Artikel: het verhaal van Nieke Mulder…

Leestijd: 25 minuten

Nieke Mulder (32 jaar) is brand manager bij VOGUE. Ze is 6,5 jaar samen met Jeroen en zwanger van haar eerste kindje. Nieke vertelt over haar ziekenhuistraject en hoe ze uiteindelijk zelf de oorzaak vond waarom ze niet zwanger werd. Dit is haar verhaal…

 

Ik vond het heel moeilijk te geloven dat je van zo’n klein beetje hormoon meteen al zwanger kunt worden…

Lees hier het verhaal van Nieke

Ik ben Nieke, 32 jaar, zwanger van ons eerste kindje en dit is mijn verhaal…

Onze kinderwens begon in 2017, we waren toen vier jaar samen. We wilden altijd al heel graag een kindje. Ik ben toen gestopt met de pil, na 15 jaar aan de pil te hebben gezeten, dus vrij lang. Ik ben toen gestopt omdat ik er echt klaar voor was, maar ook omdat het bij mijn zusje wel 9 maanden duurde voordat ze haar eerste menstruatie had nadat zij was gestopt met de pil. Dus ik dacht meer: laat ik maar gewoon stoppen om in ieder geval te ontpillen de komende tijd. Dat was in juni 2017 en toen ben ik denk ik wel negen of 10 maanden niet ongesteld geweest. Daar schrok ik in de eerste instantie natuurlijk best wel van. De eerste maanden ben je daar niet heel erg mee bezig, omdat je denkt: mijn lichaam moet eraan wennen, het komt wel goed.

PCOS en hormonen

Tot ik in januari 2018 op vakantie ben gegaan met Jeroen, drie weken naar Thailand. Toen ik terugkwam, had ik ineens allemaal puistjes op mijn voorhoofd. Ik dacht: dit is niet helemaal goed. Dus ik ben meteen naar de huisarts gegaan en die heeft me direct doorverwezen naar een gynaecoloog. Daar werd meteen geconstateerd dat ik PCOS heb. Dat houdt in dat al je eitjes vasthangen aan je eierstokken, waardoor je geen menstruatie en geen ovulatie hebt. Dus dat was de reden waarom ik geen menstruatiecyclus had, en dus ook geen ovulatie. Die heb ik ook nooit gemeten in die tijd, omdat ik ook geen menstruatie had. Dus ja …

Ik ben dus toen door de huisarts doorverwezen naar de gynaecoloog. Daar moest ik eerst allemaal testen doen en hij zei eigenlijk al meteen na 2 weken dat ik weer aan de pil moest. Dat voelde voor mij echt héél tegenstrijdig. Ik heb daar ook echt over getwijfeld om dat te doen. Ik dacht: zó lang aan de pil geweest en nu eindelijk aan het ontpillen en nu moet ik weer aan de pil. Maar dat hoorde ik wel vaker, ook van vriendinnen, dat je weer aan de pil moet om het op gang te brengen. Dus ik moest een maand lang de pil slikken. Daarbij kreeg ik heel veel hormonen, maar vraag me niet meer welke allemaal, want ik heb echt heel veel hormonen moeten slikken destijds om zowel mijn menstruatie als mijn ovulatie op gang te helpen.

Ik dacht echt dat ik overspannen was zelfs, omdat het zó heftig is, al die hormonen die je binnenkrijgt. Daar moet je ook echt niet van schrikken. Ik heb ook heel vaak ’s avonds huilend op de bank gezeten, met de gedachte: ik kan het leven niet meer aan of het is te zwaar, maar dat kwam echt puur door die hormonen. Dus je hebt gewoon echt hele erge mood swings daarvan.

Van kliniek naar ziekenhuis

Ik ben toen dus weer aan de pil gegaan voor een maand. Daarmee is wel mijn menstruatie toen op gang gekomen. Maar met deze gynaecoloog had ik gewoon geen klik. Daar wil ik ook echt anderen voor waarschuwen: als je meteen al die klik niet voelt, laat je alsjeblieft doorverwijzen naar iemand anders. Het is zo’n heftig proces waar je in zit dat je, als je geen klik hebt met iemand, beter meteen naar iemand anders kunt gaan. Deze man zei op een gegeven moment namelijk tegen mij, terwijl ik echt wel heel positief ben, dat bij mij altijd het glas halfleeg is. Toen dacht ik: nou ja, jij kent mij helemaal niet, dus je hebt geen idee.

En vooral in zo’n heftige periode, waarin je al zo onzeker bent, over je lijf, over je leven, het maakt zo’n impact … Dus ik vond het heel heftig dat hij zoiets zei en ik ging daar ook een beetje beduusd weg. Toen heb ik gebeld dat ik naar het ziekenhuis doorverwezen wilde worden. We waren denk ik zo’n drie maanden in behandeling bij hem en toen wilde ik ook eigenlijk de zomer even wat meer rust. Want, en dat zullen denk ik meerdere vrouwen herkennen die in deze fase zitten, je bent er constant zo mee bezig. En dan was het voor mij nog maar drie maanden op dat moment. Maar je denkt ook: ik mag er niet mee bezig zijn, want je wilt heel graag zwanger worden. Je krijgt ook heel veel adviezen van ‘Laat het los’, maar dat gaat niet zomaar. Dus toen dacht ik: we doen de zomer even rustig aan, gaan gewoon een paar festivalletjes etc.

 

Toen was mijn naam niet bekend bij het ziekenhuis … Daar schrok ik natuurlijk enorm van…

Maar na de zomer dacht ik: huh, ik heb eigenlijk helemaal niks meer gehoord van het ziekenhuis. Ik had het ook best wel even losgelaten. Toen belde ik het ziekenhuis om te vragen hoe ver ik op de wachtlijst stond, want ze hadden me verteld dat ik op een wachtlijst zou komen, en toen was mijn naam niet bekend bij het ziekenhuis … Daar schrok ik natuurlijk enorm van. Ik had twee maanden een soort van rust gehad en gewacht op die plek en ze waren dus in die kliniek mijn naam vergeten door te geven. Ze hebben mij gewoon nooit doorverwezen! Dus dat vond ik heel heftig en toen bleek het ook nog zo te zijn dat je partner ook ingeschreven moest staan. Die moest ook een doorverwijzing krijgen. Wisten we ook niet! Dus toen heeft het uiteindelijk nog drie weken vertraging opgelopen en kon ik pas in oktober 2018 in het ziekenhuis terecht. Ik was toen al 1,5 jaar gestopt met de pil.

Littekenweefsel in baarmoeder

Ik had wel een menstruatie destijds, maar niet regelmatig. De ene keer drie dagen, de andere keer zat er een maand tussen, echt heel onregelmatig. Toen ben ik op 18 oktober 2018, ik weet het nog gewoon, in het ziekenhuis terechtgekomen en dan beginnen ze dus helemaal opnieuw. Je bent een nieuwe patiënt. Ze hadden mijn dossier wel ingelezen, maar dat was eigenlijk nog maar klein, dus dan beginnen ze gewoon met alle testen opnieuw. Ik moest toen ook een cyclus gaan bijhouden, dan moet je op een kaart heel je cyclus gaan invullen. Iedere ochtend temperaturen, je menstruatie goed bijhouden, ovulatietesten gaan doen, omdat je dan precies weet waar je in je cyclus zit.

Een van de eerste testen die ze bij mij deden, omdat ik wel een cyclus had, maar dus heel onregelmatig en ze waren er ook nog niet helemaal zeker van of mijn eitjes wel of niet groeiden, hebben ze mijn eileiders doorgespoten. Ik had heel veel slechte verhalen daarover gehoord, maar het valt echt mee. Vooral als je Aleve pakt van tevoren en goed paracetamol slikt, is het te doen. Mijn eileiders waren op de video gewoon goed zichtbaar, alleen bij mijn baarmoeder leek het alsof er kleurverschil zat, wat kan duiden op littekenweefsel aan de binnenkant van je baarmoeder. Hoe dat daar komt, kunnen ze geen uitspraak over doen, maar daar waren ze bang voor. Dus toen moest ik een half jaar op de wachtlijst voor een kijkoperatie. Daar hebben ze mij wel voor gewaarschuwd, dat dat dus zo lang duurt. Tot die tijd nemen ze bijna geen testen af. Je bent wel op controle, maar niet heel veel. Ze gaan er niet veel dieper op in, omdat ze denken dat dat het is, dus dan wachten ze daarop.

Ik voelde me vaak geen vrouw …

Persoonlijk, privé, wordt het natuurlijk steeds moeilijker hoe langer het duurt. Ik was een van de eerste in mijn vriendengroep die zwanger wilde worden en inmiddels werd iedereen maar zwanger, in mijn ogen dan. Je let er dus ook heel goed op. Dat was wel altijd heel moeilijk. Vriendinnen hebben daar ook echt wel heel veel rekening mee gehouden. Echt heel erg lief. Ze vonden het zelf ook altijd het aller moeilijkst om tegen mij te zeggen dat ze zwanger waren en hebben mij ook altijd als eerste bij zich geroepen om het echt persoonlijk aan mij te vertellen. Maar het legt wel heel veel druk op jou als persoon. Je voelt je ook heel vaak heel onzeker. Je voelt je ook geen vrouw. Ik heb ook heel vaak mijn moeder aan de telefoon gehad …. Omdat het gewoon heel pittig is geweest, als je zo graag iets wilt … Nou, het gaat wel weer hoor …

Ik heb ook heel vaak mijn moeder aan de telefoon gehad, omdat ik me ook heel vaak geen vrouw voelde op dat moment. Klinkt heel gek, maar je bent gewoon zo onzeker over je lichaam, je vertrouwt je lichaam gewoon op dat moment niet. En ondanks dat je zo veel lieve vrienden en familie om je heen hebt, en mijn vriend die er áltijd voor me is geweest en altijd voor me was, voel je je toch alleen vaak. Omdat het aan mij lag. Tenminste, zo voelde ik het heel erg. En dat was natuurlijk ook zo, want bij Jeroen hebben ze alles meteen getest en was alles meteen goed. Dus je voelt je gewoon heel alleen soms en op tijden heel verdrietig. Vooral de momenten dat vriendinnen wel meteen zwanger zijn, zijn het aller moeilijkst. Ik was oprecht superblij voor ze, alleen als jij al zo lang met iets bezig bent en iets wilt, is het gewoon lastig soms. Ik heb ook altijd wel mijn emoties laten gaan hoor, ben daar altijd open en eerlijk naar hun toe in geweest. Dat kon ik gelukkig ook altijd en dat is ook belangrijk. Tenminste, dat hielp voor mij enorm. Om daar wel altijd open en eerlijk in te zijn en altijd mijn verdriet wel te delen.

Acupunctuur

De eerste zes maanden van 2018 hebben we heel veel ziekenhuisbezoeken gehad. Ik heb wel vanaf begin 2018 acupunctuur gedaan, omdat ik van andere meiden die met hetzelfde probleem worstelden, had gehoord dat zij er best veel baat bij hadden. En heel gek, of misschien niet, maar vanaf januari 2018 heb ik dus een regelmatige cyclus gekregen. Door acupunctuur. In het ziekenhuis heb ik het natuurlijk wel verteld, maar dat staat natuurlijk haaks op de wetenschap, dus zij konden daar niks over zeggen of het nu werkt ja of nee. Maar voor mijn gevoel werkt het erg. Ik raad het ook iedereen aan, sinds die eerste prik die in mijn spieren werd gezet, voelde ik ook een soort van rust over mezelf uitglijden. Ik zeg elke keer: beter dan welke massage dan ook. Dat heb ik vijf maanden gedaan, niet veel langer, maar mijn cyclus is daarna wel echt gewoon regelmatig geworden.

 

Ik wil zo graag dat jullie iets vinden waar we aan kunnen werken…

Operatie en spuiten

Mijn ovulatie was iedere maand rond dag 20, dus vrij laat. Tenminste, als je een langere cyclus hebt, zit die ongeveer rond het midden altijd. Maar ik merkte op een gegeven moment doordat ik de ovulatietesten gebruikte, dat mijn ovulatie best wel laat in mijn cyclus was en dat ik binnen 6-7 dagen vaak ongesteld werd al. Daar deed ik verder niks mee, ik constateerde het meer. Heb het wel aangegeven bij het ziekenhuis, maar ik moest dus wachten op die operatie. Die operatie heb ik eind juni gehad uiteindelijk. Dan ga je dus onder algehele narcose en kijken ze met 2 cameraatjes vanuit je navel en net iets daaronder, naar je baarmoeder. Je gaat het ziekenhuis in en het ziekenhuis uit, dus uiteindelijk stelde het heel weinig voor. Ik dacht ook gewoon de dag erna weer te gaan werken, maar toen zeiden ze, toen ik op de operatietafel lag: ‘Nou, doe dat maar niet. Beter geef je wel je lichaam een beetje rust.’ Uiteindelijk kwam uit die operatie wel weer goed nieuws. Er was niks aan de hand, ze konden niks vinden. Dat was aan de ene kant heel fijn, maar ik zei ook tegen de arts: ‘Ik wil zo graag dat jullie iets vinden waar we aan kunnen werken.’ Toen zei de arts ook: ‘Soms vinden we ook gewoon niks. Het kan zijn dat het nog tijd nodig heeft of dat we niks vinden wat echt urgent aan de hand is.’

Zwak FSH-hormoon

Omdat ik zelf mijn cyclus inmiddels zo goed kende, heb ik toen zelf nog eens aangekaart dat ik altijd zes à zeven dagen na mijn ovulatie ongesteld werd. Toen zeiden ze: ‘Nee, dat kan inderdaad niet, daar moet 10-12 dagen tussen zitten gemiddeld.’ Toen zijn ze de maand na mijn operatie mijn hele cyclus nog eens in kaart gaan brengen. Dus toen ben ik 2-3 keer in de week naar het ziekenhuis gegaan. En om een inwendige echo te krijgen, maar ook om bloedtesten te doen. Ik had op een gegeven moment geen aderen meer over, ze konden bijna geen bloed meer prikken! Toen hebben ze twee dagen voor mijn menstruatie een hapje uit mijn baarmoeder genomen. Ik denk dat dat wel het ergste is dat ik moest ondergaan, ook al is het echt 1 seconde pijn! Dat hebben ze op kweek gezet en daaruit kwam dat ik een hormoon, het FSH-hormoon, wel aanmaak, maar dat was op de sterkte van cyclusdag 18 en ik was al op cyclusdag 27. Dus dat hormoon was gewoon niet sterk genoeg in mijn lichaam.

Er werd besloten dat ik dat hormoon moest gaan bij spuiten. Ik kreeg een prikpen mee naar huis, stelde ook echt niks voor: ik moest dan mijn been pakken en dan op dag 3, 6 en 9 na mijn ovulatie die prikpen in mijn been zetten, met een klein beetje hormoon. Dat heb ik twee cyclussen gedaan en toen was ik dus zwanger … Toen ging het ineens heel snel. Ongelooflijk! Ik dacht echt: na 2,5 jaar dat het elke keer maar door kabbelde, was ik ineens zwanger. Door een paar van die prikpennen! Tenminste, zo voelde het voor mij. Ja, dat was echt bizar.

Toen ik begon met die hormoonspuiten, zeiden ze in het ziekenhuis ook: ‘Geef het nu in ieder geval een half jaar tot een jaar, want waarschijnlijk is het dit bij jou en moet je daar net als alle andere vrouwen een half jaar tot een jaar de tijd voor nemen om zwanger te worden.’

Sinds ik dit nieuws had gekregen, voelde ik wel een soort van rust, na zo’n lange tijd. Die rust had ik nog niet eerder zo gevoeld, ook omdat ik zoiets had: dit moet het bijna zijn. Ik voelde het ook ergens vanbinnen, dat ik dacht: dit is het volgens mij gewoon.

Ik heb echt ook met tijden gedacht: oh, ik mag niet meer drinken, ik moet op mijn eten letten, ik mag geen suikers meer. Ik heb denk ik wel echt alles geprobeerd de afgelopen 2,5 jaar. En juist nu, de eerste periode na de eerste spuit, dat we echt weer veel aan het feesten waren en ik ook echt veel gedronken heb in die periode, toen was ik dus ineens zwanger. Dat had ik helemaal niet verwacht! Ik kreeg last van mijn borsten en ik had echt énorme mood swings. Enorm. Bijna gênant … In de eerste instantie dacht ik: dit zijn bijwerkingen van de hormonen. Ik dacht meteen terug aan de eerste keer dat ik hormonen had gebruikt, dus dacht: het zullen wel die mood swings zijn van de hormonen. Die had ik de eerste cyclus overigens niet gehad, maar ik dacht dat het misschien de tweede keer sterker was of zo. Je maakt je eigen verhaal, ik had natuurlijk nooit verwacht dat ik zo snel al zwanger zou zijn.

Het moment van testen

Ik weet ook nog heel goed dat het marathon was hier in Amsterdam en dat ik enorm zat af te geven op al die fitte mensen die aan het lopen waren. En dat terwijl ik zelf altijd heel veel sport. Maar ik was echt heel chagrijnig, dat ook Jeroen tegen me zei: ‘Nou Niek, sorry, maar hoe je nu doet, kan gewoon echt niet.’ En ik zei: ‘Nee, ik weet het. Ik ben echt de verschrikkelijkste versie van mezelf!’ De volgende dag ben ik zelfs een keer niet gaan werken, dat heb ik echt nog nooit gedaan, omdat ik me zó ellendig voelde en zo down was. Toen dacht ik ’s middags, ook omdat ik steeds meer last kreeg van mijn borsten: ik ga toch maar een test halen. Want het zál toch niet …

Ik was wel twee weken na mijn ovulatie ongeveer en normaal, zonder die hormoonspuiten, was ik al lang ongesteld geweest. Maar met die hormoonspuiten wordt het natuurlijk verlengd, dus ik had ook niet meer echt grip op hoe lang er nu tussen moest zitten. Dus toen heb ik maandagavond een zwangerschapstest gehaald, maar we durfden deze niet te doen, omdat het dus nog maar twee weken was na mijn ovulatie. Dus toen hebben we best wel lang, nou ja tot woensdagochtend, gewacht en toen hebben we die test gedaan en stonden er twee streepjes! Ik moest meteen heel hard huilen en Jeroen stond in de kamer te dansen. Ik was een soort van beduusd en ook blij tegelijk. Was ook een soort van flabbergasted, zo van ‘Nu al? Wauw! Jeetje.’ Ik ben nog nooit zo blij naar mijn werk geweest, met een smile van oor tot oor. Op mijn werk moest ik ook echt moeite doen om niks te zeggen natuurlijk en me een soort van beduusd te houden.

’s Avonds kwam ik thuis en toen zei Jeroen, eigenlijk voor de grap: ‘Hebben we wel goed op die test gekeken? Is het wel echt twee streepjes als je zwanger bent?’ Dus ik pakte die test er weer bij en zei nog ‘Nee schat, dat is écht twee streepjes, dat klopt gewoon.’ Maar toen ging ik die test verder lezen en zag ik dat die test testte op het FSH-hormoon. Dus ik dacht: oh jee, dat is het hormoon dat ik heb bijgespoten. Test ie dan niet daarop?’. Toen ging ik googlen en toen stonden er heel veel vrouwen die zeiden ‘vals positief getest op het FSH-hormoon’. Dus toen dacht ik: oh nee! Dan zal het nog wel het hormoon zijn wat in mij zit wat we hebben getest. Toen zijn we natuurlijk echt heel erg verdrietig gaan slapen allebei …

 

Ik vond het heel moeilijk te geloven dat je van zo’n klein beetje hormoon meteen al zwanger kunt worden. Dat vond ik bijna ongelooflijk…

Zwanger!!

Ik had gelukkig wel die vrijdag erna meteen een afspraak in het ziekenhuis, dus ik dacht: ze kunnen al die kleine eitjes altijd zien, dan zullen ze ook wel een bevruchting kunnen zien. Maar ze zei: ‘Nee sorry, je moet echt tot na het weekend wachten. Dan ben je 3 weken na je laatste spuit en dan is er geen kans meer dat er hormonen bij zitten, dan is het echt een zwangerschap. Nou, je kunt je voorstellen dat zo’n weekend heel erg lang duurt. We hadden dat weekend ook een feestje en toen hebben we net alsof gedaan of ik dronk, maar elke keer alles weggegooid. Toen hebben we maandag weer een test gedaan en die was nog duidelijker, dus nog duidelijkere streepjes. Wat er dan door je heen gaat, is gewoon heel onwerkelijk. Je bent gewoon dan zo enorm blij. Ook meteen in angst, want je bent wel heel blij, maar die periode is ook wel heel spannend meteen. Ik vond het heel moeilijk te geloven dat je van zo’n klein beetje hormoon meteen al zwanger kunt worden. Dat vond ik bijna ongelooflijk.

Je moet dan wachten tot zes weken, want dan kunnen ze pas iets zien in het ziekenhuis. Die weken duren dus ook heel erg lang. Je bent superblij, maar het is ook heel spannend. Ik weet nog dat ik elke keer als ik naar de wc ging, dacht: oh nee, toch niks. Het is gewoon heel spannend. Dan ga je naar de 6-wekenecho en voor ons was het ook nog spannend omdat je bij hormoonspuiten extra veel kans hebt op een tweeling. Dus zitten er een of twee kloppende hartjes? En zit er überhaupt een kloppend hartje, want je hoort ook heel veel verhalen dat het geen kloppend hartje is en je alsnog een miskraam kunt krijgen. Dus daar was ik wel enigszins op voorbereid, ondanks dat ik wel een heel goed gevoel had vanaf het begin. Nou ja, dat je dan een echo krijgt en dan een kloppend flubbertje ziet, want het is niet meer dan een flubbertje, dan ben je gewoon intens gelukkig. Echt geweldig. Jeroen en ik zijn ook meteen daarna taart gaan eten en hebben het ook echt gevierd.

De periode daarna komt toch ook wel weer de angst op, omdat je bijna niet kunt geloven dat het is gelukt. Maar ondanks dat had ik er wel echt een goed gevoel bij vanaf het begin en was ik wel een soort van ontspannen. Dus ik heb het wel ook redelijk snel aan mijn ouders verteld en aan mijn beste vrienden. Ook omdat ik dacht: als het misgaat, wil ik het ook met hun kunnen delen.

Door naar de verloskundige

De 6-wekenecho was nog in het ziekenhuis, de 9-wekenecho ook nog. Bij de 9-wekenecho zag je echt al een mini baby’tje, meer een kikkervisje. Dat was echt heel bijzonder en ook meteen de laatste keer dat we in het ziekenhuis zijn geweest. Dat gaf ook al meer rust, dat we toen gewoon naar een verloskundigenpraktijk konden. Ik heb wel sinds die tijd heel veel echo’s en heel veel afspraken bij de verloskundige. Dat is heel toevallig omdat ik bij mijn verloskundige om de 3-4 weken op afspraak mag komen. Dat vind ik heel fijn en ik heb ook aangegeven dat ik het fijn vind om haar op regelmatige basis te zien. Normaal gesproken heb je volgens mij maar drie of vier echo’s in totaal en ik vind het dus ook superfijn om heel vaak op controle te komen, omdat het toch ook wel een soort van geruststelling geeft ergens, want dan zie ik het weer. De eerste week had ik namelijk echt wel last van mijn borsten en waren ze ook echt wel groot en heel gevoelig, maar dat zwakte ook weer af. Maar omdat je zo op je lichaam let, denk je bij alles: is dit wel goed? Na 12 weken waren mijn borsten echt niet meer zo gespannen en zo pijnlijk als in het begin, dus toen was ik wel even angstig en dacht ik: gaat alles wel goed? En als je dan weer zo’n echo hebt, ben je toch wel weer gerustgesteld. Dus die had ik wel echt nodig, vooral in de eerste periode.

Ik heb het ook pas na 14, 15 weken op mijn werk en aan een grotere groep verteld, omdat ik het gewoon zo elke keer spannend vond om het te vertellen. Ook omdat het na zo’n lange tijd eindelijk is gelukt en dan is het ook wel lekker om het binnen je eigen clubje mensen te houden. Om echt naar buiten te treden, vond ik best lastig in het begin. Dat wilde ik heel lang uitstellen. En ik was ook heel bang om het te ‘jinxen’ ofzo. Dus daar heb ik heel lang mee gewacht. Maar iedereen reageerde echt zo, zo enorm enthousiast. Iedereen was zó ontzettend blij. Mensen zag het ook aan mij, op foto’s, ik had echt een soort van rust over me. Tenminste, naar wat ze zeggen, want ik heb het zelf natuurlijk niet zo gezien.

Zo’n periode dat je niet zwanger kunt worden, brengt zoveel stress met zich mee … Jeroen en ik hebben het er ook heel vaak over gehad dat we ook zo’n heftige tijd hebben gehad samen, het legt zo’n druk op je relatie. Hij is nu ook echt verliefder dan ooit op mij. Niet dat hij dat toen niet was, maar voor hem is het ook zo’n intens geluk nu. We hebben ook echt wel, in die periode, zo veel moeilijke momenten gehad samen. Je hebt snel ruzie, omdat je natuurlijk allebei onder spanning staat. Ik was gewoon echt niet de leukste persoon. Dus heel veel mensen zeiden ook echt dat ik een soort van rust had teruggekregen ofzo. En die voelde ik ook wel. Ik denk dat ik bij 15 weken wel meer kon geloven en er meer vertrouwen in kreeg dat ik echt zwanger was. Vanaf dat moment ben ik ook wel echt meer gaan genieten.

 

Dat vond ik eerst ook eng, dan dacht ik: ik jinx nu, ik jinx nu….

Extra intens gelukkig

Pas écht gaan genieten, ben ik vanaf de 20-wekenecho. Ik ben op dit moment bijna 24 weken en vanaf de 20-wekenecho ben ik ook echt wat meer dingen gaan kopen. Dat vond ik eerst ook eng, dan dacht ik: ik jinx nu, ik jinx nu. Maar dat doe ik nu wel hoor, nu koop ik gewoon alles. Alles is tot nu toe gewoon helemaal goed en ik heb nu ook geen angsten meer ofzo. Ik merk gewoon wel dat het nu goed zit. Ik voel hem ook best veel, vooral in de avond. Vorige week zag ik voor het eerst mijn buik op en neer gaan, heel vreemd! Mijn buik begint nu überhaupt een beetje te groeien, dus ik geniet nu echt intens.

Ik hoorde wel al van andere meiden die er lang over hebben gedaan om zwanger te worden dat je alles vergeet als het zo ver is en dat is ook echt zo. Je vergeet bijna hoe lang het proces ernaartoe is geweest. Je moet gewoon echt hoop en vertrouwen houden, maar dat is heel makkelijk gezegd. Dat zeiden ze tegen mij ook altijd, maar negen van de 10 keer voel je dat gewoon niet. Dus ik ben nu wel echt extra, extra blij denk ik en extra intens gelukkig!

Wat bij mij heeft geholpen …

… is voornamelijk de accupunctuur denk ik, omdat ik vanaf dat moment dus echt een regelmatige cyclus heb gekregen. Ze prikte overigens ook voor mijn ovulatie in mijn buik, dus ik denk dat beide wel effect heeft gehad. Naast dat ik er dus heel rustig van werd, wat heel fijn is. Daarnaast ben ik speciale voedingssupplementen gaan slikken, eigenlijk al zo’n 1,5 jaar voordat ik überhaupt zwanger was. Het was een mix van supplementen die wel vrij kostbaar was, maar ik nam dan om de dag de duurdere variant en dan de goedkopere variant, waardoor je het iets meer spreidt. Voor mij was het anders niet haalbaar om zulke dure voedingssupplementen te slikken. Daarnaast heb ik zelf heel erg bovenop gezeten. Dat zit ook wel een beetje in mijn natuur. Maar gewoon heel erg goed in de gaten houden wat er elke keer gebeurt. Mijn cyclus hield ik supergoed in de gaten door middel van die kaarten die ik dus in het ziekenhuis kreeg, maar ook werkte ik met apps om het bij te houden. Daardoor zag ik dus ook dat ik snel na mijn ovulatie ongesteld werd elke keer.

In sommige ziekenhuizen heb je één gynaecoloog, maar ik zat in het VU, wat overigens echt een aanrader is, alleen daar heb je wel elke drie maanden een nieuwe arts. Het is namelijk een ziekenhuis in opleiding. En dat vond ik op een gegeven moment best wel vervelend worden, omdat je zelf bijna meer geleerd bent in je eigen cyclus dan een arts die jouw, inmiddels heel lange, document moest lezen. Dus als ik een ding kan aanraden: zit er zelf ook echt heel goed bovenop en houdt het heel goed in de gaten. Je voelt zelf heel goed wat er aan de hand is ergens en je wordt zelf een geleerde in je eigen cyclus op een gegeven moment. Want toen ik in 2017 bedacht dat we een kindje wilden krijgen, wist ik niet eens wat een ovulatie was bij wijze van. Ik denk dat heel veel vrouwen dat hebben op het begin, dat je denkt: huh, hoe werkt dat dan precies? En hoe lang duurt elke fase precies? Maar ja, na 2,5 jaar zit je daar zo in. Dus dat is wel een tip aan andere vrouwen. Én vraag ook in het ziekenhuis goed door. Laat je niet te snel afschepen. Nee, zit er gewoon bovenop.

Blijf erop vertrouwen, het komt wel goed

Als ik nu zo terugkijk op de periode, is het een hele heftige periode geweest, maar is het achteraf gezien ook wel weer heel snel gegaan voor mijn gevoel. Ondanks dat je op momenten echt denkt: het duurt zó lang, waarom moet ik dit meemaken? Je bent vaak zo sterk als persoon, je gaat ook gewoon door. Wat ik daar heel erg van heb geleerd, is dat niet alles in het leven maakbaar is. Ik was heel erg gewend om ergens heel hard voor te werken en dan lukt het. Als ik naar mijn carrière kijk: ik werk altijd superhard en zet me altijd 100.000% in voor mijn carrière en dan kom je ook ergens. En dit is zo niet maakbaar. Dus ik heb ook heel erg geleerd om een soort van rust te krijgen in het leven an sich. Dingen komen gewoon zoals ze moeten gaan uiteindelijk. Hoe hoog die heuvels ook zijn soms, uiteindelijk komt het wel goed. Alleen je moet wel vertrouwen blijven houden, En dat is nu veel gemakkelijker gezegd dan de afgelopen jaren, want dat vertrouwen heb ik echt zeker niet altijd gehad. Maar het heeft mij persoonlijk wel heel sterk gemaakt tot wie ik nu ben. En ook mijn relatie met Jeroen is duizend keer sterker nog dan die was daarvoor. Omdat je samen zoveel kunt overwinnen, dat de liefde nu alleen maar sterker is dan daarvoor …

Om te weten hoe het nu met Nieke gaat kun je haar volgen op Instagram.

Heb je deze al gelezen…

Artikel: het verhaal van Naomi Bijlefeld…

leestijd: 24 minuten
Naomi Bijlefeld (31 jaar) is freelance ontwerper en docent. Ze is 13 jaar samen met Remco, trotse moeder van zoontje Kik en 25 weken zwanger van hun tweede kindje. Naomi…
Lees meer

Artikel: het verhaal van Denise Snel…

leestijd: 29 minuten
Denise Snel (37 jaar) is freelance marketing strateeg. Ze is 8,5 jaar samen met haar vriend Frank en heeft twee dochters, Robin en Sam. Denise vertelt zeer openhartig over haar…
Lees meer

Video: het verhaal van Anna de Lanoy…

Kijktijd: 27 minuten
Anna de Lanoy Meijer (36 jaar) is co-founder van het sieraden- en interieurlabel ANNA + NINA . Ze is 15 jaar samen met haar man Peter en heeft drie dochters.…
Lees meer
Menu