Artikel: het verhaal van Liz Teeling…

Leestijd: 38 minuten

Liz Teeling (38 jaar) is alleenstaande moeder van Kiki Loïs (12 weken). Al van kinds af aan wist Liz dat ze mama wilde worden. En dus besloot ze ook zonder partner aan de weg naar het moederzijn te beginnen. Liz vertelt openhartig over het medische traject dat ze heeft afgelegd om haar grootste droom werkelijkheid te laten worden. Van meerdere mislukte IUI- en IVF-pogingen tot een pracht van een dochter. Dit is haar verhaal…

 

Ik ben nu mama, ik ben nu éíndelijk mama…

Lees hier het verhaal van Liz…

Ik ben Liz, 38 jaar, trotse alleenstaande moeder van Kiki Loïs en dit is mijn verhaal…

Kinderwens

Mijn kinderwens begon eigenlijk al heel erg vroeg. Ik heb een zusje die 10 jaar, eigenlijk 9,5, jonger is dan ik, en het was natuurlijk fantastisch om haar als negenjarig meisje vast te houden. Dat was geweldig. Dus ik voelde toen al dat ik dat stiekem ook wel wilde, ik wilde ook mama zijn en over haar moederen. Dat is eigenlijk een beetje als leidraad door mijn leven heen gegaan en dat is een diepgewortelde wens geworden.

Bewust Alleenstaande Moeder

Ik kreeg op een gegeven moment een relatie, maar dat was geen gezonde relatie. Daarna was ik mezelf eigenlijk heel erg verloren. Dus ik ging op zoek naar ‘waar word ik gelukkig van?’ en ‘wie ben ik eigenlijk?’ En ik merkte: ik wil gewoon moeder worden, maar ik heb geen relatie, dus hoe ga ik dat doen? Ik heb een vriendin die BAM is, een Bewust Alleenstaande Moeder. Een moeder van een donorkindje dus. Zij zei: “Joh Liz, waarom zou jij dat niet ook zo gaan doen?” Ik wist natuurlijk wel van het bestaan af en ik had me er stiekem ook wel eens in verdiept, maar ja, ik hoopte eigenlijk altijd ook nog wel een leuke man tegen te komen. Dus dat heb ik langs me neergelegd en ik dacht: dat komt misschien nog wel en anders niet.

Toen ben ik de wondere wereld van Google ingestapt en gaan zoeken naar wat ik moest doen om BAM te kunnen worden. Dat was best wel een zoektocht. Er bestonden wel forums, maar ik heb me daar ook niet echt goed in verdiept. Dus ik ging kijken of een ziekenhuis een optie was. Nou, bij het ziekenhuis is er dus 1,5 jaar wachttijd. Nou ja, en wat ik in mijn kop heb zitten, heb ik niet in mijn kont zitten: ik wilde gewoon op dat moment moeder worden. Dus 1,5 jaar wachten? Nee, dat ga ik niet doen.

Op naar de kliniek

Ik kwam toen uit bij een kliniek in Wolvega, Friesland. Vanuit Alkmaar waar ik woon, is dat een behoorlijk stuk om naartoe te rijden, maar ja, alles voor mijn wens. Oké, dus we gaan daar kijken of dat bij mij past. Ik heb een intake en rondleiding aangevraagd en ben daar naartoe gegaan. Dat was echt een warm bad. Héle lieve mensen. Ik kwam daar aan en ze zeiden ook echt meteen “Hallo Liz”, en ik dacht echt: oh, ik ben dus geen nummer. Echt heel erg fijn en lief, ik kan vol lof over die kliniek spreken.

Ik ging daar weg en dacht echt: wow, wat fantastisch! Nu gaat mijn wereld toch wel makkelijker worden, want het kan. Ik kán gewoon moeder worden zonder dat ik een partner heb. Dus nou graag, heel fijn natuurlijk! Maar ja, hoe ga ik verder, want ik heb natuurlijk wel een zaadje nodig om dit te kunnen verwezenlijken.

Ik las de brief van die donor en dacht: wauw, wat is dit mooi

‘Van je liefhebbende vader’

Nu zijn er in Nederland een aantal opties. Je kan een gesloten profiel kiezen, dan krijg je alleen maar te horen dat de donor een man is met bruine ogen, afkomst is Nederlands/Afrikaans, naar wat je wilt en wat je wens is, en lengte en gewicht. En dat is het. De kliniek zelf heeft ook wat donoren, daar kan je een aantal foto’s bekijken. Of je kan naar het buitenland uitwijken. Dan ga je naar open profielen en kijk je dus naar een kinderfoto van de donor met een profiel met daarop wat z’n werk is en zo. Nou ja, eigenlijk het hele profiel wat je kan verzinnen, is dan online te vinden. Ik heb daar heel goed over nagedacht omdat ik het toch best een egoïstische keuze vind, althans dat vond ik, om moeder te worden terwijl mijn kindje daar niet voor gekozen heeft. Die komt in een gezin met alleen een mama en daar gaan uiteraard vragen over komen: “Ja, maar waarom heb ik geen papa?”.

Dus wat ik haar dan kan bieden, is een mooi open profiel. Een mooi boekje met een foto van een man, althans een kinderfoto, met z’n lievelingskleur, z’n lievelingsdieren, z’n mooiste dromen, eigenlijk dat allemaal. En daarin ook een brief aan mijn kind gericht. Dus waarom hij ervoor gekozen heeft om donor te worden. Ik las de brief van die donor en dacht echt: wauw, wat is dit mooi! Onderaan de brief stond ook ‘van je liefhebbende vader’. Dat vond ik behoorlijk heftig, want ik dacht: het is natuurlijk geen vader. Ik ga mijn kindje ook echt uitleggen dat het een donor heeft en geen vader, want ik vind dat een vader echt een functie heeft en een donor heeft die functie niet.

Cryos Denmark

Bij mij was al heel snel duidelijk dat ik een open profiel wilde kiezen, dus ik moest uitwijken naar Denemarken. Bij Cryos Denmark heb ik mijn donor gevonden. Ik kon eigenlijk het donorzaad bestellen en dat kwam dan op ijs naar de kliniek. Bizar om op die manier eigenlijk je toekomst te kunnen kopen. Althans dat hoop je maar, dat dat lukt. Je pakt je visacard en nou ja, kom maar door hè! Dan is de zending verzekerd en komt mijn kindje deze kant op. En zo voelt het ook een beetje… Nou, en daar begon het eigenlijk. Daar begon mijn verhaal tot het mama worden.

Start met IUI

Ik startte mijn IUI en ging er met volle overtuiging in. Ik was er eigenlijk al zo van overtuigd dat ik positief gestemd was: nou, ik word wel meteen zwanger. Mijn cyclus is echt top, ik voel mijn eisprong feilloos aan. Al liep ik in het park, dan voelde ik op een gegeven moment een soort van sprongetje en dacht ik: oh, dat is mijn eisprong. Dan was het ook echt zo. Dan keek ik op mijn kalender in de app en dacht ik: oh ja, zie je wel, ik heb mijn eisprong. Dat was in de kliniek ook best wel makkelijk. Je moet wel nog testen doen om je eisprong ook echt duidelijk aan te geven. Dan moet je bellen naar de kliniek met: oh, ik heb nú mijn eisprong, morgen moet ik komen want dan krijg ik mijn inseminatie. Dat voelde voor mij altijd zo van: inseminatie? Alsof er een koe geïnsemineerd wordt … Maar goed, zo heet het nu eenmaal, dus ja, je wordt geïnsemineerd.

Ik raakte niet zwanger, het lukte niet…

De eerste keer na mijn eisprong belde ik op: “Nou mijn eisprong is geweest, ik kan komen.” Dus de volgende dag die kant op en daar lag ik: met mijn benen omhoog in zo’n apparaat. En ik dacht echt: dit is het. Ik word mama. Over twee weken kan ik over zo’n staafje heen gaan plassen en mag ik iedereen in de wereld vertellen dat ik éíndelijk moeder ga worden. Nou, dat was dus een enorme deceptie, want ik raakte niet zwanger. Het lukte niet …

De IUI is zo geregeld: het is een rietje dat ingebracht wordt met donorzaad. Dat wordt eerst gewassen in de kliniek met een preparaat vloeistof en dan schoon in je gebracht. Dat is eigenlijk op goed geluk. Net zoals je met je partner vrijt, is dit eigenlijk precies hetzelfde. Misschien iets scherper omdat dit natuurlijk echt precies tegelijk met je ovulatie is. Dus ik dacht: ja, de kans is gewoon heel groot dat ik zwanger word. Misschien heel naïef, maar ik wilde dat allemaal niet horen, ik werd gewoon zwanger.

Over op een nieuwe donor

Na drie keer een IUI-behandeling gehad te hebben, ben ik geswitcht van donor. Want ik dacht: als deze donor nou niet mijn match is …Dat is natuurlijk het makkelijke wat je kan doen bij het kopen van donorzaad. Je hoort vaak dat mensen niet zwanger worden, uit elkaar gaan en dat het dan met een volgende partner wel lukt. Dus ik had natuurlijk het gemak om te denken: misschien zit er wel een andere donor bij die wel mijn match zou kunnen zijn, dus ik ga switchen.

Waarom maak je zo makkelijk dan die switch zul misschien denken. Maar het is best kostbaar, het donorzaad moet je zelf bekostigen. De behandeling zelf wordt gewoon vergoed door de verzekering, maar het donorzaad niet. En het is zo’n commerciële business dat hoe opener het profiel is van de donor, hoe meer je betaalt. Daar zit dus best veel geld in, dus ja, je gaat switchen, je moet gewoon doorpakken.

Dus geswitcht van donor, maar ik had wel in mijn achterhoofd: die ene donor, die was wel fantastisch. Dat was eigenlijk wel echt degene die ik zo graag wilde. Dus na drie keer wéér een IUI gehad te hebben, wat ook mislukt was, dacht ik: ik wil toch weer terug naar die eerste donor. Dus toch maar weer teruggegaan…

Door met IVF

Na de zevende IUI-behandeling raakte ik mezelf echt een beetje kwijt. Ik verloor ook gewoon de positiviteit. Ik dacht echt: mijn lichaam kan dit niet. Ik had al alles geprobeerd van diëten, wat je in dit traject eigenlijk niet heel heftig mag doen. Ik ben best een plus size dame, maar je mag niet te veel afvallen want dan heb je met afvalstoffen te maken, dus daar zit je dan ook weer een beetje mee. Dat je denkt: ik wil gezond zijn, maar ik mag dat niet extreem op gaan pakken. Sporten deed ik wel nog gewoon drie keer in de week. Mijn voeding paste ik wel heel goed aan, ik had voedingssupplementen en pakte eigenlijk alles op wat zou moeten. Maar ja, het lukte dus niet en ik raakte toch wel in mineur. Ik vond het toch wel heel erg dat het na zeven keer nóg niet gelukt was.

Ik heb een gesprek aangevraagd met de kliniek met de vraag hoe lang ik hiermee moest doorgaan. Want er staat 12 keer IUI en die kosten die ik moest betalen, dat is wel heel veel geld. “Mag ik niet door naar IVF, want ik heb het idee dat IVF toch iets beter is.” Het voelde alsof IUI voor mij niet echt de passende behandeling was, maar dat IVF beter was voor mij. En toen zei hij: “Nou, we gaan nog een keer IUI doen en dan mag je van mij door met IVF.” Dus halleluja, ik was helemaal blij! De laatste keer IUI is toen wederom niet gelukt, maar ik was daar niet heel erg treurig over, want ik wist dat ik toch door mocht naar IVF.

Voor de IVF moest ik een punctie ondergaan. Dus dan wordt er een eicel bij je weggehaald. Dat gaat onder de hormonen, ik heb ook in mijn IUI-verhaal heel veel hormonen moeten prikken. Van Decapeptyl naar allemaal hele lastige woorden zoals Pregnyl en zo, dat heb ik allemaal allemaal elke dag in mijn buik moeten spuiten, soms twee keer, soms één keer. En met IVF moet je dat ook gewoon zeker blijven doen. Maar dan komt de punctie erbij kijken waar een eicel weggehaald wordt. Je wilt natuurlijk heel veel eicellen weggehaald hebben, dus je gaat op volle toeren in de hormonen en dan hoop je maar heel veel eitjes te krijgen. Bij mij waren er iets van 13 eitjes weggehaald en daarvan overleefden er vier. Dat is normaal, het is een uitzondering op de regel dat er opeens 14 eitjes helemaal goed van kwaliteit zijn.

Dus er bleven er vier over en daar was ik allang blij mee, want ik dacht: oké, nou heb ik vier keer de kans om mama te worden. Dus de eerste IVF-poging ging ik weer net zo positief in als mijn eerste IUI. Ik had een playlist aangezet in de auto, mijn moeder of mijn zusje ging elke keer mee naar de kliniek en dan werd mijn hand vastgehouden en dan gingen we er weer voor. Na twee weken testen, was het weer foute boel. Althans testen … Ik hoefde niet eens te testen, want op dag 10 werd ik al ongesteld en dacht ik: nou oké, dus niet gelukt.

Het spijt ons, je eitje is niet goed ontdooid, we gaan deze dag niet door…

Ik had twee IVF-pogingen gehad en de derde was niet goed ontdooid. Dat ging toen dus ook niet door, die hele maand vervalt dan. Je moet dan dus hormonen prikken en mag die dag komen, en dan word je ’s morgens om acht uur gebeld met “Liz, het spijt ons, je eitje is niet goed ontdooid, we gaan deze dag niet door.” En omdat mijn biologische klok dan ook nog doortikt, ik was toen 37, dacht ik: oké, er gaat nu weer een maand voorbij dat ik dus niet mama ben. Dan zeggen mensen ook: “Ja maar je moet er niet zo veel mee bezig zijn”, maar je bent met hormonen prikken bezig en het kán niet anders dan dat je daar zo intens mee bezig bent. En los daarvan, je ziet om je heen ook vriendinnen moeder worden, ik heb groepsappjes met vriendinnen die over hun kinderen spreken, waar ik gewoon in zit, want ja, het zijn mijn vriendinnen. Waarbij ik ook soms heb aangegeven: meiden, ik lees jullie berichten wel, maar ik kan het even niet aan. Ik word helemaal gek in mijn hoofd van al die kinderverhalen, dus moet het even naast me neerleggen. Ik vond het soms best heel heftig om kindjes om me heen te zien. Terwijl ik van kinderen houd, dus dat was best wel tegenstrijdig.

Nieuwe punctie, nieuwe donor

Na die laatste ontdooiing die niet goed was, waren mijn eitjes op. Dat betekende weer een punctie. Dus ik moest weer twee weken hormonen gaan prikken. De punctie kwam en ik had weer twaalf eitjes die goed weggehaald waren. Negen konden de vriezer in, dus prima, daar was ik helemaal blij mee. Toen belden ze wel de volgende dag dat er daar ook weer wat van afgevallen waren. Ze zeiden dat er vijf overgebleven waren. Nou, ik dacht weer meteen: ik heb er maar één nodig, helemaal goed.

Ik ga even terug naar die punctie, want bij die punctie was ik namelijk weer overgestapt naar een nieuwe donor. Ik keek altijd naar wat voor donor ik in mijn hoofd had. Maar toen dacht ik: waarom zou ik een donor willen hebben die blauwe ogen heeft. Waarom mag hij geen bruine ogen hebben? Of waarom mag hij geen bruin haar hebben? Iedereen gaf aan: het is misschien heel verstandig dat als je zwanger wil worden van een donor, dat je dan ervoor kiest dat je kindje het meest op jou gaat lijken en niet op de donor. En dat wil je natuurlijk, dat iedereen zegt: “Oh, wat lijkt je kindje op jou!” Dat wil je natuurlijk graag horen. En niet dat je denkt: hmm, ik zie een kindje dat wel heel erg lijkt op iemand die ik niet ken.

Daarom ben ik mijn criteria gaan aanpassen en daarbij kwam eigenlijk een nog mooier persoon naar voren. Een man die geleerd was, dat is natuurlijk niet heel erg belangrijk, maar hij speelde zo veel instrumenten, hij had een talenknobbel, en ik dacht echt: wauw, als mijn kindje dat mee kan krijgen in zijn of haar DNA, zou dat fantastisch zijn. Dus ik werd geïnsemineerd met mijn nieuwe donor.

Ayahuasca-ervaring

In de periode dat ik met IUI bezig was en ook tijdens de IVF, heb ik een aantal dingen geprobeerd. Acupunctuur en een aantal buikmassages, diëten gevolgd, voedingssupplementen waarvan ik dacht: misschien helpt dat ook. Maar ik heb ook een eenmalige ervaring gehad, ik noem het een soort therapie. Daar zijn de meningen wel een beetje over verdeeld, want er hangt een beetje een duister iets omheen. Het heet Ayahuasca. Ik had zelf ook zoiets van: wat is dat voor iets? Maar een vriend attendeerde mij erop en zei: “Liz, dit kan helemaal iets voor jou zijn, aangezien jij jezelf toch wel een beetje kwijt bent. Dit was voor mij zo’n goede ervaring, het overtreft alle therapieën die ik ooit in mijn leven doorlopen heb.” Dus ik dacht: wow oké, ik heb nog wel wat op te ruimen. Dus laat ik dat doen.

Vanaf toen ben ik mezelf lief gaan hebben…

Die ervaring was zo mooi. Ik zag mezelf in een droom als klein kind en er werd ook echt als een soort moederfiguur gezegd van: “Joh, wees niet zo streng tegen jezelf. Want zou jij naar die kleine Liz die daar op een bank zit ook zo straffend zijn? Zou je ook zeggen dat je niet goed genoeg bent? Zou je dat tegen haar kunnen zeggen?” Nou, de tranen liepen over mijn wangen, want natuurlijk kan ik niet tegen dat kleine, lieve hummeltje dat daar op de bank zit zeggen dat je niet goed genoeg bent, of dat je lelijk of dik bent. Nee, dat mag niet, dat kan ook helemaal niet. Er werd ook gezegd dat ik een mooie foto van mezelf moest neerzetten en elke dag een mooi woord tegen die foto moest zeggen. Dus dat heb ik gedaan en ik ben mezelf lief gaan hebben …

Eierstokontsteking

Ik kreeg mijn punctie en twee dagen daarna voelde ik me helemaal niet lekker. Ik had echt ontzettende pijn. Ik zat op de fiets naar de stad en dacht echt: nou, als dit bij een punctie hoort … Wat doet dit zeer! Ik heb me een beetje sterk gehouden, want ik dacht: ik moet de terugplaatsing nog krijgen, dus we gaan hier gewoon voor. Die terugplaatsing was een aantal dagen daarna. Een achtcellig embryo werd teruggeplaatst en twee dagen na die terugplaatsing trok ik het gewoon echt niet meer. Ik dacht echt: mijn god, hoe ga ik dit doen. Ik kan bijna niet meer lopen. Ik moest mijn onderbuik vasthouden, want het voelde zó pijnlijk.

Ik belde de kliniek en toen zeiden ze dat ik direct die kant op moest komen, want het waren toch wel echt verschijnselen van een eierstokontsteking. Dus ik weer 1,5 uur naar Friesland, over de Afsluitdijk. Nou, ik heb tranen in emmertjes die Afsluitdijk overgebracht! Daar aangekomen kwam er na een echo en bloedonderzoek uit dat ik inderdaad een zware eierstokontsteking had.

Als er een punctie plaatsvindt, moeten ze met een naald door die eierstok heen om je eicel weg te halen. Dat is gewoon operatiegebied, dus er is een sterke kans dat daar een ontsteking komt. Maar ik had het aan beide kanten. Dus waar een eierstok 2 centimeter is, waren ze bij mij negen centimeter. Ik voelde ze gewoon tegen elkaar aan rammelen, letterlijk en figuurlijk. Dus ik moest plat op de bank, moest heel veel water drinken en als ik dat niet zou doen, zou ik opgenomen worden in het ziekenhuis. Dat wilde ik niet, dus ik dacht: laat mij maar gewoon lekker thuis zitten. Veel water drinken, Netflixen en maar gewoon doorbijten.

Na zeven/acht dagen deed het weer zo veel pijn dat ik aangaf: “Kunnen jullie alsjeblieft nog een keer kijken. Wordt het al minder, want ik ben benieuwd hoe dit gaat.” Ik kon langskomen, dus ik weer in de auto. Toen moest ik weer bloed afnemen en zou ik dezelfde avond opgebeld worden als het niet goed zou zijn. Want als het niet goed zou zijn, moest ik opgenomen worden in het ziekenhuis. Nou, dan hoop je dus niet gebeld te worden…

‘Ik mag je feliciteren’

Ik vroeg toen nog wel: “Ik zit nog vol in de hormonenprikken, helpt dat wel bij die eierstokontsteking?” “Nee, eigenlijk niet, we hebben liever dat dat stopt. Maar ja, als je wel zwanger bent, dan moet je daarmee doorgaan.” Ik zei: “Kunnen jullie dan alsjeblieft niet mijn HCG prikken, want dan kan je zien of ik zwanger ben. Dat kan je nu natuurlijk nog niet zien op de zwangerschapstest, maar wel in mijn bloed.” Ik heb haar toen heel lief aangekeken en ze wilde dat wel doen.

Dus ik ging weg bij de kliniek en hoopte natuurlijk niet gebeld te worden. Ze zei dat ze alleen zou bellen als het niet goed was. Dus ik wachten en het was inmiddels half acht ’s avonds toen ik ‘Nij Barrahûs’ in mijn scherm zag komen. Ik dacht meteen: oh nee, dit is dus niet goed. Ik had al een tasje klaargemaakt om eventueel opgenomen te worden. Dus ik neem op en toen zei ze: “Ik mag je feliciteren.” Dat was fantástisch. Dat was echt het mooiste nieuws van mijn hele leven. Toen begon eigenlijk mijn geluk pas. Geweldig!

Ik keek mezelf in de spiegel aan en dacht: oh mijn god, ik ben gewoon zwanger

Ik had wel meteen zoiets van ‘hoe zit het dan met die eierstokontsteking?’. Ik was natuurlijk superbang en er kwam een gigantische angst voor terug. Ik had nog steeds heel veel hoop, maar dat maakte zo erg plaats voor angst dat het niet goed zou gaan. Ze zei: “Je moet echt nog op de bank blijven zitten. Rustig aan en je moet deze tijd echt nog even door zien te komen.” “En hoe lang kan dit dan duren?” “Nou, dit kan nog heel lang duren”, zei ze. “Dus hoe meer rust jij neemt, hoe sneller dit afneemt.” Oké, prima. Dus ik zat alleen in huis, ben naar boven gaan, heb mezelf in de spiegel aangekeken en dacht echt: oh mijn god, ik ben gewoon zwanger.

Ik ben zwanger!

Ik heb echt zo voor de spiegel gestaan van: oh, hoe moet ik dit gaan vertellen aan mensen?! Ik ben best creatief aangelegd en had van tevoren hele kleine flesjes gemaakt met een Legopoppetje erin, want Lego komt uit Denemarken. En daar had ik een tonnetje met een hoofdje erop en een blauw en roze steentje in gedaan. Die had ik op de kast gezet en ik had al helemaal in gedachte: nou, dan ga ik naar mijn moeder en ga ik vertellen dat ik zwanger ben. Maar mijn moeder had net mijn hond meegenomen om uit te laten, want dat kon ik ook allemaal niet doen, en die komt hier binnen met een verhaal dat nu helemaal niet interessant is, maar ze komt dus binnen met een bloedende hond, dus ik kon mijn verhaal nog niet vertellen!

Ik moest nog een half uur mijn nieuws inslikken en toen zei ik: “Mam, ga even lekker zitten. Neem even lekker koffie” en toen keek ze me aan, dus ik pakte dat flesje en zei: “Mam, ik ben zwanger!” Nou, mijn moeder zakte door haar hoeven, die was zó intens blij. Ze zei: “Dit is gewoon het begin van de rest van je leven. Dit is gewoon fantastisch!” Ik ontroer ook weer meteen, het was fantastisch om dit zo met mijn moeder te delen. Die stond zo achter mij. Ze heeft me financieel ook af en toe echt wel bij moeten staan, want het was gewoon te kostbaar soms

Altijd die angst

Maar ja, wel die angst… Ik heb eigenlijk twintig weken in zware angst geleefd omdat ik twintig weken lang ontstoken eierstokken had. Ik kon niet op de fiets stappen, lekker met de wind in mijn haren en denken ‘oow, ik ben zwanger’ en dan zo fietsen. Ik had gewoon hartstikke veel pijn. Maar op een gegeven moment merkte ik dat ik wel iets meer kon en dat ik me wel iets vrolijker voelde. En mijn buikje begon ook te groeien.

Ik ben altijd onzeker over mijn lichaam geweest, maar ik werd ineens heel trots op mijn lijf, ik zag het als een tempel. Ik zat altijd met mijn handen op mijn buik en ik vond het geweldig. Iedereen mocht het ook zien. Ik had een heel klein buikje. Ik dacht: ik word immens, want ik ben al vrij fors en ook vrij groot. Maar ik ben vijf kilo aangekomen in heel de zwangerschap, dus het was alleen het kindje en voor de rest niets. En dat maakt ook helemaal niet uit hoor, want je mag dik worden van een zwangerschap natuurlijk. Maar na twintig weken kon ik dus pas echt genieten van mijn kleine kindje in mijn buik.

Ik word alleenstaande mama, ik heb het gewoon geregeld

Ik ging een echo laten maken, want ik wilde heel graag weten wat ik in mijn buik had groeien. Je doet het alleen en je wilt dan eigenlijk dat nieuws ook niet meer geheimhouden. Je wilt gewoon weten wat het is. Ik wilde dat ook op een hele spectaculaire manier wereldkundig maken. Dus ik had een bevriende fotografe gevraagd om mij te helpen om dé foto te maken. Ik wilde een blauwe en roze rookbom en een prachtige jurk aan en we zijn naar een mooi plekje gegaan. Ik had een blauwe en roze fakkel aangestoken en de eerste keer dat ik dat aan wilde steken, ging die blauwe fakkel niet af. Dus ik had alleen een roze fakkel in mijn hand. En toen dacht ik: oh, maar nu mislukt het, maar ze zei: “Nee, we gaan gewoon door, schiet maar!” Dus ik met die fakkel ronddraaien. Zwaar mislukte foto, maar eigenlijk was die ook fantastisch. Daarna gingen de blauwe en roze fakkel wel af en die foto is ook fantastisch geworden. Toen ik heb de foto naar mijn familie en vrienden gestuurd, zo van: “Ik word alleenstaande mama, ik heb het gewoon geregeld.”

Als we nu even teruggaan in de tijd naar toen ik mijn volgende poging ging doen. Er wordt dan dus een embryo teruggeplaatst. Ik had voor mezelf ook helemaal besloten dat ik dat alleen ging doen. Ik ging ook alleen naar de kliniek, want ik wilde echt helemaal in mijn eigen cocon stappen. Ik heb keihard muziek aangezet op de afsluitdijk, ik heb heel hard gehuild en heel hard gelachen. Ik dacht: oké, ik ben hier gewoon zó klaar voor. Dit moet gewoon lukken deze keer. Op de afslag dat ik naar de kliniek reed, kwam mijn lievelingsnummer, dat was ook heel bizar. En toen ik stopte was het nummer ook afgelopen en toen dacht ik: oké, dit is gewoon ook een teken geweest.

Symptomen

Mijn embryo werd teruggeplaatst en dan begint natuurlijk het wachten. Met alle hormonen heb je wel constant een mind fuck. Elke keer denk je: oh, ik voel wat. Mijn borsten doen zeer. Zijn ze nu groter geworden. Heb ik nu steken onderin mijn buik of voel ik me nu emotioneler, allemaal van dat soort kleine dingetjes. Maar bij deze keer dacht ik eigenlijk helemaal niet dat ik zwanger was. Misschien heb ik het ook wel een beetje weggeduwd omdat ik al zo veel decepties had gehad dat ik dacht: ik zie het wel. Alles werd ook wel een beetje overschaduwd door die eierstokontsteking. Daardoor heb ik ook niet goed gevoeld of ik nu wel pijn had ofzo, of voel ik mijn borsten nu meer of ben ik emotioneler dan anders. Dus ja, de signalen daarin bleven eigenlijk uit.

Mijn beste vriendin vroeg wel: “Ben jij eigenlijk al ongesteld geworden? Is dat uitgebleven?” “Ja, dat is nu nog niet.” “Maar dan kun je toch nog steeds zwanger zijn?” “Ja, maar dat ik denk toch dat deze keer weer niet gelukt is, want ik heb zo veel pijn.” “Ja maar, je bent nog niet ongesteld, dus hou moed.” Dus die hield me eigenlijk ook wel op de been. En zo zijn er nog meer mensen. Mijn moeder en zusje bijvoorbeeld die ook constant die positiviteit erin wilden houden. En toen kreeg ik dus dat verlossende telefoontje en hoefde ik dus niet over een test te plassen. Heb ik uiteraard wel gedaan, want ik wilde dat gevoel wel hebben van plassen en kijken en dan “Ooooh, toch gelukt!” Dat was dus wel heel grappig, dat ik dat de dag nadat ik wist dat ik zwanger was toch gedaan heb.

Ik voelde me daarna eigenlijk gewoon wel prima. Ik had niet dat ik me echt heel erg zwanger voelde of zo. De angst overschaduwde eigenlijk alles. Ik was héél bang om het te verliezen…

Controle-echo

Er werd dus verteld vanuit de kliniek dat ik zwanger was en er werd ook meteen aangegeven dat ik daar nog een laatste echo zou krijgen om te zien om het allemaal goed was. Want ja, je hoort wel dat je zwanger bent uit een bloedtest, maar je wilt het natuurlijk ook wel graag even zien op een echo. Dus ik had eigenlijk al vrij snel, dat kwam ook door die eierstokontsteking die daar uit de controle kwam, dat ze meteen ook ging kijken waar het zat. Nou, moeder en zusje meegenomen en we kwamen dat kamertje binnen en toen kwam dat echoapparaat op mijn buik. Ik zag dat hele kleine dingetje rondgaan en ik dacht: wat is dit bijzonder! Tránen had ik. Het was zo bijzonder om dat mee te maken en je denkt: het kan dus tóch. Ik kan dus toch zwanger worden en het is gewoon mijn wonder wat daarin zit.

Je vergeet stiekem eigenlijk ook wel dat je zwanger bent van een donor. Je bent gewoon zwanger en je laat het eigenlijk gewoon varen. Je hebt zulke lieve mensen om je heen dat het dan eigenlijk niet belangrijk is dat er geen partner, geen man, naast me stond. Ik vond dat wel iets lastiger toen ik mijn allereerste controle-echo had. Dan ga je daar toch wel zonder partner heen. Wél met mijn moeder, mijn vader en mijn zusje. Ik had het zo geregeld dat ik bij een echoscopist in Amsterdam, dokter Papa, mijn echo heb gehad. Er werd me al zo veel afgenomen doordat ik het niet met een partner kon delen dat ik het dus op een hele bijzonder manier wilde kijken naar mijn kindje. Hoe ziet ze eruit, hoe is haar silhouetje, hoe is dat allemaal? Of hoe is het silhouetje, want ik wist toen helemaal nog niet dat ik een dochter kreeg.

Nou, die man is fantastisch, want hij praat vol passie over zijn vak. “Kijk, dit is het hoofdje en dit is het hartje. Kijk hoe het klopt.” Ik wilde dat ook gewoon zo, ik wilde dat hij dat op die manier duidelijk aangaf. Hij zei: “Het ziet er allemaal zo goed uit, ze is prachtig.” En ik zei: “ja, ze ís ook prachtig!” Heel bijzonder om dat met mijn moeder, vader en zusje samen te gaan doen.

Iedereen mag het weten!

Toen was het eigenlijk ook wel het moment om het te gaan vertellen aan familie en vrienden. Ik had wederom dat kleine flesje gemaakt en zo ben ik eigenlijk bij iedereen langsgegaan en dan gaf ik dat flesje. Sommige mensen snapten het eigenlijk gelijk en hadden dan zoiets van “Hè, ben je zwanger!”, maar eigenlijk het gros van de mensen die ik ken, wisten al dat ik daarmee bezig was, dat ik alleenstaande moeder zou willen worden en dat ik het op die manier ging doen.

Ik kon het ook eigenlijk niet geheim meer houden, want ik ben er 3,5 jaar mee bezig geweest en dan ga je op een gegeven moment ook wel praten. Dat is ook een helingsproces wat je ingaat, door mensen te vertellen hoe zwaar het traject is. Want dit 3,5 jaar ondergaan met hormonen, is gewoon pittig en heftig en je kan je tranen soms ook gewoon niet bedwingen. De meeste mensen wisten dus wel dat ik ermee bezig was en dus kon ik eigenlijk wel makkelijk melden dat ik zwanger was. Iedereen was er zo euforisch over dat het gelukt was. Ik heb eigenlijk maar twee mensen gehad die zeiden: “Goh, dat je ervoor gekozen hebt om dat zo te doen.” Maar ja, dat zijn dan ook weer bepaalde mensen waarvan ik denk: ach ja. Dat heb ik mooi naast me neergelegd en ik wist: ik kan dit gewoon. Prima, je mag er zo over denken, maar ik word gewoon een geweldige moeder. Dat staat buiten kijf, dit is gewoon op mijn lijf geschreven.

Iedereen kan een wens hebben, maar die van mij was gewoon de grootste!

Na die vijftienweken-echo kreeg ik dus een meisje en kon ik losgaan op de kinderkamer. Ik heb meteen IKEA-kasten in elkaar gezet en geschilderd, want ik wilde het gewoon zo snel mogelijk af hebben. In die twintig weken heb ik, langzamerhand want ik moest natuurlijk rustig aan doen, het kamertje afgekregen. Ik heb de familiewieg laten bekleden en naar eigen smaak het kamertje ingericht. En daar zat ik dan af en toe gewoon in het kamertje te huilen ’s avonds. Gewoon te denken: dit is mijn leven straks. Ik heb gewoon af en toe alleen maar gezeten. Alleen maar stilgezeten en om me heen gekeken, zo van: jeetje, mijn grootste wens komt gewoon uit. Iedereen kan een wens hebben, maar mijn wens was gewoon de grootste!

Eigenlijk heb ik na twintig weken, toen de ontsteking weg was, gewoon genoten. Geen pijntjes gehad. Ik raakte wel een beetje misselijk, daar heb ik op een gegeven moment wel pilletjes voor gekregen want ik kon niks meer velen. Zelfs van water kreeg ik brandend maagzuur. Dus daar kreeg ik pilletjes voor en toen ging het eigenlijk gewoon prima. En tot aan mijn bevalling spannend … Maar ja, een bevalling is natuurlijk sowieso spannend.

Toen kregen we natuurlijk wel de coronatijd die aanbrak. Dat was natuurlijk wel een hele nare situatie, want ik moest concessies gaan doen. Ook met bevallen, want ik had bedacht: ik neem mijn moeder mee, maar ook mijn zusje. En dat mocht dus niet, want ik mocht maar één bevallingspartner meenemen. Nou ja, dat werd dan in dit geval m’n moeder. Dus die ging mee om mij bij te staan. En eigenlijk heb ik een droombevalling gehad. Ik heb echt een geweldige, gewéldige bevalling gehad.

De bevalling

De dag voor mijn bevalling kreeg ik een oedeemvoet, een hele opgezette voet. Ik belde mijn verloskundige op en zei: “Joh, ik heb een ontzettend opgezette voet, ik weet niet wat het is, zou je daar alsjeblieft even naar willen kijken?” De dag ervoor was ik mijn afspraak vergeten, iets wat eigenlijk nooit voorkwam en ik dacht dan ook: hoe kan ik mijn laatste afspraak vergeten bij mijn verloskundige?! Maar ze zei: “Nou, je was je afspraak toch vergeten, dus kom even langs, maar hou er wel rekening mee dat we je waarschijnlijk even doorsturen naar het ziekenhuis, want een oedeembeen kan duiden op een hoge bloeddruk.” Dus ik met m’n verlostasje in de auto naar haar toe en toen zei ze: “Ik wil toch dat je even naar het ziekenhuis toegaat.”

In het ziekenhuis gaven ze aan dat ik een hoge bloeddruk had, van 150. Dat viel op zich mee. Maar men zei: “Een hoge bloeddruk kan, dat is op zich niet heel ernstig. Maar je zit nu op 39 weken en één dag en we verwachten een piek in Corona, dus ik denk dat het verstandig is dat we morgen jouw kindje gaan halen.” Nou, ik was allang blij want ik wilde niet in die piek over een week. Dus hij zegt: “Oké, we gaan morgen je kindje halen.” Helemaal goed!

Ik was totaal niet zenuwachtig. Ik was helemaal blij dat ik haar in mijn armen mocht sluiten, was natuurlijk super nieuwsgierig naar haar! Dus ik heb eigenlijk heel goed geslapen, het was gewoon prima. De volgende ochtend werden om 06.00 uur mijn vliezen gebroken en was ik twee uur lang in afwachting wat mijn lichaam daarop zou doen. Nou, dat dacht: toedeloe, ik doe ff lekker helemaal niks. Toen kreeg ik weeënopwekkers. Waarom ze dat besloten weet ik eigenlijk ook niet, maar ze hebben die weeënopwekkers aangesloten en ik zat lekker te kletsen met m’n moeder toen ze na twee uur aankwamen en zeiden: “We vinden je nog even iets te vrolijk, dus we gaan ‘m iets ophogen en hopen dat dat dan wat zoden aan de dijk gaat zetten. Nou oké, prima…

Na een half uurtje/uurtje werd ie nog iets hoger gezet want ik voelde niets. Toen belandde ik in een weeënstorm, wat ik toen niet wist hoor, en ik dacht echt: jemig, dit is best wel pittig. Ik heb een driedubbele hernia gehad, dus mijn pijn ging op mijn hernia zitten, ik voelde de uitstraling naar mijn benen enorm. De weeën vond ik op zich nog wel oké. Ik dacht: ja, het doet wel zeer, maar als dit weeën zijn … Maar ik had rugweeën en die schoten naar mijn been. Ik dacht op een gegeven moment echt: ik kan mijn been er wel afschroeven, het doet echt gigantisch veel pijn!

Op een gegeven moment vroeg ik of ik niet iets kon krijgen. Dat vroeg ik omdat de verloskundige me toucheerde en zei: “Oh, je zit op vier centimeter. Als het zo doorgaat, dan denk ik wel dat het avond- of nachtwerk wordt.” Nou, toen dacht ik: avond-, nachtwerk? Dat ga ik helemaal niet trekken! Dat been moet er anders af of zo, het is gewoon te heftig. Het was elf uur, dus ik dacht: nachtwerk, dat kan echt niet! Toen gaf ik aan dat ik dan het liefst een ruggenprik wilde, anders ging ik het niet redden. Zij vond dat een beetje voorbarig, maar goed, ik vond het echt heel heftig. Toen zei ze: “Nou, ik ga eerst even eten en dan gaan we daarna nog wel eventjes kijken en dan ga ik het aanvragen.” Dus ze ging eten en na een uur kwam ze terug en zei: “Ik heb de ruggenprik aangevraagd, maar ze willen daar beneden weten hoeveel centimeter je nu hebt.” En ik zat daar echt na dat uur van: kan dat mens niet opschieten!? Dat dacht ik echt, het deed zo’n zeer!

Ze ging kijken hoeveel centimeter ik had en toen keek ze mij en m’n moeder met grote ogen aan en zei: “Meid, je zit al op 9,5 centimeter!” En ik dacht: ja, dat weet ik, want ik voel het! Toen zei ze: “Nou, als jij voelt dat het kan beginnen, dan mag je van mij gaan persen.” Maar ik had helemaal niet het gevoel van persweeën, want het was bij mij zo snel gegaan. Het voelde net alsof ze zei: ga maar naar het toilet en doe een grote boodschap. Ik voelde helemaal niet dat ik moest gaan persen. Dus ik dacht: oké, als ik nu moet gaan persen, dan ga ik het maar een beetje faken. Dus ik heb mijn handen aan het bed vastgeklampt en toen ik die weeën voelde opkomen, dacht ik: oké, dan moet ik nu persen…

Ze is er!

Ik zat op twee persen en toen zei ze: “Ik zie het hoofdje al!” Bij de volgende pers voelde ik dat ze helemaal terugschoot, dus dat zei ik ook. Toen zei ze: “Oh, dat is niet erg, dat is alleen maar fijn want dan blijft alles heel van onder. Oké prima … Dus ik heb rustig afgewacht tot de volgende wee en het duurde toen nog slechts twee weeën tot ze kwam. Dus zeven/acht keer persen en ze was er! Los van de weeënopwekkers was ze in vijf uurtjes op de wereld. Ik trilde als een malle want het ging allemaal zó snel. Ze lag op mijn buik en mijn moeder zei tegen me: “Lieverd, ze is er, ze is er!” En ik zei: “Oh ja!” en heb alleen maar getrild. M’n moeder hield m’n benen vast, want die waren zo aan het shaken, en ik pakte mijn dochter vast en had echt zoiets van: wauw, wat is dit!

Ze zat nog helemaal onder het vet en ze was zo licht, maar 2880 gram, dus echt een mini-meisje. Ik heb haar een uur lang vastgehouden en dacht echt: Ik ben nu mama, ik ben eindelijk mama. Fantastisch!

Verlies nooit de moed en wees altijd lief voor jezelf

Wat ik vrouwen mee wil geven die heel graag mama willen worden …

… is dat je nooit de moed moet opgeven. Je moet áltijd lief voor jezelf blijven. Een leerproces voor mij was echt dat ik straffend naar mezelf was en dus, door een ervaring die ik heb gehad en een foto neer te zetten, mezelf moest aanleren om lief voor mezelf te zijn. Dat heb ik echt niet altijd gedaan. Al voordat ik ervoor koos om mama te worden, was ik dus heel straffend naar mezelf. Ik probeer dat nu ook nog steeds niet te zijn, nu ik moeder ben geworden. De hele maatschappij is al straffend genoeg. Dus wees lief voor jezelf, want het is echt heel zwaar soms. Zeker als het niet lukt, dan kan je jezelf heel snel de schuld gaan geven van dingen.

Voeding vind ik ook belangrijk, daar heb ik ook rekening mee gehouden. Ik ontbeet bijvoorbeeld niet, dus ik ben goed gaan ontbijten, heb daar een goede structuur in gebracht. Want dat is natuurlijk ook gewoon heel erg belangrijk. En ja, wat wil ik vrouwen verder nog meegeven … Zeker als je een partner hebt: steun elkaar. Ik heb het geluk gehad dat ik dat via andere mensen heb kunnen ontvangen, maar heb je een partner, heb je een man of vrouw, dan probeer daar gewoon ook lief voor te zijn. En andersom natuurlijk ook hè, dat de mannen ook snappen dat het soms gewoon echt heel erg lastig is die hormonen die wij in ons lijf hebben, ook al spuiten we niet of zijn we niet zwanger. Die hormonen hebben wij nu eenmaal. Ik ben een vrouw en ik snap mezelf soms ook wel eens niet. Dat ik denk: hoe zit het nou allemaal in mijn lijf? Dus toch weer een beetje die leidraad: wees lief voor jezelf.

De tips die ik aan vrouwen wil meegeven die alleen dit traject ingaan en dus BAM-moeder willen worden …

… Ga goed bij jezelf na wat jij je toekomstige kindje wil bieden. Wil je een open of gesloten profiel? Daar is geen goed of fout in. Ik heb natuurlijk gekozen voor een open profiel, maar als je dat gesloten wil, is dat natuurlijk ook gewoon prima. Dus ga dat goed na bij jezelf.

Is je cyclus goed? Ga dat eerst goed in kaart brengen. Voor je naar een kliniek stapt, is het goed om alles al zo duidelijk mogelijk te hebben, zodat je kunt zeggen: “Mijn cyclus is nu gewoon goed, ik kan eigenlijk zo beginnen.”

Wat ik verder ook al in mijn verhaal meegaf, is dat het belangrijk is dat je, als je kiest voor een open profiel, kenmerken kiest die ook wel op jezelf betrekking hebben. Dus nou ja, ik heb bijvoorbeeld blond haar en blauwe ogen: kies een beetje richting je eigen kant, niet waar je op zou vallen als man zijnde of wat je aantrekkelijk vindt.

Wat ik ook heel erg belangrijk vind, is dat je iemand zoekt, een naaste iemand, waarmee je dingen kunt delen. Dit traject is soms gewoon heel eenzaam. Ik heb me in dit traject soms ook heel eenzaam gevoeld, ook al heb ik een moeder en een zusje, beste vriendinnen die mij gesteund hebben. Maar ik ook wel op de bank gezeten en gedacht: verdorie, dit moet ik toch wel echt alleen doen. En ik heb op dit moment geen klankbord naast me waartegen ik kan zeggen: “Oh, ik voel het eerste schopje, doe je hand op m’n buik” of zo. Dat moet je in je eentje doen en natuurlijk kun je dan de volgende dag bellen en zeggen: “Joh, voel!”, maar ja, op dat moment heb je dat natuurlijk niet. Dus zorg dat je in ieder geval één iemand hebt die jou toch die schouder kan bieden en de liefde kan geven in dit traject.

Mensen vragen mij ook vaak hoe ik het nu ervaar om alleenstaande moeder te zijn. Meestal denken ze dat het toch heel erg zwaar is, want ik doe het alleen. Nou, ik heb van heel veel vriendinnen gehoord: “Nou ja weet je Liz, ik heb een partner, maar ik doe heel veel alleen met m’n kind, dus ik snap je eigenlijk wel, het kan zwaar zijn.” Ik ben er zo ingerold en mijn wens was zó intens groot en ik heb zó veel liefde te geven dat ik dit totaal niet voel als iets heel heftigs en zwaar.

Het is iets fantastisch. Het is eigenlijk onbeschrijflijk

Kiki is nu 12 weken oud en we zijn nu een beetje aan het zoeken wat voeding betreft, want dat gaat nog niet helemaal goed. Ze heeft misschien koemelkallergie, dus huilt heel erg veel en dan kan ik op een gegeven moment wel eens denken: poeh, dit is wel even heftig, als je 15 uur lang in gehuil zit van een kindje. En zeker niet normaal huilen, maar krijsen. Ja dan kun je soms wel denken van: oeh ja, nu moet ik het alleen doen. Dan heb ik dus nu mijn moeder of zusje die hier komt of slaapt, wat heel fijn is.

Dus ik ervaar mijn hele zwangerschap en mijn hele moederzijn, wat ik nu dan pas twaalf weken ben, eigenlijk als geweldig. Als iets wat ik elke vrouw kan aanraden. Ik vind ook: een vrouw is ervoor gemaakt om mama te kunnen worden, dus waarom zou je het niet doen. Het is iets fantastisch. Het is eigenlijk onbeschrijflijk. Elk woord waar mama achter staat, mag je met grote gouden letters gaan schrijven, want het is iets geweldigs. Ik ben héél erg blij dat ik mama mag zijn.

Om te weten hoe het nu met Liz gaat, kun je haar volgen op Instagram: instagram.com/singlemommy2be

Heb je deze al gelezen…

Podcast: het verhaal van Liz Teeling…

Luistertijd: 48 minuten
Liz Teeling (38 jaar) is alleenstaande moeder van Kiki Loïs (12 weken). Al van kinds af aan wist Liz dat ze mama wilde worden. En dus besloot ze ook zonder…
Lees meer

Artikel: het verhaal van Jennifer Rijs…

leestijd: 58 minuten
Jennifer Rijs (31 jaar) is blogger. Ze is 10 jaar samen met haar vriend Peterpaul en heeft twee kindjes. Na haar eerste dochter kreeg ze vijf miskramen. Een bijzonder verhaal…
Lees meer

Artikel: het verhaal van Iris Poldervaart…

leestijd: 39 minuten
Iris Poldervaart (38 jaar) is co-owner van The Color. Ze heeft 12 jaar een relatie met Jeffrey en samen hebben ze twee kinderen, zoon Skyler van 6 en dochter River…
Lees meer
Menu