Artikel: het verhaal van Manon van Dijk…

Leestijd: 23 minuten

Manon van Dijk (40 jaar) is freelance tekstschrijver. Ze is 15 jaar samen met haar vriend Marcel en heeft twee kindjes, Sid en Liv. Manon vertelt over haar zwangerschappen en bevallingen. En over de miskraam die ze kreeg … Dit is haar verhaal…

 

Mijn bevallingen? Appeltje eitje! Achteraf gezien dan…

Lees hier het verhaal van Manon…

Ik ben Manon, 40 jaar en ik ben moeder van een zoon en dochter, Sid van 7 en Liv van 4. En dit is mijn verhaal…

Kinderwens

Ik heb altijd al een hele sterke kinderwens gehad en fantaseerde vroeger al over een dochter. Zo’n klein meisje met een flinke bos krullen. Geen idee hoe ik daarbij kwam, maar zo zag ik haar gewoon voor me. Ik wist dus van kleins af aan zeker dat ik ooit moeder wilde worden en toen ik Marcel leerde kennen, heb ik hem na een paar jaar dan ook gevraagd of hij ooit kinderen wilde. Gelukkig zei hij ja, anders weet ik niet wat ik zou hebben gedaan … Ik heb ook altijd gezegd dat ik op mijn dertigste  mijn eerste kindje wilde krijgen, maar toen het zover was, vond ik dat toch wat te vroeg. Het paste nog niet in ons leven. Toch stopte ik toen wel bewust met roken (na 15 jaar!) om zo mijn lichaam al een kans te geven weer gezond(er) te worden. Natuurlijk wist ik al dat roken slecht is, maar toen ik las dat je longen na een tijd wel weer enigszins schoon kunnen worden, was dat voor mij net een extra zetje in de rug dat ik nodig had.

Stop maar gewoon met die pil …

In maart 2012 besloten we ervoor te gaan en stopte ik na 15 jaar met de pil. Ik nam hier het initiatief in. Ik was 32 en vond het wel een goed moment! Toen ik dit aan Marcel voorlegde, had hij meer zoiets van: “Tja, ik weet het niet. Maar oké, stop dan maar gewoon. Ik ben er denk ik toch nooit klaar voor, dus doe het maar gewoon en dan zien we wel.” Het kwam dus wel meer van mijn kant, maar hij stond er wel achter. Ik had ook als argument gebruikt dat het soms echt wel een jaar kon duren. Dat heeft denk ik ook de doorslag gegeven. Wist ik veel dat ik al vrij snel zwanger zou raken!

Als je stopt met de pil, dan wil je ook meteen zwanger zijn. Tenminste, dat had ik. Het voelde op de een of andere manier best spannend om die beslissing te nemen, misschien ook omdat het een geheimpje was tussen Marcel en mij of zo. En omdat je wist dat het nu dus raak kon zijn als je seks zou hebben. Dat is toch ergens best een raar idee. Vooral ook omdat je eigenlijk geen idee hebt waar je aan begint! De eerste maanden na het stoppen voelden dus eigenlijk ook wel een beetje alsof je iets stiekem deed. Ik was er mentaal ook echt wel mee bezig, het blijft toch in je hoofd rondgaan. Ik lette meer op mijn lichaam, was wat bewuster met eten of drinken bezig. Mijn algemene gezondheid en hormonale balans was vanaf het begin af aan wel prima gelukkig. Ik kreeg geen rare klachten door het stoppen met de pil en werd ook meteen keurig regelmatig ongesteld. Op dat moment dacht ik daar eerlijk gezegd niet eens echt over na, of dat normaal of uitzonderlijk was. Ik wilde gewoon alleen maar zo snel mogelijk zwanger worden haha!

Na zo’n 2-3 maanden ‘gewoon’ proberen, ben ik mijn cyclus bij gaan houden in een app. Durf even niet meer te zeggen welke dat was, maar er zijn er zo veel! Toen wist ik dus ook wanneer ik ovuleerde. Ik gebruikte ook al vrij snel ovulatietesten om zo nog beter bij te kunnen houden hoe en wat. Ik werd dus wel regelmatig ongesteld, maar toch vond ik het fijn om die testen te gebruiken. Als een soort bevestiging. Als ik een positieve ovulatietest in mijn handen had, dan ging ik er wel voor hoor! Op die momenten probeerde ik dus ook seks te hebben. Lekker spontaan haha … Maar goed, het werkte voor mij wel fijn. En achteraf gezien ook prima, want zo ben ik dus wel op de ‘juiste momenten’ zwanger geraakt!

Ik had gelezen dat met je benen omhoog blijven liggen zou kunnen werken… wist ik veel!

Beentjes omhoog!

Als ik ongesteld werd, dan voelde dat toch altijd wel als een teleurstelling. Ik zeg al: vanaf het moment dat je stopt met de pil, wil je zwanger worden. Als het dan niet is gelukt, dan is dat wel even balen. Maar ik kon er verder prima mee omgaan hoor, ik vestigde mijn hoop dan weer op de volgende poging. Ging gewoon weer verder met de ovulatietesten en zorgde dus weer dat we sowieso op de juiste momenten seks hadden. En dan na afloop nog even met je benen omhoog blijven liggen … Ik had ergens gelezen dat dat soms werkte … Geen idee, maar ik dacht: baadt het niet, dan schaadt het niet! Het was ook niet gedwongen of beladen of zo, we maakten daar een grapje van en hebben er echt wel om gelachen. Lag ik daar weer 5 minuten lang met mijn benen in de lucht! Echt té grappig!

Marcel en ik waren verder niet continu over zwanger zijn bezig. Uiteraard spraken we er wel eens over , maar dan meer op een ‘stel dat’-manier. Dan hadden we het erover hoe het zou zijn als het zou lukken. En we hadden het al wel over namen. Ik wist al voordat ik überhaupt bezig was met zwanger worden dat ik een meisje Liv wilde noemen. Toen ik dat een keer zei tegen Mars, was hij het daar meteen mee eens. Dus die naam stond al snel vast. Handig!

Zwanger!

Begin juni 2012 begonnen mijn borsten gevoeliger te worden. Ook had ik het idee dat ze wat groter werden. Op dat moment gaan al je voelsprieten wel meteen overeind staan hoor! Zou het nu dan … Dat gaat wel door je heen. Maar goed, ik had al eerder wat gevoeligere borsten gehad en toen was er ook niks aan de hand, dus was er niet zeker van. Toen mijn menstruatie 2 dagen uitbleef, wist ik het instinctief wél zeker en dus haalde ik een test. Ik weet nog goed dat we op een maandagochtend op de bank zaten en dat ik zei dat ik wilde testen. Marcel schrok daar wel even van volgens mij haha! Ik heb de test om 08u ’s ochtends boven op de badkamer gedaan (stik zenuwachtig!) en al snel was het duidelijk: ik was zwanger!

Dat moment wanneer je positief test, is echt zo onwerkelijk! We zaten ook echt een beetje beduusd naast elkaar weet ik nog. Zo van: oké, ik ben dus zwanger. En nu?! We moesten allebei ook gewoon naar ons werk, ook zo raar! Ik heb het daar wel meteen aan een van mijn collega’s verteld, want ik móést het gewoon aan iemand kwijt! Familie en vrienden hebben we het volgens mij rond de 9 weken verteld, ik weet het niet meer precies. Wel vrij vroeg al in ieder geval. Ik wilde het liefst al vanaf dag 1 van de daken schreeuwen dat ik zwanger was, vond dat zó bijzonder!

Mijn zus was een week na mij uitgerekend. Hoe bizar is dat?!

Wat ook bijzonder was, was dat ik tegelijk zwanger was met mijn zus. Toen ik hoorde dat zij in verwachting was van haar tweede kindje, moest ik eerlijk gezegd wel even slikken. Heel even had ik zoiets van “Ja, maar dit is toch mijn momentje?” Ik was zwanger en nu moest ik alle aandacht delen met m’n zus … Maar dat moment duurde echt maar heel even hoor, want al snel bedacht ik me hoe uniek dat eigenlijk was! Ze was officieel een week na mij uitgerekend, hoe bizar is dat?! We hebben dan ook al vooraf de naamkeuzes besproken. We hebben dezelfde smaak qua namen, dus moesten wel even zeker weten dat we niet voor hetzelfde gingen. Uiteindelijk is Sid 9 dagen voor de uitgerekende datum geboren en kwam Sep te laat. Er zit 3 weken tussen en die twee waren van begin af aan dikke vrienden. En nu nog steeds!

De zwangerschap

De zwangerschap van Sid verliep vrij soepel. Ik had eigenlijk weinig klachten. Ik had natuurlijk wel wat last van kwaaltjes en had op het laatst wat last van mijn rug en bekken, maar verder viel het mee. Ik ben bij hem zo’n 12 kilo aangekomen, dat vond ik nog het moeilijkst haha! Voor mijn gevoel had ik ook niet echt last van mijn hormonen, maar misschien dat Marcel daar anders over denkt!

Ik voelde Sid voor het eerst rond de 18 weken denk ik. Het begon met een soort van kriebels in mijn buik. Alsof er vlindertjes in fladderden. Eerst wist ik ook niet of het nu de baby was of iets anders. Je weet natuurlijk helemaal niet wat je moet voelen de eerste keer! Maar de bewegingen werden al snel steeds duidelijker. Heerlijk vond ik dat! Hoe je dan op een gegeven moment je buik ziet bewegen, dat blijft toch bizar? Ik vond het altijd super om dat te zien en te voelen. Dan voel je je écht zwanger.

Ik keek altijd wel uit naar de echo’s, lekker weer naar die kleine kijken! De 20-wekenecho vond ik nog best spannend. Niet omdat ik me zorgen maakte, maar meer omdat we na die echo zouden weten of we een jongetje of meisje zouden krijgen! Al vanaf het begin van de zwangerschap wist ik zéker dat het een jongen was. Dat gevoel was zó sterk. Als ze toen hadden gezegd dat ik een meisje kreeg, zou ik ze ook echt niet hebben geloofd. Het was dus meer een bevestiging dan een verrassing.

Als ze hadden gezegd dat ik een meisje zou krijgen, had ik ze niet geloofd…

Sid!

Op 8 februari 2013 lag ik begin van de avond op de bank toen ik ineens vocht voelde tussen mijn benen. In de eerste instantie was ik verbaasd, omdat ik dacht dat ik zomaar in mijn broek geplast had, maar al snel dacht ik aan mijn vliezen! Ik ben toen naar boven gegaan, Mars zat daar te werken. Ik weet nog dat ik in de deuropening stond met mijn benen wijd en die natte broek aan, naar beneden wees en zei: “Ehm, volgens mij zijn mijn vliezen gebroken. Wat nu?” Alsof hij dat wel wist! Daarna de verloskundige gebeld en zij zei dat het er inderdaad op leek dat mijn vliezen waren gebroken. Maar ook zei ze dat het nog wel 48 uur kon duren en ik dus gewoon maar naar bed moest gaan en het moest aankijken. Het was een bizar gevoel, een mix van emotie en spanning.Ik ben wel gewoon naar bed gegaan, maar werd al redelijk snel wakker van krampjes. Destijds was ik lid van een besloten Facebook-groep met andere ‘Februari-mama’s’ uit 2013 en omdat ik wist dat er daar echt nog wel een paar wakker van waren (we liepen namelijk allemaal op ons einde), heb ik daar ook om advies gevraagd. Wat zij dachten en hoe ik ook alweer moest puffen! Rond 04u werden de weeën heftiger en rond 07u heb ik Marcel vriendelijk doch dringend (lees: ik eiste het) verzocht om de verloskundige te bellen. Om 07.30u kwam ik in het kraamhotel aan. Daar zou ik bevallen en nog blijven na de bevalling, dat hadden we van tevoren al bepaald.

Na onderzoek bleek ik 4cm ontsluiting te hebben. De verloskundige zei toen: “Ga anders maar even in bad liggen, dat zul je fijn vinden.” Prima, het enige wat ik op dat moment dacht, was dat ik mijn kleren uit wilde en niks aan mijn lijf wilde voelen. Ze ondersteunde me naar het bad, maar op dat moment voelde ik een enorme druk onderin. Ik heb toen gezegd: “Sorry, maar ik wil niet in bad. Er moet écht iets uit, ik voel het!” Bij het in bad stappen, verloor ik wat bloeddruppels en toen ik in bad lag, wist ik echt niet meer hoe ik het had. De verloskundige keek het even aan en zei: “Ik ga je toch weer uit bad halen en je even opnieuw onderzoeken. Dit werkt niet.” Bleek dat ik in 20 minuten van 4 naar 10cm ontsluiting was gegaan! Geen wonder dat ik een druk voelde, dat was gewoon persdrang! Ik mocht dus gaan persen! Man, dat vond ik wel ff heftig hoor! Na zo’n 44 minuten is Sid geboren. Eigenlijk heel snel dus. Zonder schade bij mij en bij hem. Het verliep allemaal vrij soepel gelukkig! Het gevoel dat je dan overvalt, is echt onvoorstelbaar. Aan de ene kant enorm onwerkelijk, aan de andere kant weet je meteen dat dat kleine mensje bij jou hoort. Zo bizar dat dat in jouw lichaam kan groeien en dat je zó veel liefde voor iemand kunt voelen!

Een tweede kindje

In oktober 2014 stopte ik weer met de pil, omdat we hadden besloten voor een tweede kindje te gaan. In februari 2015 was ik zwanger! Weer zo snel gelukt dus! Superblij natuurlijk, maar toch was ik ook wat terughoudend. Ik had meer twijfels en voelde op de een of andere manier meer onzekerheid. Ik durfde eigenlijk niet echt hardop te zeggen dat ik zwanger was, dat was best vreemd omdat ik het bij Sid juist met iedereen wilde delen … Achteraf denk ik dat het echt een soort van instinctief gevoel is geweest, dat ik ergens al wist dat het niet goed zat.

Na een paar helse dagen ging ik van “yes, zwanger” naar niks…

Miskraam

In maart verloor ik ineens wat bruin bloed. Marcel was toen op wintersport, dus ik was alleen thuis. Ik heb toen de verloskundige gebeld en zij vroeg me het nog even aan te kijken. De dag erna verloor ik opnieuw bloed en nu wat roder. Ik heb toen opnieuw gebeld en moest toch maar even op controle komen. Maar ik was alleen thuis! Heb toen een vriendin geappt en zij is met me meegegaan voor een echo. Daar zei de echoscopiste dat ze wel een hartje zag, maar dat dit heel zwak klopte. Ze zei letterlijk: “Ik kan natuurlijk niets zeker weten, maar als je het mij zou vragen, dan voorspel ik dat dit niet goed gaat aflopen.” Echt ontzettend lomp!

Het was donderdag en ik zou maandag sowieso mijn eerste echo hebben, dus die afspraak stond al. Ze zei dat ik het weekend moest aankijken en maandag moest terugkomen. En daar kon ik het dan mee doen … Marcel zou zaterdags pas thuiskomen, maar is eerder in de auto gesprongen en was er vrijdagavond al. Dat was superfijn natuurlijk, maar verder was dat hele weekend een hel! Ik verloor nog steeds wat bloed, soms rood en soms bruin. Iedere keer weer schrik je daarvan. Ook zat ik natuurlijk mega in spanning voor de echo van maandag!

Die maandag hadden we ’s ochtends een echo en daar bleek niks aan de hand te zijn! De echoscopiste zag een keurig kloppend hartje, passend bij een termijn van 7 weken. Wát een opluchting!! Ik was dus gewoon zwanger! Dacht ik …. Want 24 uur later, op dinsdagavond, verloor ik ineens heel veel bloed en kreeg ik buikpijn. Ik ging op de wc zitten en heb daar het vruchtje opgevangen op een stukje toiletpapier. Een boontje, nog niets echt gevormd. Maar wel míjn boontje …

Dus zo ging ik na een paar helse dagen ineens van ‘yes, zwanger!’ naar niks … Dat was wel heel heftig. De volgende dag de verloskundige gebeld en daarna besefte ik het eigenlijk pas. Toen heb ik wel enorm veel verdriet gehad. Ik belde mijn moeder en toen ik haar stem hoorde, moest ik zó huilen. Ze wist nog niet dat ik zwanger was, dus ik stamelde iets van: “Nou mam, ik was dus zwanger … en nu …” en toen wist ze al meteen wat er aan de hand was. Sid was op dat moment bij mijn ouders, dus mijn moeder heeft hem meegenomen en is naar me toe gekomen. Op zulke momenten is je moeder gewoon even de enige persoon die je dan echt kan troosten …

Het vruchtje heb ik nog een paar dagen in een luciferdoosje in de koelkast bewaard … Bizar eigenlijk, maar ik kon er gewoon geen afstand van doen! We woonden toen nog in de haven van Tilburg en toen heb ik dat doosje daar symbolisch van de brug in het water gegooid. Als een soort van afscheid. Dat werkte voor mij, toen kon ik het afsluiten en door. En 2 maanden later was ik zwanger van Liv!

Opnieuw zwanger!

Na mijn miskraam ben ik echt wel heel verdrietig geweest, maar toch kon ik ook al snel weer vooruitkijken. Ik moest 1,5 week later terug naar het ziekenhuis voor controle. Dan kijken ze of je baarmoeder helemaal schoon is. Dat was gelukkig ook. Ik vroeg eigenlijk meteen of ik nu weer zwanger kon worden en of ik het alweer kon proberen. Ik wilde gewoon door!

Mijn miskraam had ik half maart en begin juni hield ik alweer een positieve test in handen! Dat was dus weer mega snel gegaan. Ik testte een paar dagen vroeger, maar voelde zo’n enorme drang om dat te doen. Alsof ik wist dat ik zwanger was. Dat bleek dus zo te zijn. Ook nu had ik wel al wat last van mijn borsten, maar meer ook niet.

Mars, Sid en ik zouden half juni op vakantie gaan naar Frankrijk, samen met mijn zus, zwager en kids. De dag voor vertrek waren mijn ouders bij ons en toen heb ik het ze meteen verteld. Ik was toen pas 5 weken zwanger, maar wilde het zo graag zeggen. Ook door wat er met de miskraam was gebeurd én omdat ik dus op vakantie zou gaan. Mijn zus heb ik het ook meteen de eerste dag in Frankrijk verteld. Ik kon namelijk geen roséetje drinken of Frans kaasje eten, dus zou sowieso al door de mand vallen haha! Dan maar meteen met de billen bloot.

 

Het leek alsof er een broekriem om mijn buik werd getrokken…

De zwangerschap

Na de miskraam was ik toch wel echt zenuwachtig voor mijn eerste echo. Die hadden we de vrijdag nadat we thuiskwamen van vakantie. Gelukkig bleek alles helemaal goed te zijn! Bij Liv had ik ook een probleemloze zwangerschap, maar wel al sneller wat meer klachten. Mijn rug en bekken deden meer pijn en ook kreeg ik al vrij snel last van harde buiken. Maar verder ging het wel prima.

Ook nu had ik de hele zwangerschap al een sterk voorgevoel, dit keer dat het een meisje was. Maar omdat iedereen om me heen zei dat ik wel weer een jongetje zou krijgen én omdat ik stiekem ook zo graag een meisje wilde (leek me zo leuk!), dacht ik dat het wel niet zo zou zijn. Maar ik had dus toch weer gelijk, het werd een meisje! Extra bijzonder ook, omdat mijn zus ook twee zoontjes heeft. Liv is het laatste kleinkind van mijn ouders en het enige meisje. Mijn moeder raakte ook wel even ontroerd toen ik zei dat ze toch nog een kleindochter erbij kregen. Heel fijn! Maar een jongetje was trouwens natuurlijk net zo welkom geweest hoor!

De bevalling

De laatste maand werden mijn harde buiken steeds erger en heftiger. Alsof er een broekriem om me heen werd strakgetrokken, echt een vreselijk gevoel. Ik kwam onder extra controle bij de verloskundige te staan en moest geregeld bloedprikken. Op het laatst lag ik zowat om de dag aan de monitor om mijn harde buiken in de gaten te houden.

Op de dag dat ik 40 weken was, werd ik ’s ochtends wakker met enorme buikpijn. Marcel vond het toen genoeg geweest en heeft de verloskundige gebeld. Ik moest naar het ziekenhuis en werd weer aan de monitor gelegd. Daar zagen ze duidelijk mijn buik samentrekken, maar het waren geen weeën. Doordat ik al nachten slecht geslapen had, werd besloten dat ik in het ziekenhuis zou blijven, zodat ik een nacht kon doortrekken.  Ze prikten ook nog wat bloed om weer nieuwe testen te doen. Rond 22.30u kwam een arts aan mijn bed die zei: “Uit je bloeduitslagen en de testen blijkt dat je beginnende zwangerschapsvergiftiging hebt. Dat verklaart ook je pijnen. We houden je nu dus zeker hier. Op dit moment voel je je nog goed, maar dat kan zomaar ineens anders zijn. Dus we willen geen risico nemen en gaan je morgenvroeg inleiden.” Ehm … oké …

op 13 februari 2016 werd ik dus in het ziekenhuis wakker. En zul je altijd zien: na nachtenlang slecht te hebben geslapen, werd ik nu wakker zonder buikpijn. Ik heb heel relaxed gedoucht die ochtend en lekker wat make-up op gedaan, zodat ik er toch een beetje leuk uitzag. Bij Sid had ik ook nog zelf mijn teennagels gelakt de avond voor de bevalling en dat was de verloskundige in de kraamkamer opgevallen. Had ik dus mooi niet voor niks gedaan!

Om 08u werd ik naar de verloskamer gebracht. Ik had ook nu het kraamhotel geboekt, maar omdat het nu een medische bevalling werd, lag ik nu in het ziekenhuisgedeelte. Toen ze gingen kijken of ze mijn vliezen zouden moeten breken met een ballon, bleek dat ik toch uit mezelf al 3cm ontsluiting had gekregen. Een ballon was dus niet nodig gelukkig! De verloskundige kon makkelijk mijn vliezen breken en daarna werd ik aan de weeënopwekkers gelegd. Dit deed alleen niet zo veel. Tótdat de verpleegsters terugkwamen van een overleg op de hal en iets met het apparaat deden.

Je moet nú stoppen met persen, want haar hartslag valt weg…

Later bleek dat ze dit op dat moment op maximaal hebben gezet, zodat de weeën sneller zouden komen. Nou, dat voelde ik wel hoor! Ik weet nog dat Marcel voor de grap zei: “Zo, nu heb je ineens niet zo veel praatjes meer hè!” Nee, zeker niet … Ik mocht ook al vrij snel gaan persen. Op het moment dat Liv haar hoofdje er al half uitkwam, zakte haar hartslag enorm naar beneden. De verloskundige zei dat ik móést stoppen met persen. Nou, neem van mij aan: dat is echt een moment dat je dus níét wilt stoppen met persen! Wat een pijn! Maar heel vreemd, ineens kwam er een enorme rust over me en lukte het me om te stoppen. Ze zeiden later ook tegen me dat ze me ook ineens echt zagen ‘wegzakken’ in de kussens van het bed en helemaal zagen ontspannen. Heel bijzonder. Na een paar minuutjes mocht ik weer persen en had ik Liv in mijn armen. Wat een geluksgevoel weer! Ook deze keer ben ik er zonder kleerscheuren vanaf gekomen en was een van de eerste dingen die ik zei toen ze vroegen hoe het ging: “Goed, wederom appeltje eitje!”.

Ik heb de kindjes vaak genoeg ‘weg gewenst’…

 

Burn-out

Liv ging na 3 maanden naar dezelfde gastouder als waar Sid als 3 jaar zat en mijn schoonouders en ouders pasten toen om de week ieder een dag op. Nu dus op 2 kids op in plaats van 1. Toen Liv een half jaar was, ben ik keihard omgevallen en in een burn-out beland. Privé en werk was uit balans en ik had te lang, onbewust, op mijn tenen gelopen. Dat was wel een enorm heftige periode. Ik voelde me zó rot. Was ontzettend moe en emotioneel. Maar ook was alles te veel, óók de kindjes. Ik heb ze vaak genoeg ‘weg gewenst’ en voelde me daar dan weer enorm schuldig over. Maar ik kon niet anders.

Toen ik thuiszat, heb ik afscheid genomen van mijn toenmalige job. Dat was de juiste keuze. Ik ben vrijwilligerswerk gaan doen bij het Ronald McDonald Huis in Tilburg en deed daar als extra werk wat schrijfwerkzaamheden voor nieuwsbrieven en communicatie-uitingen. Zo vond ik mijn oude passie voor het tekstschrijven weer terug! In maart 2018 startte ik mijn eigen bedrijf Pink Unicorn en sindsdien werk ik als freelance tekstschrijver. Tot de dag van vandaag nog geen moment spijt van gehad!

Het ondernemerschap biedt me veel vrijheid om mijn tijd zelf in te delen. Toch is dat bij mij ook meteen mijn valkuil soms. Dan plan ik te veel in en laat ik me vervolgens verleiden tot andere dingen. Met als gevolg dat ik dan ’s avonds doormoet. Gelukkig passen Marcel z’n ouders nog steeds om de week op maandag op en mijn ouders om de week op woensdag. Dinsdag en donderdag zijn altijd gastouderdagen geweest en dat is nu veranderd in BSO. Zo heb ik dus elke week sowieso 3 volle werkdagen. De woensdag- en vrijdagochtenden probeer ik enigszins voor mezelf te houden, maar die worden toch al snel opgeslokt door werk. Maar nu het voor mezelf is, vind ik dat toch minder erg.

De juiste balans vinden, blijft wel een ding bij mij. Het gaat nog iets te vaak scheef voor mijn gevoel. Maar ik weet nu wel steeds beter waar het aan ligt en wat ik eraan kan doen. Nu met het coronavirus is de balans werk/privé even helemaal zoek. Mijn werkdagen beginnen nu vaak pas om 20.30u en dan ga ik door tot 00-01u. Overdag werken lukt me nauwelijks met 2 kids om me heen! Ik weet wel dat dat tijdelijk is, maar op zo’n moment vind ik de combinatie moederschap/ondernemen soms extra lastig eerlijk gezegd. Maar ach, zo heeft iedere moeder wel een keer haar mindere momenten denk ik!

Ik prijs mezelf extra gelukkig met mijn gezonde kindjes!

Wat ik geleerd heb van de zwangerschappen …

… is, dat het feit dat ik spontaan en zo snel zwanger ben geworden, dus lang niet zo vanzelfsprekend is. Toen wij besloten ervoor te gaan, dacht ik super naïef: nou, we hebben dus seks en dan word ik zwanger. Geen idee waar ik heb gezeten tijdens de biologielessen vroeger, maar dat bleek dus even iets anders te liggen. Er ging een wereld voor me open. Met ovulatietesten, die paar dagen in de maand dat je überhaupt in de running bent en vooral ook het feit dat het dus bij zo veel vrouwen niet zo snel lukt. Ik heb een aantal vriendinnen die via verschillende trajecten zwanger zijn geraakt. Daar duurde het soms jaren bij. Een bevriend stel heeft zelf hun kinderdroom moeten opgeven. Dat vind ik zó erg … Helemaal omdat ik het gevoel ken, dat je zó graag moeder wilt worden. Die droom in duigen te zien vallen voor hen, dat doet pijn. Omdat je het ze zo ontzettend gunt. Dus ja, ik prijs mezelf wel éxtra gelukkig dat zowel mijn zwangerschappen als mijn bevallingen eigenlijk vrij soepel zijn verlopen én dat ik 2  prachtige, leuke en gezonde kindjes heb!

Bekijk hier de website van Manon: pinkunicorn.nl en om te weten hoe het nu met haar gaat kun je haar volgen op Instagram: Instagram.com/manon_pinkunicorn.

Heb je deze al gelezen…

Video: het verhaal van Anna de Lanoy…

Kijktijd: 27 minuten
Anna de Lanoy Meijer (36 jaar) is co-founder van het sieraden- en interieurlabel ANNA + NINA . Ze is 15 jaar samen met haar man Peter en heeft drie dochters.…
Lees meer

Video: het verhaal van Gerdine Letov…

Kijktijd: 35 minuten
Gerdine Letov (32 jaar) is communicatie specialist en blogger. Ze is 15 jaar samen met Ivan en heeft twee kindjes. Na haar eerste kindje kwamen ze er in het ziekenhuis…
Lees meer

Video: het verhaal van Annefloor van Ee…

Kijktijd: 57 minuten
Annefloor van Ee (34 jaar) is Digital Director. Ze is negen jaar samen met haar man Jordann en zwanger van haar tweede kindje. Maar ze heeft ook twee keer een…
Lees meer
Menu