad moest minimaal 1.0 zijn en het bleek de eerste keer 0.1, volkomen kansloos… We hebben dat met de artsen besproken en daar zeiden ze ‘elke kans is een kans’. Ja, zo kan ik ook de loterij winnen en die ga ik ook nooit winnen. We hebben daarna besloten om in plaats van één rietje per keer, twee rietjes te gebruiken. Dat hebben we ook nog zes keer gedaan en toen was ik nog steeds niet zwanger. Het ging ook heel moeilijk, elke keer weer. Het zaad was toch te traag om het gewoon in te brengen dus het moest met een eendenbek om het dichtbij in de baarmoeder ingebracht worden. Omdat ik een vorm van vaginisme heb is dat heel naar en pijnlijk. Elke keer dacht ik ‘hoe ga ik dit overleven, misschien moet ik bier vooraf drinken of paracetamol innemen’. Niks hielp. We besloten om even te pauzeren. We hebben in het ziekenhuis in Arnhem nog wel laten onderzoeken of er niks met mij aan de hand was. Dat was ook allemaal een beetje vreemd want er werd bloed afgenomen en toen werd ik gebeld dat ik veel eerder in de overgang zou gaan dan normaal. Ik was toen 30, dus ik was helemaal in shock. Er was een waarde van het bloed wat niet goed was en er moest nog een andere waarde binnenkomen. Na twee weken werd ik gebeld dat die waarde toch goed was. We dachten, misschien moet Joyce het dan nu gaan dragen. We waren er nog niet helemaal over uit maar we hebben in ieder geval onze donor gevraagd dat door te geven aan de kliniek zodat zij ook toestemming had. In het contract stond dat het alleen voor mij was. Hij heeft toen contact opgenomen met de kliniek en liet ons weten dat hij te horen had gekregen dat de kliniek failliet was. Dus er was nu niks… Wij waren ondertussen al wel een half jaar gestopt maar we waren nergens van op de hoogte gebracht dus dat was heel raar, ook om dat van hem te moeten horen. Daarna is alles stil te komen liggen en zijn er aardig wat jaren voorbij gegaan.

Opnieuw starten

In 2018 zijn we weer opnieuw begonnen. Toen kwam de kinderwens toch weer. We wilden graag een kindje, het leek ons heel mooi om samen een gezinnetje te vormen. We hadden opnieuw een donor nodig. Maar waar halen we die vandaan? We waren wat ouder en kritischer. En eigenlijk was het ideaal dat we iemand in onze kring konden vinden waarvan we zouden weten dat het echt goed zat. Maar dat was geen optie. Dan was het volgende idee dat we iemand zochten met wie we een klik zouden hebben. Er wordt altijd gezegd dat als het kind 16 jaar is dat hij dan kennis kan maken met de donor. Misschien wil een kind al veel eerder weten wie zijn vader is en dan komt er op 16 jarige leeftijd ineens een vreemde man. Dus ons ideaal is dat er vanaf het begin af aan contact is maar dat wij de ouders zijn en dat we weten dat het een leuke vent is. Dat was het ideaalbeeld. We gingen het niet via een donorbank doen want dan heb je niks, Denemarken hebben we ook overwogen (in het verleden al). Dan weet je wel veel, dan kan je horen hoe zijn stem klinkt en je ziet babyfoto’s en je weet wat hij voor werk doet. Het voelde wel te commercieel. Dat was niet ons idee, dus dat viel ook af.

Nooit geweten dat het de zaadbus zou worden…

Oproep voor donor

Daarna kwamen we op het idee om opnieuw een oproep te gaan plaatsen, maar dan kom je weer op een forum. Daar hebben we wel een oproepje geplaatst en toen kwamen er wel weer dezelfde types als de vorige keer. Dus bedachten we, we maken nu video’s en hebben een redelijk groot bereik. We braken al vaker taboes. We wilde juist wel de mannen bereiken die niet op zo’n forum komen. Ja hoe ga je die bereiken? Door een filmpje te maken. En misschien juist wel met ons gezicht erbij. We wilden er gewoon een leuk filmpje van maken, misschien komt het bij een leuk iemand aan en zo niet dan hebben we een leuke video gemaakt. We maakte al vaker sketches. Dus zo gezegd zo gedaan. We hebben een busje gehuurd, we gingen gewoon een dagje op pad. We hadden tools meegenomen voor als we een video zouden opnemen, dan konden we het busje gebruiken als tussenshots dat we daarmee een donor zouden gaan zoeken. Nooit geweten dat dat de zaadbus zou worden. De mensen die het busje verhuurde hebben dat ook nooit geweten, dus daar hebben we een video van gemaakt en online gezet. We hadden niet gedacht dat die video viral zal gaan en dat we op tv zou komen en in kranten zou staan. We hadden er ook niet veel over gedeeld naar familie. Die dachten dat we niet goed wijs waren. We zoeken een zaaddonor, onze generatie staat daar niet echt voor open. Maar ja wat we wilde bereiken was wel gelukt want die avond hadden we minimaal 500 mailtjes van mannen, gezinnen. En er zat natuurlijk ook heel veel onzin tussen van jongens van 13 die een leuke eerste keer wilden. En mannen die het wel gewoon even wilde af droppen. Maar ook hele leuke gezinnen zaten ertussen, hele bijzondere verhalen. Ook heel uiteenlopend, ook qua beroepen. Toen hebben we een selectie gemaakt van eerst een stuk of 50 en daarna naar 20. Al die andere hebben we allemaal gemaild, dat was een heel werk. Die 20 hebben we uitgebreid gemaild en we hebben met tien mannen uiteindelijk afgesproken.

Donor dates

Dat was wel heftig want je spreekt ergens af op een neutrale plek. Het is een beetje een gek idee. Iemand die je niet kent ga je mee op date en je gaat het hebben over iets heel persoonlijks. Je gaat ook naar zijn gezondheid vragen en ook naar zijn psychische gezondheid en ook erfelijke ziektes in de familie. Dat is niet heel standaard voor een eerste date. Van een aantal wisten we al vrij snel, dit is het niet helemaal. Er waren ook een paar wat ook echt leuk was, maar het vreet energie. Bij een aantal voelde ik me na het gesprek ook wel naar, vanwege de verhalen. Zeker over iets psychisch, dat ik me er bijna vies van voelde. Dat was best een heftige date. Hij vertelde verhalen over zijn moeder, best wel heftige psychische dingen. Er waren er twee die we heel leuk vonden. Eigenlijk wist ik het wel. Een sprong er vanaf het begin al uit. Vanaf de eerste mail voelde je die klik al, dit was onze donor. Ik was er gewoon wel uit. Maar Joyce vindt het lastiger om af te wijzen, vooral bij zoiets persoonlijks. Die andere wilde eigenlijk ook heel graag. Maar die moest worden afgewezen. Dat hoort erbij. Toen hebben we een afspraak gemaakt met degene die het ging worden en zijn we met hem en zijn vrouw uit eten gegaan en tijdens het eten gezegd dat we graag met hun verder wilden. Dat was heel bijzonder! Ik weet nu nog waar het was, daar hebben we uiteindelijk ook de eerste verjaardag van Hunter gevierd, heel bijzonder. We gingen elkaar allemaal zoenen, we waren alle vier heel blij!

Ik wil niet dat mij die kans wordt ontnomen om zwanger te kunnen worden…

De zaaddonor

We hebben daar wel besloten dat we het niet meer in een kliniek wilden doen. Natuurlijk is het iets risicovoller want hij kan nu een bloedtest doen maar daarna met 16 verschillende vrouwen naar bed gaan. Maar goed we hebben ervoor gekozen met hen verder in zee te gaan en contact met elkaar houden en dan vonden we dat we ook het risico moeten aangaan en er vol voor gaan! Hij heeft een bloedtest gedaan en die was goed. We hebben ook bij een notaris een donorcontract vast laten leggen. Alles was beter voorbereid. We zijn in december of januari van start gegaan. Toen hadden we de donor. En dan? Twee vrouwen… We kunnen allebei hopelijk zwanger worden. Vroeger had ik niet de wens om zwanger te worden maar door de jaren heen is dat wel veranderd en had ik ineens ook die wens. Leek het me toch heel bijzonder om een kindje te mogen dragen. Scartlet wilde heel graag zwanger zijn en ik ook wel. Scarlet wilde toch wel een nieuwe kans en eerder wilde ik het niet. Er wordt ook vaak gekozen voor de oudste, dan mag die eerst. Dan kan de ander bij een tweede zwangerschap. Ik vond het prima als Scarlet eerst zou gaan maar dan zou ik wel willen dat de mogelijkheid er is voor een tweede kindje. Ik wil niet dat mij die kans wordt ontnomen om zwanger te kunnen worden. Dat vond ik dan weer heel ingewikkeld, ik wist nog niet of ik een tweede kindje wilde. Dus uiteindelijk kwamen we er niet uit. Het heeft wel wat ruzies en discussies veroorzaakt. We hebben het daar best moeilijk mee gehad.

Om en om proberen…

Dus besloten we, we gaan het om en om doen. De ene begint gewoon en als het mislukt dan is de ander aan de beurt. Jij begon, dat gunde ik je! Joyce begon en die had net als ik het idee dat ze gelijk zwanger zou worden. Dat voelde ze ook aan alles. Zodra we hadden geïnsemineerd dacht ik, ik ben zwanger! De eerste keer kwam hij hier thuis, heel gek momentje, maar ook heel grappig. Hij kwam binnen en zei ‘zullen we maar niet eerst wat gaan drinken maar gelijk wat gaan doen, anders wordt het zo ongemakkelijk”. Het was ook nog vrij onverwachts. Jij had een ovulatietest gedaan en had niet gedacht dat hij positief was. We hadden nog geen materiaal in huis en we moesten snel naar de apotheek. Daar hebben we om een potje en een spuitje gevraagd. Meer hadden we niet nodig. Hij ging dus met het potje naar de badkamer. Wij hebben de tv hard aangezet. Hij liep naar boven en toen vroeg ik nog moet je niet iets van een blaadje hebben? Toen hij terug kwam zei hij ‘het staat boven klaar’. Daarna gingen wij naar boven en ging hij met de hond spelen en tv kijken. Scarlet keek in dat potje en dacht, dit is niet goed. Zo weinig? We hebben zo’n grote spuit. We gingen naar de slaapkamer en het sperma met het spuitje bij mij inbrengen en voor het idee maar even de beentjes omhoog. Eenmaal weer beneden hebben we met z’n allen koffie gedronken. Het was ongemakkelijk maar ook weer niet, het klopte allemaal wel. Jij dacht dat je zwanger was, je voelde het aan alles. Je borsten waren groot. De hele bevruchting heb je gevoeld,  ja…. En toen werd ik ongesteld. Dat is dus het lastige van om en om doen. Ik wilde natuurlijk ook graag zwanger worden. Ik was zo teleurgesteld. Ik had verwacht gelijk zwanger te zijn en mega vruchtbaar zou zijn. Ik had gedacht dat het raak was. En toen dacht ik en nu dan? Want Scarlet gaat. Ik vond het voor ons naar dat het niet gelukt was, ik vond het voor Joyce naar, maar ik vond het voor mezelf  fijn dat ik een kans had. Dus dat was geen goeie methode. Dat zorgde niet voor een goeie bonding. Toen was ik aan de beurt, maar dat was niet een hele goeie poging. Ik was nog heel onregelmatig ongesteld. We hebben wel geïnsemineerd maar we waren een beetje laat en was het dus niet gelukt. En toen mocht zij weer. Het is heel dubbel dat je hoopt dat het lukt maar dat je voor je partner hoopt dat het niet lukt. Dat voelt heel naar. Ik gun het je wel maar ik gun het mezelf ook. En toen was de derde keer inseminatie waarbij Joyce aan de beurt was en toen werd je wel een beetje ongesteld.

De zwangerschap van Hunter

Ja de derde keer en toen werd ik een soort ongesteld (een beetje vaag, bruine afscheiding) en dacht ik dat het was mislukt. Ik was heel erg teleurgesteld. Een paar dagen later kwam een vriendin van Scarlet op visite. We hadden het over de poging en ik vertelde dat ik een ongesteld was geworden, maar dat het niet echt doorzette. Zij zei dat het dan toch kan, misschien is het de innesteling. Nee dachten wij… Zij ging weg en Scarlet had een afspraak en ik was alleen thuis en ik begon toch te twijfelen. Is het dan misschien toch zo? Toen heb ik  in mijn eentje boven in de badkamer de test gedaan. Ik was heel zenuwachtig. Plassen, testje erin, wachten, ik wilde niet teveel hoop hebben want het zal toch niet zo zijn. Ineens zag ik in het schermpje het plusje, zo bizar! Ik kan er bijna weer van huilen. Het was heel mooi! Ik had het niet verwacht, wel gehoopt. Zo mega enthousiast dat het toch zo was. Ik was op het station en Joyce belde op, helemaal huilend en ik dacht nee joh, je hebt gewoon een ovulatietest gedaan. Ik geloofde het gewoon niet, zwanger…
Wauw, had ik niet verwacht. Zo bijzonder. Ik had niet echt klachten. Ik had na de inseminatie al klachten, toen dacht ik het al te voelen. Ik had dus constant klachten omdat ik dacht zwanger te zijn. Ik was zwanger alleen hielden de bloedingen niet op. Ik dacht eerst dat het gewoon de innesteling was
alleen bleef ik last houden van gekleurde afscheiding, bruin of een beetje rood. Dat was wel heel zwaar, ik dacht dat het alsnog mis kon gaan en het niet goed zat. Toen zijn we gaan kijken naar verloskundige. We hadden ook geen idee wanneer je zo iemand belt of regelt. We wilden heel graag weten of die bloedingen normaal waren. Je gaat googelen en je bent opzoek naar verhalen waar er niks aan de hand is, maar dan lees je ook andere verhalen dat die bloedingen het begin kunnen zijn van een miskraam. Ik was heel erg zoekende naar verhalen van vrouwen die zeiden dat het goed zou
komen en dat dit erbij hoort, maar dan lees je inderdaad vreselijke verhalen van miskramen en dat het dan alsnog misgaat. Ik durfde bijna niet eens meer naar de wc. Ik vond het vreselijk om naar het toilet te gaan. Het was zo spannend wat ik zou aantreffen. Soms was het bij het afvegen en soms had ik maandverband nodig omdat het echt bloed was. Het was volgens mij een keer op een zaterdag dat je wel heel veel bloed verloor en toen dachten we
het is einde verhaal en waren we mega in zak en as. Heel verdrietig en heftig.

Ik vond het super bijzonder om zwanger te zijn maar ook zo’n drama om die eerste drie maanden door te komen…

De eerste echo

Toen al vrij snel daarna, op maandag, had je een afspraak in het ziekenhuis voor iets anders en is er een echo gemaakt. Ik slik medicijnen. Anti depressiva en daarvoor moest ik onder controle blijven om te kijken of het goed zou gaan tijdens de zwangerschap en daarna. Het kindje kan daar ontwenningsverschijnselen van kan krijgen. Ik had een afspraak gemaakt met een arts die daarin gespecialiseerd was, om dingen over de medicatie te bespreken. Ik vertelde dat ik zwanger was en toen wilde ze een echo maken. Ik was alleen dus vond het mega spannend. Ze zag wel iets op de echo, maar het leek ook wel leeg. Ze wist het niet zeker want ze zag geen hartslag. Je kan dan naar huis en het was even afwachten. Enigszins was ik positief dat er iets zat maar het was wel heel spannend of het wel zou blijven en goed zou gaan. Vrij kort daarna kon ik bij onze eigen verloskundige terecht, met 6 weken ongeveer. Daar kregen we opnieuw een echo en was het gelukkig goed! De eerste drie maanden heeft het bloedverlies wel aangehouden. Elke keer was je weer bang dat het toch nog nis zou gaan. Het was zo’n stress. Ik vond het super bijzonder om zwanger te zijn maar ook zo’n drama om die drie maanden door te komen. Ik vond het lastig met lopen en fietsen, dat durfde ik niet meer.  Die eerste drie maanden was heftig, zo wil ik niet meer zwanger zijn met die gedachte dat het elke keer mis kan gaan.
Na die drie maanden is dat gelukkig gestopt, toen ging het prima. Daarna was het geslacht nog wel spannend! Scarlet wilde heel graag een meisje. Ik dacht dat dat makkelijker leek, ik dacht daar herken ik me misschien meer in, ook omdat ik zelf dus niet degene was die het kindje droeg. Ik heb in mijn leven veel vervangende moeders gehad en daar voelde ik me heel fijn bij, en dan voel ik me misschien heel naar dat ik niet de biologische moeder ben maar dan kan ik voor dat meisje wat bij Joyce is geboren die persoon zijn, wat ik vroeger zelf heel fijn vond en zelf graag had gewild. In dat opzicht leek het me heel mooi als het een meisje was. Bij de echo zag ik het zelf al en dacht ik., ‘nu heb ik het niet zelf gedragen en ben je ook nog eens een jongen’. Dat vond ik wel lastig, terwijl nu zou ik het niet anders willen. Nu denk ik juist, als we nog een keer zwanger worden hoop ik dat het weer een jochie zal worden. Is veel makkelijker, al dat gezeur met zelfbeeld, dat gaat helemaal mis bij die moeder-dochter relatie. Nu denk ik het is eigenlijk heel goed.
Ik ben er achteraf heel blij mee en heel dankbaar dat het een jongetje werd. Maar in eerste instantie was het even een schok. We hadden er veel zin in en verheugde ons op de komst van de kleine man. De rest van de zwangerschap is eigenlijk heel rustig en prima verlopen. Ik had wel was last van bekkenklachten, ben bij een bekkentherapeut geweest maar niet heel bijzonder eigenlijk.

De bevalling

Tot het moment van de 9 maanden. We gingen samen boodschappen doen. Ik had een timer op mijn telefoon gezet dat als er iets zou komen ik de weeën on timen. Ik had een beetje weeën en een rommelde buik. Ik zette voor de zekerheid die timer aan, even kijken of er iets is, ik was nog heel relaxt. Maar die timer gaf aan dat de bevalling vol was begonnen, dat het heel snel ging gebeuren. Ik zei nog zo tegen Scarlet ‘volgens die timer gaan we zo bevallen’, maar we namen het niet serieus. We waren een beetje aan het lachen en zeiden ‘ dat kan toch niet’, we gingen rustig
boodschappen doen en verder niet meer zo op gelet. Ik had alleen een beetje buikklachten. Dat werd die avond alleen maar erger, ik had buikpijn. Niet zo extreem. Rond vier uur in de nacht ging ik naar beneden en had ik een ontzettende kramp. Ik kon niet meer liggen, ik voelde me niet helemaal lekker. Ik ben op de bank gaan liggen. Toen appte ik naar Scarlet naar boven, volgens mij gaat het toch gebeuren want ik heb steeds kramp, ik voel me toch niet helemaal goed, misschien moet je even naar beneden komen. Ik wist niet eens dat Joyce naar beneden was. Toen was het wel duidelijk dat het begonnen was. Dat voelt heel onrealistisch. We hadden een kaartje van de verloskundige met de uitleg wanneer we konden bellen.  Ik dacht, ik ga toch niet om vier uur ’s nachts iemand bellen? Ik heb al een beetje belangst, maar ik zag dat Joyce veel pijn had en dat het erg snel ging. Rond vijf uur kwam de verloskundige en zij heeft de ontsluiting gemeten. Dat lijkt mij echt een soort hel. Dat was inderdaad niet fijn, dat was best pijnlijk. Ik dacht ‘dat ga je niet nog een keer doen’ De ontsluiting was toen pas drie centimeter. Na de wissel van dienst zou ze om half acht terugkomen en als ze dan genoeg ontsluiting zou hebben zouden we naar het ziekenhuis gaan. Het was ook nog zo dat ik in het ziekenhuis moest bevallen vanwege de medicatie. Toen ben ik in bad gaan zitten omdat ik graag in bad wilde bevallen, dat leek me echt fantastisch, lekker warm. Ik had verhalen gehoord dat dat heel fijn was. Ik heb er een half uurtje ingezeten, toen kwamen de weeën zo snel. Ik kon niet meer stil zitten. Toen ben ik weer uit bad gegaan en heb ik tegen Scarlet gezegd dat ze de verloskundige weer moest bellen. Het voelde alsof die bevalling heel snel ging. Ik heb toen gebeld en dacht nu moet het gaan zoals ik wil dat het gaat en niet zoals op papier staat. Joyce wilde niet meer dat ze zou voelen voor de ontsluiting, de verloskundige wilde dat wel doen, maar ik heb dat afgehouden en gezorgd dat we naar het ziekenhuis konden. We zijn naar het Antonius ziekenhuis in Utrecht gegaan, daar wilde we graag ons kindje krijgen, ze hadden daar een heel lekker bad. We wilden de bevalling graag  filmen, maar het moest wel goed gebeuren. Ik had alles al in de
auto klaar staan. Joyce was al binnen in die kamer, maar ik moest alles uit de auto halen. Met een daglicht lamp en statief en camera kwam ik binnen.
Het was al bijzonder, twee vrouwen, we hadden daarnaast ook een geboortefotograaf en toen kwam ik ook nog eens met al mijn spullen de badkamer in. Het was bijzonder, we hebben veel lachen. De kamer was fantastisch. we hebben het bad laten vollopen met lekker warm water, ik in dat bad. Na een half uur kon ik niet blijven zitten. Ik had zo’n pijn, ik kon de weeën niet opvangen in dat bad. Van het bad maar naar het bed. Ik kreeg al vrij snel de drang om te persen. Maar volgens de verpleegkundigen waren dat nog geen persweeën. Je was er om 11.00 uur en om 13.00 uur is hij geboren. Het leek zo lang te duren. Uiteindelijk kwam daar het hoofdje, dat was een gevoel van nog even doorzetten. Er kwam een andere verpleegkundige, wat oudere vrouw. Mijn eigen verloskundige was jonger en heel zacht en soepeltjes maar deze was van ‘kom op, even doorzetten’. Dat had ik wel even nodig. Toen kwam daar zijn hoofdje, helemaal kaal. Dat was zo’n teleurstelling! Ik heb donker lang haar, en de donor heeft krullend donker haar. En ik had zo’n idee dat er zo’n mooie bos haar uitkwam. Joyce heeft mij altijd gepest dat als ik het baby’tje zou dragen er een baby zou komen met vlas haar, nou dit was karma ten top. En ineens was hij daar, echt bizar! Onbeschrijfbaar mooi dat je je kindje ineens op je buik hebt. Je kunt niet beschrijven de liefde die je dan voelt, die er gelijk is, de band. Dat is echt zo bijzonder.
Toen kwam daar een kaal kind, maar het was het mooiste kind van de wereld voor mij.

Ik voelde me een tweederangs moeder, ik kan dit niet eens kleertjes aandoen…

Kraamtijd

Ik vond het heel mooi en heel bijzonder. Maar bij mij was niet direct diezelfde band als bij Joyce. Dat was in het begin wel lastig. En ook omdat ik heel onzeker was. We bleven nog twee dagen in het ziekenhuis. Tijdens het persen is het een beetje mis gegaan. Hunter zat verkeerd met zijn
elleboog, waardoor hij aan beide kanten hele diepe scheuren had gemaakt bij mij, helemaal tot aan benden. De bloeding konden ze zo niet hechten, daar moest ik voor naar de OK. Ze zeiden dat het een half uurtje zou duren, maar uiteindelijk ging ze er om 14.00  uur heen en kwam ze om 18.00 uur terug. Ik zat met Hunter op mijn armen, heel ongemakkelijk en onzeker. En dan kwam er iemand binnen, die wisten dan niet wat de situatie was, met de
geboortefotograaf naast me en diegene zei dan ‘zo, u bent al fit weer’. Die dachten dat ik dat kind had gekregen, dat was een beetje ongemakkelijk. Ik was vier uur lang onder narcose. De scheur was zo gecompliceerd dat er een andere arts moest komen van een ander ziekenhuis. Dat duurde allemaal vreselijk lang. Dat is niet fijn als je uit narcose terug komt, ben je nog helemaal wazig en Hunter moest gelijk aan de borst en dat lukte niet. De borstvoeding kwam niet op gang. Dat was vervelend, ook voor Scarlet. Dat was heel onwennig. Ik voelde me al minderwaardig als moeder. En nu denk ik
waarom maakte ik me daar zo druk om. Een luier omdoen kon ik niet, en voelde ik me een enorme sukkel. Ik voelde me een tweederangs moeder, ik kan dit niet eens kleertjes aandoen. We waren moe en toen kwam er s nachts een verpleegkundige binnen om Hunter te verschonen en toen schaamde ik me heel erg dat ik niet op stond en gewoon deed alsof ik sliep. Die eerste weken waren wel lastig om hetzelfde gevoel te krijgen met Hunter als Joyce. Dat heeft wel wat maanden geduurd. De eerste maanden vond ik lastig, voelde ik me minderwaardig. Joyce had heel erg dat gevoel dat hij de eerste weken bovenop haar sliep. Ik had zoiets dan kan ik toch niet slapen. Joyce had dat natuurlijke gevoel, dat is oke. Ik wilde ook niet naast hem slapen. Echt heel erg als ik er nu over na denk… Scarlet kapte het ook heel erg af, ze hield het heel erg tegen. Ik gaf hem s nachts altijd een fles en verschoonde hem, dat wilde jij niet doen omdat je het heel lastig vond om die connectie met hem te maken. Ik was bang dat ik het niet kon. Het was standaard dat hij aan jouw kant lag van het bed. Op een gegeven moment werd het iets beter. Het was voor mij makkelijker als Joyce er niet bij was. Dan was ik alleen even met hem. Dan had ik minder het gevoel ‘hij wil naar Joyce’. En eigenlijk zit ik maar een beetje moedertje te spelen.. Je hebt na de bevalling vijf dagen vrij, dat slaat natuurlijk nergens op om dezelfde band te kunnen krijgen. Als je je al tweederangs moeder voelt sinds vijf dagen. Ik had wel drie weken vrij genomen in die periode. Ik moest weer naar mijn werk. Dat voelt ook heel lastig, dus toen heb ik besloten om ouderschapsverlof op te nemen zodat ik een aantal maanden thuis kon zijn met hem. Dat was ook handig met werk. Joyce ging na een aantal weken weer werken en zo hadden we geen opvang nodig. Dat heeft veel goed gedaan, daardoor ging ik er met Hunter op uit. Ik startte in mei dus het was mooi weer en ik ging heel veel met hem ondernemen.

Denk van te voren goed na over hoe je het voor je ziet en wat je belangrijk vindt aan een donor. En bedenk dan hoe je dat kunt realiseren…

De band met de donor…

Ik ging dingen met Hunter doen die Joyce juist heel eng vond, dat was al vanaf het begin. Dat heeft veel goed gedaan om echt samen te zijn. De donor en Joyce zijn allebei heel donker en Hunter is heel erg blond. Als mensen ons nu zien dan kijken ze in eerste instantie naar Scarlet en gaan ervan uit dat zij Hunter gedragen heeft. Dat maakt het voor mij makkelijker, ik heb daardoor minder het gevoel gehad dat ik met iemand anders kind liep. Dat is nu heel erg verbeterd hoor, het voelt nu echt heel goed. Er is nu bijna geen verschil meer, het enige is dat Hunter meer naar Joyce trekt, waarschijnlijk is dat een natuurlijke band. Veel mensen hebben een mening hierover, we krijgen veel goedbedoelde adviezen. Mensen zeggen tegen ons dat we het moeten zien alsof we een vader en moeder zijn. Kinderen trekken meer naar hun moeder, dus als Hunter meer naar Joyce trekt dan moet ik het me niet zo aantrekken. Dat merken we ook, Hunter trekt ook meer naar Joyce. Dat is nu eenmaal zo en dat komt ook wel goed als hij ouder wordt en meer snapt hoe het in elkaar zit. Hij gaat nu al met ons allebei anders om en dat is heel leuk om te zien. Joyce is veel liever en betuttelend, ik ben wat strenger en dat weet hij ook. Met de donor gaat het heel goed, we hadden het nooit zo durven dromen. Hoe lastig het in eerste instantie is gegaan, vanaf de eerste keer dat we zwanger wilde worden. We hebben nooit kunnen voorstellen dat het nu zo is gelopen zoals het is gegaan. Het had niet mooier kunnen gaan. We hebben zo’n mooie band met de donor en met zijn vrouw opgebouwd. De klik was er gelijk, het voelde vanaf het eerste moment goed. We spreken regelmatig was af, dan gaan we samen wat drinken of een hapje eten. We vinden het heel prettig dat ze daardoor Hunter zien zodat hij later daar ook misschien vaker zelf naar toe kan. We hebben dat in het begin ook gedaan. Totdat hij eenkennig werd, toen lukte het niet meer. Zij hebben hier ook al een aantal keer opgepast. Ze voelen als familie voor ons. Hij is niet alleen donor, hij is familie. Hij mag hem ook papa noemen. In klinieken gaan ze hier heel anders mee om. Daar mag je het niet hebben over vader of papa, daar is het echt de donor. Hunter mag straks zelf bepalen hoe hij hem wil noemen, we bekijken dan wat past. Als er nog een kindje mag komen dan is het absoluut van dezelfde donor. We realiseren ons ook dat het een hele ideale situatie is. We krijgen nog steeds heel veel mails over hoe we het hebben aangepakt en of we niet de overige donors door kunnen mailen. Dat zou echt niet netjes zijn, maar we gunnen iedereen zo’n verhaal. Ik denk niet dat er veel mensen zijn waarbij het zo lukt als bij ons. Ik weet niet of je echt ook iemand kunt vinden waarbij het goed voelt. Het is ook niet gezegd dat het bij ons ook voor altijd zo goed blijft lopen. Het is wel heel belangrijk om goede afspraken te maken en deze ook vooraf vast te leggen bij de notaris. Inmiddels kennen we ze zo goed en weten we ook dat het goed zit, maar het is wel heel belangrijk om alles goed vast te leggen. Zo houd je het zakelijk en kun je daarna de band gaan ontwikkelen. Dit is natuurlijk een fantastische situatie, maar dat hadden we van te voren ook niet kunnen voorspellen. Dat is ook onze tip, dat je niet te snel moet willen. Als ik nu terug denk aan de eerste poging dan ben ik zo blij dat het niet is gelukt en dat we de tijd hebben genomen om verstandiger daarover na te denken. Natuurlijk is het logisch dat het niet voor iedereen kan lopen zoals het bij ons is gelopen en dat niet iedereen een mailbox vol heeft met 500 potentiele donoren. Maar denk van te voren goed na over hoe je het voor je ziet en wat je belangrijk vindt aan een donor. En bedenk dan hoe je dat kunt realiseren. Denk goed na over wat jij wilt en hoe je een band voor je ziet, dat is goed om over na te denken…

Bekijk hier de website van Scarlet en Joyce: ikvrouwvanjou.nl en om te weten hoe het nu met hun gaat kun je ze volgen op Instagram: Instagram.com/ikvrouwvanjou.

Heb je deze al gelezen…

Artikel: het verhaal van Joyce Sonneveld

leestijd: 15 minuten
Joyce Sonneveld (34 jaar) is ondernemer. Ze is 10 jaar samen met haar man Michael en trotse moeder van Brett en Lois. Joyce kwam op haar 28e in de overgang…
Lees meer

Video: het verhaal van Iris Poldervaart…

Kijktijd: 36 minuten
Iris Poldervaart (38 jaar) is co-owner van The Color. Ze heeft 12 jaar een relatie met Jeffrey en samen hebben ze twee kinderen, zoon Skyler van 6 en dochter River…
Lees meer

Video: het verhaal van Denise Snel…

Kijktijd: 36 minuten
Denise Snel (37 jaar) is freelance marketing strateeg. Ze is 8,5 jaar samen met haar vriend Frank en heeft twee dochters, Robin en Sam. Denise vertelt zeer openhartig over haar…
Lees meer
Menu