Artikel: het verhaal van Joyce Sonneveld

Leestijd: 15 minuten

Joyce Sonneveld (34 jaar) is ondernemer. Ze is 10 jaar samen met haar man Michael en trotse moeder van Brett en Lois. Joyce kwam op haar 28e in de overgang terecht en zag haar kinderdroom in duigen vallen. Joyce vertelt openhartig over de emotionele rollercoaster na de diagnose en het bijzondere pad dat zij en haar man hebben doorlopen om hun kinderwens toch in vervulling te laten gaan. Dit is haar verhaal…

 

Je kunt geen kinderen krijgen, want je bent in een vroegtijdige overgang…

Lees hier het verhaal van Joyce…

Ik ben Joyce, 34 jaar en moeder van Brett van 3 en Lois van 2. En dit is mijn verhaal.

Kinderwens

Michael was er altijd al van overtuigd dat hij kinderen wilde. Ikzelf stond er nooit zo bij stil. Ik deed mijn ding en zag kinderen als iets wat erbij hoort op een bepaalde leeftijd. Ik had een druk leven waarin mijn bedrijf centraal stond. Werkdagen van 06 uur ’s ochtends tot 22 uur ’s avonds waren meer regel dan uitzondering. Toen Michael in 2010 in mijn leven kwam, merkte ik dat ik iemand had ontmoet die voor mij de moeite waard was om tijd vrij te maken. Hij leerde mij dat er meer is in het leven dan werken. Zo ook kwam de kinderwens ter sprake en waren we het erover eens dat we ons leven wilden doorgeven en iets samen wilden laten uitbloeien.

Vroegtijdige overgang

Op acht augustus 2014 zijn we getrouwd, dat was voor ons een mooi moment om hierna te stoppen met de anticonceptie. Ik was toen 28 jaar. Ik had nog nooit hormonale klachten gehad en was altijd heel strikt met de pil. Ben er nog nooit eentje vergeten en hield me keurig aan de stopweken. Toen mijn menstruatie lange tijd uitbleef, maakte de huisarts hier direct werk van en stuurde me door naar de gynaecoloog. Zo nuchter als ik ben, maakte ik me niet direct zorgen, ik wist dat je lijf na 15 jaar de pil slikken tijd nodig heeft om weer in balans te komen. Er volgden een paar intensieve dagen met veel onderzoeken. Uiteindelijk kregen we de verpletterende boodschap: “Je kunt geen kinderen krijgen, want je bent in de vroegtijdige overgang. We zien een nihil aantal eitjes op de eierstokken en de hormoonwaardes in je bloed zijn dermate slecht dat we niets meer voor je kunnen betekenen.”

Deze boodschap had ik natuurlijk niet zien aankomen! Vol ongeloof ging ik naar huis. Michael was verdrietig en voelde zich verslagen. Ik bleef malen en kon er niet over uit dat ik zo naar huis gestuurd werd. Zonder dat ik überhaupt een kans had gekregen! Die nacht heb ik geen oog dicht gedaan en heb ik meteen diverse plannen uitgezet. Ik wilde enigszins een plan maken, het gevoel om overgeleverd te zijn aan de medici waar ik geen kennis, ervaring en grip op had, was ondraaglijk voor een control freak als ik…

Second opinion of privékliniek

We hadden twee plannen gesmeden: een second opinion en een privékliniek. Direct de volgende ochtend belden we naar het ziekenhuis waar wij diezelfde dag nog terecht konden voor een gesprek met een andere arts. Hij deed nader onderzoek, maar de conclusie bleef helaas hetzelfde. Ik heb oprecht de vraag gesteld of ze niet íéts konden proberen? Het voelde alsof ik geen kans had gehad gekregen van de artsen. Helaas bleef het antwoord nee, ik viel buiten de kaders…

Binnen een paar dagen had ik een lijst gemaakt met klinieken in België, Duitsland en Spanje. Met elke kliniek had ik een Skypegesprek, waarin ik ook direct veel wijzer werd van mijn aandoening en wat dit nu eigenlijk betekende. Ik kreeg uitgebreide uitleg over de waardes en wat dit inhield en ik realiseerde ik me toen hoe slecht mijn waardes echt waren. In het gesprek met de Spaanse kliniek gaven de artsen ook eerlijk aan dat een kinderwens van eigen eitjes in mijn situatie niet haalbaar is. Maar zij konden ook veel betekenen op het gebied van eiceldonatie en stelden voor om naar Alicante te komen en daar nader onderzoek te doen en ons meer uitleg te geven.

Helaas was de diagnose ook hier niet anders: ik zat in de overgang…

Op naar Spanje

Het voelde als of we niets te verliezen hadden. We vlogen naar Alicante met het idee: als we aanbellen bij een garagebox gaan we wel weer naar huis. We hebben niets te verliezen, dus we zien het wel. Daar aangekomen, kreeg ik alle onderzoeken opnieuw en de diagnose was helaas nog steeds niet anders: ik zat in de overgang. Ruim 2 uur lang kregen we vervolgens uitleg over eiceldonatie. Achteraf zat ik daar wel, maar heb ik weinig van dit gesprek meekregen. Ik kon gewoon niet accepteren dat ik zonder proberen aan eiceldonatie zou beginnen.

Toch een behandelplan!

Aan het eind van het gesprek was Michael opgelucht dat er voor ons toch een kans op een gezin was weggelegd. Maar voor mij voelde dit niet als een kans. Enigszins verslagen gingen we naar ons hotel. We bleven een weekend en na een nacht piekeren, besloot ik de volgende ochtend de kliniek te bellen dat ik nogmaals een gesprek wilde. Deze keer kreeg ik een andere arts, een vrouw, met een directe, sterke en krachtige uitstraling. Of, zoals ik het altijd omschrijf, met een winnaarsmentaliteit.

De arts had mijn stukken bekeken en toen ik tegenover haar zat, zei ik: “Kunnen we niet IVF proberen? Als het niet lukt, is eiceldonatie altijd nog een optie, maar die deur kan pas opengaan als een andere deur dichtgaat. Een natuurlijk proces denk ik, waar je mentaal van fase tot fase naartoe leeft. Geen kinderen in ons leven? Ik kan dat misschien accepteren, maar pas als ik er alles aangedaan heb.”

De arts snapte mijn punt en ik kon wel huilen toen ze instemde met het feit dat ze het wilde proberen. Geheel op eigen risico zonder garanties te kunnen bieden, gingen wij met haar dit pad bewandelen, het voelde als een team!

Het beloofde een hele lange weg te worden, met héél veel te nemen hobbels:

  • Eitjes zien te krijgen d.m.v. hormoonstimulatie;
  • Geschikte eitjes want met mijn aandoening was de kans op complicaties en genetische afwijkingen heel erg groot;
  • Bevruchting;
  • Embryo 5 dagen (nl 3 dagen);
  • Embryo banking voor een periode van een jaar;
  • PGS-onderzoek;
  • Terugplaatsen, baarmoederslijmvlies creëren/anders draagmoeder;
  • Ontdooien embryo;
  • Embryotransfer;
  • Het nestelen van een positieve zwangerschap;
  • Volbrengen van de 9 maanden zwangerschap;
  • Op de wereld zetten van een baby.

Spanje vs. Nederland

Een IVF-traject in Spanje gaat wat anders dan in Nederland. Een privékliniek is daar namelijk niet afhankelijk van wet- en regelgeving van het zorgstelsel en van de verzekeringsmaatschappijen. De wet- en regelgeving in Spanje is bovendien zodanig ingericht dat andere (zwaardere) hormoonmedicatie is toegestaan.

Een ander verschil is de observatieperiode: in Spanje volgt na bevruchting een periode van vijf dagen ter observatie. Dit resulteert uiteindelijk in een betere kwaliteit eitjes, wat de kans op een succesvolle zwangerschap vergroot. Een voorbeeld: als je zes eitjes hebt die worden bevrucht, dan mag dit in Nederland maximaal drie dagen geobserveerd worden. In Spanje is dat anders. Elke dag na de bevruchting wordt de ontwikkeling, celdeling en status van de cellen gevolgd. Dagelijks vallen er embryo’s af, omdat ze geen succesvolle celdeling hadden om een goed embryo te worden. Dus van de zes zijn er op dag drie bijvoorbeeld nog drie over. Deze worden in Spanje dan dus nog twee dagen langer geobserveerd. Hierdoor vallen er soms nog meer af, maar dit betekent ook dat als je op dag vijf nog één eitje over hebt, dit een embryo is van een sterke kwaliteit.

De embryo’s die tussen dag drie en vijf nog zijn afgevallen, waren na terugplaatsing niet levensvatbaar geweest en in een miskraam geëindigd. Hiermee bedoel ik te zeggen dat als je dit met twee hebt, dit in NL al twee mislukte pogingen betekent. Dat is niet alleen teleurstellend is en mentaal heel zwaar, maar ook betekent het dat je nog maar één poging over hebt.

In Spanje is ook ‘embryo banking’ toegestaan. Na een aantal weken hormoonstimulatie was er toch iets te zien van groei van eitjes op mijn eierstokken, dus dat was positief! Nu nog zorgen voor optimale grootte en kwaliteit. Toen we eenmaal een punctie konden doen, was dit gezien mijn situatie enorm bijzonder. Omdat je in deze fase nog niets weet over de kwaliteit en levensvatbaarheid van de eitjes en de embryo’s adviseerden de artsen om door te gaan met de medicatie om eitjes te blijven stimuleren om te groeien. Het op deze manier voldoende eitjes inslaan zodat we keuze hadden, noemen ze embryo banking.

Dit heb ik uiteindelijk voor een periode van een jaar gedaan. Het is maar goed dat ik dit niet van tevoren wist en ik gaandeweg telkens langer door moest gaan, want ik voelde me verschrikkelijk slecht onder die hormoonmedicatie…

Michael was bang dat hij mij levenloos zou vinden …

Effect van de hormonen

Het moeilijkste vond ik dat ik door de heftige hormoonmedicatie totaal mezelf verloor. Ik veranderde van een energieke, vrolijke meid in een vlakke, sombere vrouw die het liefste weer terug in bed wilde kruipen. Ik voelde me vreselijk, kon mijn bedrijven niet runnen zoals ik dat wilde, was echt mezelf niet meer. Ik had echt depressieve gevoelens, maar ik ging maar door en door. Michael is wel eens bang geweest dat hij mij bij thuiskomst levenloos zou vinden … Zó slecht ging het met me.

Ook het gevoel dat je niet zeker weet of je de eindstreep haalt, is killing. Als je traint voor een marathon, dan weet je: als ik dit trainingsschema volg, kan ik de eindstreep halen. Hier was elk stapje in het proces een nieuwe stap zonder garantie van het uiteindelijke doel.

Ik durfde niet blij te zijn, was bang om het alsnog te verliezen…

Wonderen bestaan!

We hebben de eerste transfer twee embryo’s teruggeplaatst. Toen we een echo kregen, was er maar één te zien. Dit was echt een gevoel van een lach en een traan. Het klinkt misschien gek, maar dat voelde wel alsof we iets hadden verloren waar we zo veel moeite voor hadden gedaan, we waren er ééntje kwijt … Maar dit gevoel maakte al snel plaats voor opluchting dat er in ieder geval één embryo was gaan nestelen.

Na de transfer mag je een bloedtest doen, die vertelt of je zwanger bent of niet. En toen bleek dus dat wonderen bestaan: ik was zwanger! Dat moment was zó onwerkelijk. Ik durfde ook niet blij te zijn, was zo bang om het alsnog te verliezen. Ik kon mijn lichaam niet vertrouwen en er heeft altijd een stemmetje in mijn hoofd gezeten dat zei: “Pas juichen als je er écht bent. En dat is na de bevalling.” De echte opluchting en ontlading kwamen dan ook pas bij de bevalling.

Ik heb mijn hele zwangerschap een bepaalde gereserveerdheid gehad in het blij zijn. Natuurlijk was ik blij, maar ik voelde me nog niet zo. Telkens was er dat stemmetje dat zei dat ik pas echt blij kon zijn als ik was bevallen. De 20-wekenecho was natuurlijk bijzonder en ontzettend spannend, maar gelukkig was alles goed. Rond die tijd begon ik ook spulletjes te kopen. Ik voelde de baby voor het eerst rond 30 weken denk ik, zo bijzonder!

Bevalling van Brett

Ik ben tot het laatst toe door blijven werken. We gingen voor een meeting naar Zwolle, ruim 2 uur rijden van mijn huis. Toen ik daar uit de auto stapte, braken mijn vliezen. Maar ik voelde verder niks. Ik ben toen even naar de Starbucks gegaan voor een plastic zak om de bekleding te beschermen en met servetten de boel schoon te maken haha! Uiteindelijk heb ik op de terugweg naar huis de verloskundige gebeld. Ze wachtte mij thuis op en gaf aan dat het nog rustig was en de nodige instructies voor vervolg.

Het moment dat hij op mijn borst werd gelegd, was echt onbeschrijfelijk…

Het bleef nog 2 dagen rustig. Ik heb in die dagen geen oog dichtgedaan, want je bent toch wat nerveus. Na 24 uur gebroken vliezen word je ingeleid. Er volgden veel weeënopwekkers die de nodige weeën veroorzaakten, maar de ontsluiting kwam niet verder dan 3cm. Met een ruggenprik moest het wel gaan lukken, dachten de artsen, want dan was ik minder gespannen. Ook dit gaf geen resultaat, waardoor er ‘s nachts besloten werd om een keizersnede te doen om onze kleine Brett op de wereld te zetten. Op 25 augustus 2016 is Brett geboren. Het moment dat hij op mijn borst gelegd werd, was echt onbeschrijfelijk!

De kraamweek

De kraamweek was heel heftig en helemaal geen roze wolk. Die keizersnede was iets waar ik niet echt op had gerekend en mijn zelfstandige karakter maakte dat ik niet wist wat ik met mezelf aan moest. Nu was ik dat al wel gewend na het voortraject , maar het was heftig. Ik gaf borstvoeding en begon ontzettend af te vallen. Ik had geen energie en herstelde niet. De kleine man kon alleen maar dag en nacht huilen …

Michael greep in en liet me abrupt stoppen met de borstvoeding. Niks afbouwen, maar gelijk stoppen en slechts een klein beetje licht kolven als het echt niet meer ging. Hij kocht biefstuk en zorgde heel goed voor me, nam bijvoorbeeld de nachten over, zodat ik kon slapen. Bizar hoe snel je dan weer beter voelt, na 3 dagen had ik gevoel weer terug te keren op aarde.

Dat huilen van Brett bleef helaas nog een zeer lange tijd. Het bleek dat hij een koemelkallergie had en tijden de keizersnede zijn nekje een beetje had geforceerd. Na een bezoek aan de osteopaat en andere voeding zagen wij hem veranderen in een blije baby. De echte rust kwam pas na 3 jaar. Ik vermoed dat de vele medicatie ook met hem wel iets heeft gedaan, naast de energie van mij natuurlijk.

Tweede kindje

Na de bevalling van Brett moest ik aan de medicatie blijven van de kliniek. Zij wisten dat ik een gezin wilde stichten en wilden daarom mijn lijf in een bepaalde conditie blijven programmeren met hormonen. Dit was immers een succes. In mei 2017 wilde ik het gebruik van de medicijnen opgeven. Ik kon niet meer en wilde niet meer. Ik vond het prima zo.

Na telefonisch overleg met mijn dokter, besloten we op zijn aanraden naar Spanje te gaan om een check te doen. Hier kreeg ik een peptalk en zij gaf aan dat het zo zonde was om op te geven. Ze stelde voor om direct weer over te gaan naar de medicatie om mijn lichaam gereed te maken voor een transfer, kortom: gelijk door te pakken. Dit deden we en precies op Brett zijn eerste verjaardag, op 25-8-2017, zaten wij in Spanje en is Lois teruggeplaatst.

Deze zwangerschap was veel relaxter. Ik had meer vertrouwen in mijn lichaam, want ik wist nu dat ik het kon. Met een geplande keizersnede ging ik ook daar heel relaxed in en ik had me vooraf al voorbereid op mezelf zes weken echt rustig houden.

Wat mijn gezin mij geeft, is onbeschrijfelijk…

Werk en moederschap

De combinatie werk en het moederschap blijft een ontzettende uitdaging. Ik ben nog steeds in hart en nieren ondernemer, alleen heb ik de bedrijven waar ik stress van kreeg verkocht. Uiteindelijk denk ik dat dat ook de oorzaak is van mijn vroegtijdige overgang. Het is dagelijks mijn allergrootste uitdaging, maar zo belangrijk om in het moment te leven en meer naar mijn gevoel te luisteren in plaats van rationeel bezig te zijn. Ik ben nog steeds een control freak, die zich snel schuldig voelt als ik niet werk, omdat ik doelen wil behalen. Echter is het mama zijn en mijn kinderen een liefdevolle opvoeding meegeven ook een doel geworden in mijn leven en daarom neemt dit nu een prominente positie in mijn agenda.

Ik ben selectiever geworden in het werk, wat doe ik wel en wat doe ik niet. Juist omdat mijn tijd zo kostbaar is. Soms vergeet ik het even, omdat ik er heel hard voor heb gewerkt, maar de financieel onafhankelijk positie die wij hebben, moeten we veel meer waarderen en er veel meer bij stil staan. Ik ben geneigd de lat nog hoger te leggen en dat geeft alleen maar onrust voor mijn man, mijn kindjes en mijzelf. Ik probeer het leven te leven!

Lois is nu net twee en ik kan eerlijk zeggen dat ik twee jaar de tijd nodig heb gehad om de boel op een rijtje te krijgen. Om te accepteren dat ik mama ben. Mijn bedrijven heb ik verkocht en nu kan ik echt genieten. Ik ben nu een rustiger en gelukkig mens. Wat mijn gezin mij geeft, is onbeschrijfelijk.

Wat mij heeft geholpen om zwanger te raken, is …

… Ik vond het lastig dat ik nu niet zelf de touwtjes in handen kon hebben. Mijn lichaam kon me in de steek laten, de artsen probeerde ik ‘in control’ te hebben, maar dit was afhankelijk van dingen die niet binnen mijn bereik lagen. Voeding, yoga, mindfulness, supplementen en acupunctuur et cetera daarentegen wel. In no time verdiepte ik mezelf in allerlei zaken. Kou is funest, de doorbloeding van mijn lichaam moet optimaal blijven om voldoende energie richting de buik te brengen. Dus ging ik altijd met een deken de deur uit in de auto, want stel dat ik autopech kreeg en ik langs de kant van de weg kwam te staan.  Ik at drie keer per dag warme maaltijden die weinig energie kostten om te verbranden, zodat alle energie richting de eierstokken kon gaan. En zo kan ik nog wel 100 dingen benoemen die wij deden om in ieder geval te weten: we hebben er echt álles aan gedaan!

Michael

Michael en ik zijn samen supersterk. Enorm verbonden met elkaar. Maar ook mentaal, wat is dat belangrijk! Het heeft me doen verbazen hoe het brein werkt, maar dus ook je ondergang kan kosten, bijvoorbeeld met de medicatie. Op het laatst was ik totaal Joyce niet meer, maar ik ging maar door. Ik had echt Michael nodig die me een spiegel voorhield ter bescherming van mezelf en me stopte …

In het leven zijn wij echt een team en vullen we elkaar enorm aan. Het is ontzettend zwaar geweest, hij heeft het moeilijk gehad door mij zo te zien lijden onder de medicatie. We hebben lol gemaakt, we hebben gehuild om teleurstellingen en het waren drie hele heftige intense jaren. Maar dit heeft ons heel erg sterk gemaakt. We zijn ontzettend naar elkaar toegegroeid, dit alles heeft ons echt verbonden. We realiseren ons nog altijd dat dit ook totaal anders had kunnen aflopen. We zijn zo dankbaar!

Laat je niet afschepen door artsen. Kijk en denk in mogelijkheden…

Wat ik heb geleerd, is …

… Luister naar je gevoel en naar je lichaam, dus ook als je soms te ver gaat, bijvoorbeeld in periodes met veel stress. Ik vond helemaal niet dat ik stress had, maar achteraf gezien had ik dat wel degelijk en ik ben er dus van overtuigd dat dit geleid heeft tot mijn aandoening.

Ik zou tegen andere vrouwen die zwanger willen worden, willen zeggen: niets is wat het lijkt. Laat je niet te makkelijk afschepen door artsen en luister naar je gevoel. Kijk en denk in mogelijkheden! En voor de mannen: doe het samen. Je meisje kan dit niet alleen, ze heeft je heel hard nodig…

Om te weten hoe het nu met Joyce gaat, kun je haar volgen op Instagram: Instagram.com/joyce_sonneveld

Heb je deze al gelezen…

Artikel: het verhaal van Jennifer Rijs…

leestijd: 58 minuten
Jennifer Rijs (31 jaar) is blogger. Ze is 10 jaar samen met haar vriend Peterpaul en heeft twee kindjes. Na haar eerste dochter kreeg ze vijf miskramen. Een bijzonder verhaal…
Lees meer

Podcast: het verhaal van Liz Teeling…

Luistertijd: 48 minuten
Liz Teeling (38 jaar) is alleenstaande moeder van Kiki Loïs (12 weken). Al van kinds af aan wist Liz dat ze mama wilde worden. En dus besloot ze ook zonder…
Lees meer

Artikel: het verhaal van Denise Snel…

leestijd: 29 minuten
Denise Snel (37 jaar) is freelance marketing strateeg. Ze is 8,5 jaar samen met haar vriend Frank en heeft twee dochters, Robin en Sam. Denise vertelt zeer openhartig over haar…
Lees meer
Menu