Artikel: het verhaal van Naomi Bijlefeld…

Leestijd: 24 minuten

Naomi Bijlefeld (31 jaar) is freelance ontwerper en docent. Ze is 13 jaar samen met Remco, trotse moeder van zoontje Kik en 25 weken zwanger van hun tweede kindje. Naomi vertelt openhartig over het medische traject dat ze heeft doorlopen om via IVF zwanger te worden van Kik en over hun tweede wonder waarvan ze op een natuurlijke manier zwanger werd. Dit is haar verhaal…

 

Dit was eindelijk de echo waar we al zó lang van droomden…

Lees hier het verhaal van …

Ik ben Naomi Bijlefeld, ik ben 31 jaar, moeder van Kik (1), 25 weken zwanger van de tweede en dit is mijn verhaal…

Kinderwens

Ik weet nog heel goed dat we besloten om te stoppen met de pil. Dat was in juli 2016. Mijn vriend wilde nog even wachten, maar ik heb hem kunnen overtuigen van het feit dat het nog wel eens een paar maanden zou kunnen gaan duren. Hij had zelf het voorgevoel dat het bij ons de eerste keer raak zou zijn. Dat zou echt iets voor ons zijn.

Een jaar eerder had ik mijn spiraal laten verwijderen. Daarna ging ik aan de pil, zodat ik kon stoppen als we daaraan toe waren. Ik heb gelukkig nooit last gehad van hormonen en toen ik een spiraaltje had, werd ik niet meer ongesteld. We hadden besloten om gewoon te stoppen maar er verder nog niet mee bezig te zijn. We hadden ook geen haast, want we wilden het liefste eerst nog verhuizen.

Onregelmatige cyclus

Ik geloofde niet zo in het ontpillen. Ik ben sowieso niet iemand die last heeft van de pil of van mijn menstruatie, dus ik dacht dat ik daar ook geen last van zou krijgen. Maar nadat ik gestopt was met de pil kreeg ik na een paar weken last van hele rare dingen. Ik werd steeds duizelig, kreeg hoofdpijn en werd misselijk. Hierdoor was ik ervan overtuigd dat ik al zwanger was!

Al vanaf het begin hield ik mijn cyclus bij en schreef op na hoeveel dagen ik ging menstrueren. De eerste 2 keer was dit keurig 28 dagen, maar daarna ging het echt alle kanten op. Van 20 dagen naar 39 dagen: er was echt geen pijl op te trekken. Vanaf toen besloten we ovulatietesten te kopen, omdat een app ook niet werkt met zo’n onregelmatig cyclus. Ik heb eigenlijk nooit een echte positieve ovulatietest in mijn handen gehad. Hij werd wel donkerder, maar nooit zoals het moest zijn. Ze zeggen ook wel dat het even kan duren voordat je cyclus weer regelmatig is, maar het leek bij mij juist steeds erger te worden.

Ik begon naar informatie te zoeken en we gingen nog bewuster eten, we dronken weinig alcohol en ik ging extra vitaminen slikken. De eerste maanden vonden wij nog niet zo moeilijk. Om ons heen had bijna niemand nog kinderen, dus het bleef heel makkelijk ons geheim te houden. En daardoor had ik ook niet zo’n haast. Ik ging er ook wel vanuit dat het een aantal maanden zou duren. Maar toen we bijna een jaar verder waren, werd dat natuurlijk wel anders. De teleurstelling werd groter, net als de angst of het ooit zou lukken…

Chlomid

Na een aantal maanden had ik een raar voorgevoel en vermoedde ik dat er iets mis was. Daarom besloten we al na 10 maanden om ons te laten checken. Omdat ik een hele onregelmatige cyclus had, werd ik doorverwezen naar een fertiliteitscentrum in Zwolle. Dat was het begin van het hele traject. Maar we hadden er zin in! Remco z’n zaad was goed en ook bij mij waren er geen bijzonderheden. Mijn eileiders en eierstokken zagen er goed uit en ook bleek na een bloedtest dat mijn hormonen in balans waren. Een hele opluchting.

Ik voelde gewoon dat er iets niet goed zat…

De arts raadde mij aan om te beginnen met Clomid. Dit zijn hormoontabletten die je 5 dagen lang slikt om hiermee je cyclus te versnellen en de follikel sneller te laten groeien. Het bevordert ook de eisprong. Aan het begin had ik nergens last van, maar na 2 weken kreeg ik veel hoofdpijn en depressieve gevoelens die ik nooit eerder had gehad. Ik was gewoon totaal niet meer mezelf. Ook voelde ik gewoon dat het niet goed zat. Ik had het gevoel dat ik geen eisprong had.

Elke 2 dagen krijg je een echo en het duurde erg lang voordat de follikel weg was. Naar mijn idee zat er dus gewoon iets echt niet goed. Ongeveer 10 dagen nadat je follikel weg is, krijg je weer een bloedtest om te kijken of je een verhoogd progesteron hebt. Daaruit zou blijken of ik een eisprong heb gehad of niet. 2 weken later werd ik gebeld met de uitslag. Ze hadden geen eisprong kunnen vinden… Dit was het eerste moment dat alles mij heel zwaar viel en ik in tranen uitbarstte.

Gonal-f hormoon spuiten

De arts stelde voor om de Clomid te verhogen naar 100. Maar ook bij de 2e ronde werd ik weer ongesteld en dus helaas niet zwanger. Op een of andere manier had ik ook steeds het gevoel dat we helemaal geen kans maakten. Bij de 3e poging begon ik aan de 100 mg en we hadden besloten dat dit laatste poging Clomid zou zijn. We wilden daarna graag overstappen op Gonal-f hormoon spuiten. Ik had erg last van de bijwerkingen en ik had het idee dat het gewoon voor mij niet werkte. En inderdaad: ook de 3e poging is het niet gelukt. Deze keer zou ik 3 keer bloedprikken om zeker te weten of er echt geen eisprong was. Gelukkig kwam er uit de test dat ik wél een eisprong had, maar dat deze bij mij erg laat is. Ik probeerde mijn cyclus te begrijpen…

We startten dus met Gonal-f hormoon spuiten. Je spuit dan iedere dag bij jezelf een eenheid in je buik. Ik begon met 50 mg, wat voor mij voldoende zou zijn. Bij mij is het namelijk zo dat mijn follikel erg groot wordt en veel te laat springt. Hierdoor gaat de kwaliteit van de follikel achteruit. Een follikel mag al springen vanaf 20 mm en mijne sprong pas bij 30 mm. Met deze behandeling konden we er ook voor zorgen dat het eitje eerder sprong. Als mijn follikel 19 mm was, moest ik een andere spuit Ovitrelle in mijn buik zetten. Dit zou ervoor zorgen dat mijn eitje binnen 48 uur zou springen.

Van ovulatie-inductie naar IUI

Ik voelde dat de hormonen wat deden en er iets gebeurde onderin mijn buik. Na 3 pogingen ovulatie-inductie mochten we overstappen op IUI. Dat is dezelfde behandeling, maar dan brengen ze het zaad bij je naar binnen nadat je de Ovitrelle-spuit hebt geplaatst. Een behandeling kost veel tijd en is bijna een baan ernaast. Je krijgt eerst een startecho om te kijken of alles schoon is en vervolgens moet je vanaf dag 10 elke 2 dagen langs voor een echo, totdat ze het zaad bij je hebben geplaatst. Iets wat je overigens niet voelt.

Ik hield alles bij om zo mijn eigen cyclus en lichaam te leren kennen…

Ik vond dit hele traject goed te doen en lichamelijk niet heel zwaar. Maar geestelijk is dit best heftig. Je staat er mee op en gaat ermee naar bed. Je bent er de hele dag wel mee bezig. Ten eerste omdat je moet spuiten en echo’s hebt. Ten tweede voel je ook in je lichaam dat er een hoop gebeurt, waardoor je er continu aan herinnerd wordt. Ik had nog het geluk dat ik geen last had van bijwerkingen.

Ik hield zelf ook alles bij om zo mijn eigen cyclus en lichaam te leren kennen.
Een voorbeeld van wat ik noteerde:

Dag 13 (01-01-18)
11:10 afspraak echo
Eierstok rechts: Follikel 17,5 mm
Eierstok links: Follikel 16,6 mm
Baarmoederwand dikte 6,9 mm
Vandaag om 23:30u Ovitrelle zetten

Dichte eileiders

Tijdens de IUI-behandelingen hoorde ik via iemand anders dat zij aan het begin een operatie had gehad om haar eileiders te laten doorspoelen. Waarom had ik dit niet gehad?! Ik maakte een afspraak bij mijn arts en we lieten ons informeren. Er waren 2 opties. Optie 1 was een fertiloscopie, oftewel een vaginale kijkoperatie. Optie 2 was een HCG, oftewel het doorspuiten van je eileiders met de dag daarna een baarmoederfoto.

Ik koos voor de fertiloscopie, omdat ze dan met een camera naar binnen gaan en ook direct kunnen kijken wat er aan de hand is en zo dingen kunnen uitsluiten. Ik kon weinig informatie hierover vinden, maar hoorde wel dat het erg pijnlijk zou zijn. Eerst krijg je verdovingen, waarna er vervolgens een sneetje wordt gemaakt. Ze gaan dan met een slangetje naar binnen waarmee ze met vocht een ballonnetje opblazen om ruimte te maken voor de camera. Dit voelde als een hele heftige baarmoederkramp, alleen ging deze niet meer weg. Ik werd er heel misselijk van en raakte zelfs een beetje van de wereld.

Vervolgens gingen ze mijn eierstokken en de uiteindes van mijn eileiders bekijken. De arts zag dat mijn eileiders wat dikker waren, maar verder was er niks geks te zien. Het laatste onderdeel was de vloeistof waarmee ze mijn eileiders doorspoten. Ik moest maar even op mijn tanden bijten… Oké… Ze probeerden de vloeistof naar binnen te spuiten, maar er gebeurde letterlijk niks. Ik zag dat ze in paniek raakten en er niks van begrepen. Dit kwam namelijk nooit voor! Maar ondertussen leek het wel alsof mijn buik ging ontploffen door de druk die zij erop zetten. Het was heel pijnlijk en barbaars!

Mijn eileiders zaten dicht. Zonder verklaarbare reden…

Na de operatie kreeg ik pijnstilling en kregen we te horen dat mijn beide eileiders dicht zitten, zonder een verklaarbare reden. Dit had de arts misschien 1 keer eerder meegemaakt, maar het kwam eigenlijk nooit voor. Hij gaf mij een keuze: of starten met IVF of een buikoperatie onder narcose, zodat ze beter konden zien en het nogmaals konden proberen. Maar ik was dit gedoe allemaal zat en wilde graag starten met IVF. Eindelijk konden we dan iets doen waarbij ik het idee had dat het ook echt mogelijk was. Natuurlijk vond ik het moeilijk om te horen, maar aan de andere kant bevestigde dit mijn voorgevoel en was het ook een soort opluchting. Ik was wel ook heel boos over het feit dat ik niet eerder de optie voor een operatie heb gehad. Alle hormonen die ik heb toegediend, waren dus voor niks geweest! Ik had een heel jaar weggegooid! Als ze mij deze optie hadden gegeven aan het begin, dan weet ik zeker dat ik dit direct wilde doen. Gewoon om eerst alles uit te sluiten voor we met alle hormonen zouden beginnen.

Over op IVF

In april 2018 konden we terecht voor een intake en in mei startten we met de behandeling. Ik kende iemand die hetzelfde traject doorliep en ik vond het heel fijn om met haar continu hierover te berichten. Toen we begonnen met IVF, kwam bij mij namelijk de grote onzekerheid of het ooit wel zou gaan lukken. We hielden elkaar op de hoogte en zij had ook al meer ervaring, waardoor ik met al mijn vragen bij haar terecht kon.

In Nederland heb je recht op 3 of 4 IVF-behandelingen. Dit gaat om een gehele behandeling met punctie. Het kan dus zijn dat je na 1 punctie wel 10 embryo’s creëert. Dat zijn dan 10 plaatsingen die vallen onder één behandeling. Het kan ook zijn dat er maar 1 goede embryo uitkomt en dan is 1 behandeling maar goed voor 1 poging. Je start met het slikken van de pil om zo je cyclus stil te leggen en te kunnen sturen. Bij je intake krijg je een schema mee waarin staat wanneer je wat moet slikken of spuiten en wanneer je weer langskomt.

Je begint met het spuiten van Decapeptyl, een hormoon wat ervoor zorgt dat je eisprong tegenhoudt. Een paar dagen later mocht ik starten met Gonal-f hormoon. Je spuit dus allebei. De ene zorgt ervoor dat er heel veel eitjes gaan groeien en de andere zorgt ervoor dat ze nog niet gaan springen. Het mooiste zou zijn als er ongeveer 10 tot 15 eitjes zouden gaan groeien. Als het er teveel worden, krijg je een overstimulatie wat ervoor kan zorgen dat de behandeling niet door kan gaan. Dat wil je dus niet!

Ik begon met 150mg Gonal-f te spuiten. Op de eerste echo zagen ze bij mij 3 eitjes van 10 mm. Dit is nog veel te weinig en dit maakte me meteen weer heel onzeker. Maar gelukkig werden dit er meer en had ik uiteindelijk ongeveer 12 -15 follikels. Als de meeste groot genoeg zijn, mag je de Ovitrelle zetten. Dit komt heel precies en moet op een bepaald tijdstip. Voor het slapengaan nog een Lorazepam en de volgende dag voor de punctie krijg je nog een Diclofenac. Voor tijdens de punctie kun je nog kiezen voor pijnstilling. Ik koos voor een roesje en morfine, omdat ik toch angstig was geworden na de kijkoperatie.

Punctie

Bij een punctie gaan ze met een hele dunne naald je vaginawand door en daarna prikken ze met de naald in je eierstok om zo de eitjes eruit te zuigen. In een follikel van 20 mm zit dan het eitje. Dus ze prikken in de follikel en zuigen dan het eitje eruit. Het kan dus ook zijn dat er in sommige follikels geen eitjes zitten. Ik vond dit niet erg pijnlijk, het voelde als kleine prikjes en ze waren maar 10 min bezig. Dit was echt appeltje eitje vergeleken met de fertiloscopie!

Daarna wacht je op de uitslag en krijg je nog pijnstilling mee naar huis. Onze uitslag was positief: 9 eicellen, 3 ml zaadcellen, 35 mln./ml bewegende zaadcellen. Dit wordt bij elkaar gebracht en de volgende dag word je gebeld met de uitslag. Ik kan je vertellen: dat zijn echt hele zenuwslopende telefoontjes. Er gaat van alles door je heen! Sowieso zijn alle momenten dat je moet wachten op dat ene telefoontje of die ene uitslag heftig. Zijn de eitjes goed genoeg? Zijn er embryo’s ontstaan? Hoeveel? Wat is de kwaliteit? Zijn ze goed ontdooid? De 2 wachtweken na een IVF-plaatsing zijn echt heel zwaar. En met name de laatste week. Ik werd gewoon echt helemaal gek. Je begint van alles te voelen en je bent continu bang dat je gaat menstrueren.

De uitslag die we kregen was: 5 bevruchte eicellen, maar de kwaliteit was nog afwachten. Dit zouden we horen op de dag van de plaatsing, 3 dagen na de punctie.

De eerste terugplaatsing

De dag van de plaatsing was ook weer heel spannend, maar voor mijn gevoel ook onze eerste kans. Eindelijk deed ik mee en kon ik daadwerkelijk zwanger worden! We waren al bijna 2 jaar onderweg en hadden al een heel traject achter de rug. Op de dag van de plaatsing hoorden we dat er 4 embryo’s in de vriezer konden en ze allemaal van goede kwaliteit waren. Er is een 8-cellige embryo met een goed aspect geplaatst. Wij konden ons geluk niet op die dag. We waren zó blij met deze positieve uitslagen!

14 dagen na de plaatsing mag je een zwangerschapstest doen. Na de plaatsing moest ik iedere dag 2 keer per dag 2 tabletten Utrogestan vaginaal inbrengen. Dit medicijn zorgt ervoor dat mijn baarmoederslijmvlies dikker wordt, waardoor de embryo zich kan innestelen. Dit medicijn kan zorgen voor verschillende bijwerkingen. Ik had de pech dat ik door de Utrogestan niet uit mezelf ongesteld werd. Ook dit is een bijwerking die bijna nooit voorkomt. Je kunt je voorstellen dat je dan denkt dat je zwanger bent. En dat was ik ook even… We deden de test en er kwam een heel, heel licht streepje. Dat was mijn allereerste streepje in 2 jaar tijd! Toch had ik direct het gevoel dat dit niet klopte. De volgende dag was het streepje nog lichter en de dagen daarna was het streepje verdwenen. Natuurlijk waren we teleurgesteld, maar ik kreeg hier juist ook heel veel moed door. Het kon gewoon! Dit ging gewoon lukken!

Ik voelde me niet meer begrepen…

Poging 2

Op naar poging 2. Helaas moet je na een punctie een rustmaand inlassen. Ik vond dit heel moeilijk. Ik was zo positief en ik had er zo’n enorme zin in. Daarnaast werden mijn vriendinnen 1 voor 1 zwanger en werd het steeds lastiger voor mij om ergens te komen. Ik voelde me niet meer begrepen en vermeed liever alle gezellige feestjes en gesprekken over zwangerschap.

In juli 2018 startten we met poging 2 en we hadden er super veel zin in. Ik voelde me goed en ik had er alle vertrouwen in. Een plaatsing is niet zo zwaar: je krijgt een startecho, daarna een echo rond de 10 dagen en toen werd er al een afspraak gemaakt voor de plaatsing. Je kunt een plaatsing doen in je eigen cyclus zonder medicatie of weer starten met de pil en hormonen spuiten om het te kunnen sturen. Ik koos voor het laatste, omdat mijn cyclus te onregelmatig is. Het maakt qua kans overigens niet uit waar je voor kiest.

Een plaatsing is zoiets moois en bijzonders. Weinig mensen maken dit mee en zijn zó bewust van het proces voorafgaand aan een zwangerschap. Er werd een cryo (ingevroren embryo) geplaatst, 7-cellig met een redelijk aspect. Vlak voor de plaatsing komen ze binnenrijden met een enorme kast met daarin jouw embryo en op de kast een scherm waarop ze het embryo laten zien. Hier kun je dan een foto van maken. Hoe bijzonder is dat? Na de plaatsing krijg je een echo mee met een kruisje waar ze het embryo hebben geplaatst.

Een week na de plaatsing werd ik ziek. Ik had een buikgriep wat natuurlijk niet echt een handig moment was. Ik moest wel zwanger zijn! We waren er echt van overtuigd. Er volgde een hele lange zware week voor we konden testen en helaas de test was negatief. Dit was het áller zwaarste moment uit het traject. Deze keer had ik niet genoeg aan 1 dagje huilen. Ik was echt in de war en van slag. Hierdoor vergat ik te starten met de medicatie en dus was ik bang dat ik ronde 3 had verprutst. Het was ook nog eens zo dat we in juli 2019 zouden gaan trouwen en dit zou voor nu dus even de laatste poging zijn. Ik voelde mij echt heel erg rot.

Zwanger!

De arts zei dat ze geen garantie kon geven dat de plaatsing door kon gaan, maar dat we wel konden starten. Bij elke echo meten ze ook je baarmoederslijmvlies. Deze was bij mij altijd nog wat aan de dunne kant. Ook deze keer weer. Ik gaf aan dat ik nog even wilde wachten met de Ovitrelle en de plaatsing. Ik wilde kijken of een dag extra zou helpen met het opdikken van het baarmoederslijmvlies.

Op 23 augustus 2018 is er een ingevroren 8-cellige embryo ontdooid met een goed aspect. Op 24 augustus hadden we de plaatsing. Ik had besloten om niet meer die slopende 2 weken te wachten met testen. Ik ben vanaf dag 3 al gaan testen met extra gevoelige testjes. Ik deed iedere dag een test en plakte deze op om zo te zien of er iets zou ontstaan. Ik was er toch wel mee bezig en de spanning die ik opbouwde naar de testdag was gewoon niet te doen.

Oh ja, ik had nog een test gedaan…

Op dag 6 zat ik ’s avonds op de bank en ik dacht: hey, ik ben vanochtend vergeten te testen. In de avond is je urine niet zo geconcerteerd als in de ochtend, maar ik dacht: ik ben toch te vroeg, dus ik kan nu wel testen. Ik deed de test en legde hem bij mijn andere testen. Rond 21 uur kwam Remco thuis en toen ik hem zag, dacht ik: ohja, ik had nog een test gedaan. Ik ging gauw naar de test, tilde hem op en zag tot mijn grote verbazing een streepje! Dit check je dan natuurlijk eerst 100x en toen riep ik Remco. Ik had gelijk een goed gevoel: ik was gewoon zwanger! Wat er ook zou gebeuren, ik was zwanger en het voelde goed. Het voelde heel vertrouwd en zo positief! Iedere dag werd de test donkerder en donkerder en op dag 10 deed ik een Clearblue test die aangaf 2-3 weken. Wij waren zo gelukkig en blij!!

Iedereen leefde natuurlijk mee, dus we gingen diezelfde week ook meteen alle ouders, broer en zussen langs om dit goeie nieuws te vertellen. Vanaf het moment dat we te horen kregen dat ik onvruchtbaar ben, zijn we het aan mensen om ons heen gaan vertellen. Ik moet zeggen dat ik het vanaf toen ook juist moeilijker begon te vinden. Familie en vrienden hebben natuurlijk het beste met je voor, maar het juiste zeggen is toch onmogelijk denk ik.

Ik vond het zelf fijner om niet deze stempel te dragen. Het was niet zo dat ik me ervoor schaamde of niet erover wilde praten, maar het is gewoon heel moeilijk om het uit te leggen en ook voor hen om het te begrijpen. Het moeilijkste vond ik het medeleven of het verdriet van mijn familie. Ik kon zelf best snel en makkelijk weer positief zijn, maar sommige mensen om je heen snappen dat niet goed en maken het juist zwaarder door emotionele berichten te sturen. Het is en blijft gewoon lastig voor de omgeving.

Remco en ik gingen samen wel heel goed om met het zwanger worden. Wij deden ook alles samen en hij ging bij bijna elke afspraak mee. Dit hoefde voor mij niet, maar hij wilde dat zelf heel graag. Hij was betrokken bij de behandeling en verdiepte zich in de medicatie, waardoor we er ook echt samen in zaten. Natuurlijk, ik was er veel meer mee bezig en was continu verhalen en bevestiging aan het zoeken. En ik dacht heel vaak dat ik zwanger was. De teleurstelling was bij ons beide steeds heel groot. We hadden besloten om elke periode te vieren en af te sluiten. Een dagje even huilen en verdrietig zijn en daarna de knop om en weer focussen op de volgende behandeling. We gingen dan vaak uit eten of trokken een fles wijn open. Ook de mindere momenten sloten we positief af, want we waren dan toch weer een stapje dichterbij.

De zwangerschap

De eerste symptomen van mijn zwangerschap waren maagzuur en vermoeidheid. Verder waren de eerste 16 weken sowieso wel pittig. Ik keek er echt naar uit om het iedereen te vertellen. Ook ons hele verhaal. Maar ik merkte dat iedereen vooral blij was en mijn traject wegwuifde. Terwijl ik nog bezig was met het verwerken en het enige wat ik wilde, was erover praten. Het liefste continu. Vanaf het begin had ik wel gelijk het gevoel dat het goed zat en had ik er echt alle vertrouwen in. De eerste echo was spannend en vooral heel bijzonder. We hadden natuurlijk al zo veel echo’s gehad, maar dit was eindelijk de echo waar we al zo lang van droomden.

De 20-wekenecho was helaas niet zoals we hoopten… Ik bleek een twee-aderige navelstreng te hebben. Een aanlegfoutje, maar dit komt ook voor bij bijvoorbeeld het Downsyndroom. We werden toen echt keihard van onze roze wolk afgeschoten en doorverwezen naar een arts voor een extra uitgebreide echo. Dit voelde alsof we weer terug het traject in moesten. Gelukkig bleek alles goed te zijn. Maar 100% zekerheid krijg je natuurlijk niet, dus zoiets blijft dan wel tot de bevalling in je hoofd zitten. Ik heb de zwangerschap dus in het algemeen wel goed ervaren, alleen had wel continu de zorgen over die navelstreng. Maar alles is goed gegaan en in april 2019 werden wij de trotse ouders van een gezonde jongen, Kik!

Kik

De bevalling was heel heftig, intens en mooi. In mijn 37ste week kreeg ik plots een hele hoge onderdruk, waardoor er een kans was op zwangerschapsvergiftiging. Ik voelde aan alles dat ons kindje eruit moest komen. Ik kon niet meer slapen en ik kreeg steeds minder vertrouwen in mijn lichaam. Op 28 april hadden weer een check in het ziekenhuis en mijn bloeddruk was veel te hoog. We kregen te horen dat ik moest blijven en ze mij de volgende dag (38 weken zwanger) wilden gaan inleiden. Dit was natuurlijk niet hoe ik het voor ogen had! Maar ik had er alles voor over om mijn kindje veilig op de wereld te zetten.

Diezelfde avond werd er een ballonnetje geplaatst om de ontsluiting te bevorderen. En wie weet zou de bevalling wel op gang komen hierdoor. Dit gebeurde niet en dus werd ik de volgende dag ingeleid. Al snel kwam ik in een weeënstorm. De normale weeën met pauzes heb ik amper meegemaakt. Er zat geen rust tussen en ik raakte in paniek. Na een aantal uur zat ik op 4 cm en ik zag het niet meer zitten om nog uren zonder pauzes weeën op te moeten vangen, dus ik vroeg om een ruggenprik. 2 uur later kreeg ik deze eindelijk en kon ik even op adem komen. Ik kon mij voorbereiden op wat er weer zou komen en ik kreeg er weer vertrouwen in. 3 uur later had ik ineens volledige ontsluiting en mocht ik gaan persen.

Na 3 keer persen ging het toch even mis. Kik draaide tijdens de persfase van normaal naar sterrenkijker en weer terug. Hierdoor konden ze onze hartslagen niet goed meer monitoren en was er toch even paniek in de tent. Voor de zekerheid besloten ze de gynaecoloog te laten komen voor een knip en de pomp. Na 2 keer persen was het zover: daar kwam na bijna 3 jaar wachten onze lieve kleine Kik ter wereld! Het was zo bijzonder en mooi! Ook al heb je een lang pad bewandeld, je kunt je gewoon niet voorstellen hoe het is als je kindje dan ineens echt op je borst ligt. Hier hebben we het allemaal voor gedaan en we konden ons geluk niet op.

Ik ben zwanger en ik wist het al…

Een tweede wondertje!

De wens voor een tweede kindje was er wel, maar ik wilde wel even een tijdje wachten. We zijn op 29 april 2019 ouders geworden van Kik. In juli 2019 zijn we getrouwd en dus konden we wel even een rustig jaar gebruiken. We waren dus al 3 jaar bezig met het zwanger worden of zwanger zijn. Ik voelde mij al zo lang niet mezelf, dus ik was er echt aan toe om weer hormoonvrij te zijn. Ik wist natuurlijk ook dat ik weer zou starten met IVF en dit weer een heel traject zou kunnen worden. We hadden besloten dat we ongeveer een jaar na de geboorte van Kik weer zouden starten.

In januari 2020 had ik ineens zo’n raar gevoel. We gebruikten natuurlijk geen anticonceptie, omdat ik toch onvruchtbaar ben. Ik besloot om testen in huis te halen om dit soort rare gevoelens maar gelijk te kunnen beantwoorden. Ik had geen zin meer in het ‘wat als…’. Kik was 8 maanden oud toen ik die test deed. Ik bleef ernaar kijken en zag direct een streepje verschijnen. Ik was gewoon verdoofd. Ik was zwanger en ik wíst dat het zo was. Mijn gevoel klopte: het was zo.

Remco kwam thuis en ik zei heel nuchter: “Ik ben zwanger en ik dacht het al.” Hij moest erom lachen en zei: “Nee joh, dat kan helemaal niet.” Die nacht werd ik wakker en ineens bedacht ik dat dit natuurlijk wel een buitenbaarmoederlijke zwangerschap moest zijn. Dat kon en moest wel! Ik heb de hele nacht gegoogeld en mezelf gek gemaakt. De volgende ochtend belde ik mijn fertiliteitsarts, huisarts en de verloskundigenpraktijk. Ik was helemaal van de leg en ik eiste een echo en wel nu. Ik kon de volgende dag terecht.

Bij de echo zat er iets in mijn baarmoeder. Ze dachten dat ik ongeveer 4 weken zwanger zou zijn. Ik heb het dus heel bizar vroeg ontdekt. Ik was helemaal in de war. Mijn gedachten gingen alle kanten uit. Want ja, nu wilde ik dit kindje natuurlijk ook echt krijgen! Ik was bang om naar de wc te gaan, want dit moest wel een miskraam worden. Ik wist echt niet wat ik moest denken. Van alles ging door mijn hoofd: stel, dit wordt een miskraam, gaan we dan weer starten met IVF? Ik had hele andere plannen. Hoe gaan we dit doen? Kik is nog maar 8 maanden en dit kan toch niet?!

Maar de 8-weken- en de 12-wekenecho’s volgden en het zag er allemaal goed uit. We vertelden het aan iedereen om ons heen: we konden eindelijk iedereen verrassen, zoals we hadden willen doen bij de eerste. Iedereen sloeg steil achterover natuurlijk! Hoe kon dit mogelijk zijn?! Inmiddels ben ik 25 weken zwanger en gaat alles goed!

Wat bij mij heeft geholpen om zwanger te worden…

… is denk ik het zelf de touwtjes in handen te houden en je eigen lichaam te leren kennen en daarin op je gevoel te vertrouwen. Uiteindelijk weet je zelf wel wat je nodig hebt en de artsen volgen een protocol. Elk lichaam werkt anders. Spreek vooral uit wanneer je het niet eens bent met een behandeling. Ik gaf zélf aan dat ik een kijkoperatie wilde. En ik voelde aan dat we langer moesten wachten met de plaatsing. Ik heb vooral ook geleerd om ook de zware momenten te vieren. Leuke dingen blijven doen en je leven niet laten beheersen. Die keus heb je zelf.

Als ik alles opnieuw zou doen zou ik na een half jaar mijn bloed laten prikken op hormoonbalans. Ik zou dit laten doen bij een deskundige die je hierin een uitgebreide uitslag geeft met voeding- en vitamineadvies. De uitslag die ik kreeg was goed, maar ze geven niet aan hoe goed of wat er dan goed aan is. Ik had zeker eerst een kijkoperatie ingepland voor ik zou beginnen met alle hormonen. Dan had ik waarschijnlijk daarna ook nog de energie en tijd gehad om een buikoperatie uit te voeren om zo te kijken wat er daadwerkelijk nou aan de hand is. Wellicht had dit een heel traject kunnen voorkomen, maar misschien ook niet en was ik daarna begonnen met IVF. Uiteindelijk is het gewoon wel zo dat ik zelf zwanger ben geworden en de vraag is natuurlijk of dit heel veel geluk is geweest, de uitslag niet klopte of dat mijn zwangerschap ervoor heeft gezorgd dat alles weer open is? Wie weet…

Doe wat goed voelt!

Wat ik andere vrouwen zou willen meegeven, is: doe wat goed voelt. Er zijn zoveel verschillende manieren en mogelijkheden. Laat je alsjeblieft niet meesleuren met hoe het zou horen of moeten. Jij mag zelf bepalen wat je wel en niet wil. Ik had graag meer willen weten en meer ervaringen willen lezen en zien. Deze site is daar echt de perfecte samenvatting voor. Alles wat je zelf kunt doen, maar ook ervaringen lezen van anderen. Dit geeft een goed beeld van alle opties.

Het belangrijkste vond ik dat Remco zich net betrokken zou voelen als ik en ook graag uit zichzelf wilde weten wat welke medicatie doet en waarom we het gebruikten. Maar ook dat je samen kunt overleggen wat de mogelijkheden zijn. Een vrouw voelt lichamelijk natuurlijk meer, maar dat is ook juist heel lastig voor een man. In moeilijke tijden juist leuke dingen gaan doen, werkte voor ons heel goed. Daardoor voelde het alsof we niet stil stonden. We planden onze bruiloft en gingen ook gewoon op vakantie. We lieten het traject niet ons leven bepalen, wij bepaalden het traject.

Om te weten hoe het nu met haar gaat, kun je Naomi volgen op Instagram: instagram.com/naomibijlefeld

Heb je deze al gelezen…

Podcast: het verhaal van Anna de Lanoy…

Luistertijd: 27 minuten
Anna de Lanoy Meijer (36 jaar) is co-founder van het sieraden- en interieurlabel ANNA + NINA . Ze is 15 jaar samen met haar man Peter en heeft drie dochters.…
Lees meer

Artikel: het verhaal van Annefloor van Ee…

leestijd: 39 minuten
Annefloor van Ee (34 jaar) is Digital Director. Ze is negen jaar samen met haar man Jordann en zwanger van haar tweede kindje. Maar ze heeft ook twee keer een…
Lees meer

Video: het verhaal van Liz Teeling…

Kijktijd: 48 minuten
Liz Teeling (38 jaar) is alleenstaande moeder van Kiki Loïs (12 weken). Al van kinds af aan wist Liz dat ze mama wilde worden. En dus besloot ze ook zonder…
Lees meer
Menu