Artikel: het verhaal van Selina van Loon…

Leestijd: 12 minuten

Selina van Loon (33 jaar) is freelance allround marketeer. Ze is 10 jaar samen met haar vriend Gio. Beiden hebben een sterke kinderwens, maar helaas is deze nog niet in vervulling gegaan. Selina vertelt openhartig over de mislukte pogingen om moeder te worden en over de lange reis die ze al 4,5 jaar aflegt om haar droom werkelijkheid te laten worden. Dit is haar verhaal…

 

Het is zo onbegrijpelijk, verdrietig, frustrerend, oneerlijk, pijnlijk dat het telkens niet lukt…

Lees hier het verhaal van Selina…

Mijn naam is Selina, ik ben 33 jaar. En dit is mijn verhaal.

Kinderwens

Sinds ik Gio ken (2010) zijn we eerlijk over onze kinderwens: deze is sterk aanwezig bij ons beide. Daar zijn we altijd heel open over geweest en daar fantaseerden we ook graag over. We waren zo’n vijf jaar samen, de eerste zwangerschappen rondom ons werden bekendgemaakt, vooral in de kring van Gio. Bij mijn vriendinnen was het nog niet zo’n thema, maar toch wist ik dat ik niet lang meer wilde wachten. Ik heb nooit een deadline voor mijzelf gesteld (voor mijn dertigste wil ik zwanger zijn of zoiets dergelijks), belangrijker vond ik de basis tussen Gio en mij. Na vijf jaar kon ik wel stellen dat dat goed zat.

In december 2015 hield ik het pasgeboren zoontje van mijn neef vast en wist ik het zeker: dit wil ik ook. Wat volgde was dat Gio en ik samen hierover in gesprek gingen. We hadden niet veel woorden nodig: let’s do it. En dus slikte ik in december 2015 mijn laatste anticonceptiepil.

Het begin van een lange reis…

Mijn algemene gezondheid leek destijds in orde te zijn. Mijn cyclus kwam binnen 2 maanden na het stoppen van de anticonceptie op gang. Een gemiddelde van 28-30 dagen, iets waar ik niet op had gerekend. Ik had ingeschat dat het wel even kon duren voordat de cyclus weer op gang kwam, aangezien ik al sinds mijn 15e non-stop de pil slikte. Mijn hormonale balans leek weinig te veranderen. Verder had ik destijds geen idee dat er misschien nog wel eens meer aan de hand kon zijn. Onwetend of naïef, de informatie die ik nu heb had ik destijds niet.

De eerste maanden hebben we het ‘natuurlijk’ geprobeerd. We waren ons bewust dat wanneer we seks hadden op de juiste momenten dat ons leven (positief) kon veranderen. Daar hielden we dan ook zeker meer rekening mee. Niet zozeer dat we veel vaker seks hadden of dat we onze wekker zetten of zo hoor ;-).  Verder was er voor ons geen aanleiding om al aan de slag te gaan met cyclus-apps, ovulatietesten of het meten van mijn temperatuur.

Later, na ongeveer 3/4 jaar heb ik voor het eerst ovulatietesten gekocht. Ik was voldoende bewust van de kansen op een zwangerschap, waardoor ik er wel vanuit ging dat het een half jaar tot een jaar kon duren voordat ik zwanger zou raken. De ovulatietesten zorgden ervoor dat we meer rekening hielden met de momenten waarop we seks zouden hebben. Dat was voor mij het beginpunt van een lange reis …

Er moet toch een verklaring zijn?!

Onverklaarbaar verminderd vruchtbaar

De teleurstelling als ik weer ongesteld was, werd elke maand heftiger. Daar ging, en ga, ik wisselend mee om. De ene maand kruip ik het liefst in bed met mijn dekens over mijn hoofd, de andere maand (zeker nu na 4,5 jaar) ga ik er inmiddels zelfs al vanuit dat het niet is gelukt. Daardoor kan ik soms, gek genoeg, makkelijker de draad weer oppakken na een teleurstelling. Er heerst vooral frustratie. Het ‘waarom’-stuk dat ik niet kan beantwoorden, maakt dat emoties elkaar afwisselen. Vertrouwen en hoop zijn moeilijk terug te winnen wanneer het weer is ‘mislukt’.

Na 3/4 jaar zijn we naar de huisarts gegaan, destijds voor ons de eerste logische stap. Na het afnemen van een aantal standaardtesten werden we naar huis gestuurd, om daar de resultaten af te wachten. Gelukkig bleek er niets aan de hand te zijn. En omdat er nog niets vindbaar was, leek de kans zeker nog aanwezig dat een zwangerschap op een natuurlijke manier zou kunnen lukken. En dan word je naar huis gestuurd met de mededeling: “Mocht het na een half jaar nog niet lukken, dan word je doorverwezen naar het ziekenhuis.”

Helaas gebeurde er ook in dat half jaar niets. En daarom besloten we ons te laten doorverwijzen naar het ziekenhuis. Nadat daar de eerste onderzoeken waren gedaan, bleken Gio en ik onverklaarbaar verminderd vruchtbaar zijn. Enerzijds fijn dat ze niet aanwijsbaars vinden, anderzijds behoorlijk frustrerend. Want er moet toch een verklaring zijn?!

Effect op relatie en vriendschappen

De afgelopen 4,5 jaar heeft absoluut effect gehad op onze relatie. Je bent beide anders opgevoed in het verwerken van verdriet. Dat betekent dat je daar beide anders mee omgaat. Het blijkt dat ik graag mijn verdriet verwerk door middel van praten, een goed potje janken en een stevige knuffel. That’s all I need. In de loop van de jaren hebben we wat hobbels moeten nemen. Enerzijds leer je elkaar goed kennen, anderzijds leer je elkaar weer ‘anders’ kennen. Dat is niet altijd gemakkelijk geweest, to be honest. Maar uiteindelijk hebben we hier samen een weg in gevonden. Ik kan dan ook wel vol overtuiging zeggen dat onze relatie er zeker sterker door is geworden. Uiteindelijk heb je elkaar echt nodig in de strijd voor een baby.

Uiteraard is deze reis ook voor een vergrootglas geweest op vriendschappen en de relatie met familieleden. Gelukkig heb ik veel kracht en steun gehaald aan iedereen die dichtbij ons bleef staan. Zij die zo’n precair onderwerp durven aan te snijden tijdens een feestje, of het kaartje na een teleurstelling, of juist de afleiding die daar dan ook vrij belangrijk bij is. Ik ben door dit gehele proces zo bewust geworden van de relaties die we om ons heen hebben. En daar ben ik ontzettend dankbaar voor.

Zwangerschapsaankondigingen blijven altijd pijnlijk

Zeker ben ik af en toe radeloos. Die momenten zijn er volop. Maar ik heb in de afgelopen jaren geleerd dat ik radeloos mag zijn. Na 6 IUI- en 2 IVF-pogingen is het ook onbegrijpelijk, verdrietig, frustrerend, oneerlijk, pijnlijk dat het telkens niet lukt. Zo lang ik mijzelf toesta deze emoties te ervaren, is het oké.

Toch probeer ik het mijn leven niet negatief te laten beïnvloeden. Ik ben super dankbaar voor wat ik wel heb: de liefde, vrienden en familie en een goede gezondheid. Zwangerschapsaankondigingen blijven, in welke vorm dan ook, pijnlijk. Ik lach ze weg als een boer met kiespijn. Zeker als het ongeplande zwangerschappen zijn. Aan het prille begin van onze kinderwens kon een zwangerschap naast ons verhaal staan. Maar al vrij snel merk je toch gevoelens van frustraties, woede en jaloezie op. Emoties die ik niet zo snel zou ervaren. Ik vond en vind het heel lastig om daarmee om te gaan.

Gelukkig hebben we een begripvolle en liefdevolle omgeving en houdt iedereen rekening met deze aankondigingen. Maar zeker voordat wij onze kinderwens deelden met de omgeving, vond ik het vreselijk. Dit gevoel is niet minder, je leert er alleen iets beter mee omgaan. Maar het hakt er vrijwel altijd wel in.

Alles was voor niets geweest…

Moeizame pogingen

Helaas herinner ik mij ook nog één specifieke IUI poging die, uitzonderlijk (want andere gingen soepeler) moeizaam ging. Na vele bezoeken aan het ziekenhuis, gedurende een maand, konden we eindelijk de inseminatie plannen. Bleek deze precies op de dag te vallen dat de polikliniek gesloten is: nieuwjaarsdag. En toen hadden we een maand weggegooid. Alles – afspraken, hormonen etc – was voor niets geweest.

Maar ook mijn eerste IVF-poging was er niet eentje voor in de boeken. Ik had de pech dat ik tijdens de punctie werd behandeld door een arts in opleiding. Uiteraard werd ons eerst gevraagd of we hier oké mee waren. Op dat moment zag ik daar geen problemen in en dus gingen we daarmee akkoord. Helaas verliep de punctie te langzaam en ging met veel pijn gepaard. We hebben zelfs tussendoor gepauzeerd, zodat ze mij morfine konden geven. Kort na de pauze werd de punctie hervat door de arts in opleiding, maar de observerende arts greep daarna toch snel in toen ze doorhad dat de medicatie geen effect bleek te hebben. Zij was een stuk daadkrachtiger. Achteraf bleek dat ik veel eicellen had (dit was uiteraard heel goed) en dat deze, zoals een ballon die slapper is geworden, moeilijk te prikken waren. Dat verklaarde een hoop.

Ook de tweede IVF-poging (januari 2020) vond ik pittig. Vanwege de pijnlijke eerste poging heb ik ervoor gekozen om deze punctie onder narcose te doen. Het  leverde drie embryo’s op. Helaas na een mislukte terugplaatsing bleken de overige twee niet sterk genoeg te zijn om ingevroren te worden. Kortom: een teleurstellende oogst.

Finally kan ik ergens aan werken!

Second opinion

Na ruim 2,5 jaar zijn we voor een second opinion gegaan naar het vrouwencentrum in Maastricht. Via via werd de naam ‘ Dr.  Spaanderman genoemd. Na een wachtlijst kon ik bij hem terecht. Hij richtte in Maastricht het Transmuraal Vrouwen Dagcentrum op en doet onderzoek naar afwijkingen in de bloedsomloop, bloedstolling of stofwisseling die tot problemen aan hart en vaten leiden en die een effect hebben op zwanger worden, gezond zwanger zijn en op langer termijn gezond blijven.

We maakten er een uitje van en sliepen heerlijk in Maastricht om uitgerust een dag vol onderzoeken tegemoet te kunnen gaan. Gelukkig bleek ik ‘gezond’.  Alles bleek in orde. Enig puntje waar ik op zou moeten letten, is mijn insulinegevoeligheid indien ik zwanger zou raken. Maar ondanks dat je natuurlijk gezond wilt zijn, hoopte ik er stilletjes ook wel op dat ze iets zouden vinden waaraan we zouden kunnen werken.

Nadat alle IUI-pogingen voorbij waren en IVF de volgende stap zou zijn, hebben we de keuze gemaakt te switchen van een streekziekenhuis in Utrecht naar een wetenschappelijk ziekenhuis in Utrecht. Achteraf heeft dit ons ook meer kansen geboden. We hebben bijvoorbeeld meegedaan aan een SCRATCH-onderzoek. Hierbij onderzoeken ze of het uitvoeren van ‘endometrium scratching’ (het aanbrengen van een oppervlakkige wond in het baarmoederslijmvlies ) een gunstig effect heeft op de kans op zwangerschap. Als dit zo is, kunnen ze met een eenvoudige handeling de kans op zwangerschap vergroten. Superfijn dat we hier aan mochten deelnemen, maar helaas heeft dit ons geen positief nieuws gebracht.

Acupunctuur en orthomoleculair therapeut

Ik heb gekozen voor homeopathie en acupunctuur en ben onlangs gestart met een traject bij orthomoleculair therapeut Mieke Dams. Homeopathie bleek niets voor mij (of misschien ben ik bij de verkeerde terechtgekomen). Acupunctuur daarentegen helpt mij ontspannen en ik geloof ook echt in alle voordelen die je hiermee kan realiseren. Het traject bij Mieke bleek mij pas echt inzicht te bieden. Mijn lichaam verkeert namelijk in stress. Iets wat ik aan de buitenkant niet snel had opgemerkt. Maar met een prikkelbare darm, een schildklier die niet optimaal werkt en een hormonale disbalans heb ik nu informatie waar ik 4,5 jaar op heb gewacht. Finally kan ik ergens aan werken!

En daar zit ik nu middenin. Een aangepast voedingsplan, het innemen van supplementen, regelmatig bewegen in combinatie met intermittent fasting hebben nu al een positief effect op mijn lichamelijke en mentale status. Dat is al een ontzettende grote winst. Ik ben mij zeer bewust dat dit geen garantie biedt op een zwangerschap, maar het feit dat ik nu al zoveel voordelen ervaar, is al fantastisch.

Je hoeft niet alles alleen te doen

Wat deze reis mij heeft geleerd …

In deze reis van 4,5 jaar heb ik ontzettend veel geleerd. Waar te beginnen?

De belangrijkste les is ‘self care’. Als zwanger worden niet vanzelf gaat, word je gedwongen jezelf te onderzoeken op een dieper niveau. Fysiek, maar ook mentaal. En dat is echt niet altijd gemakkelijk, het is behoorlijk confronterend zelfs.

Wat ik daarbij ook heb geleerd, is dat je niet alles zelf hoeft te doen. Nadat we ons verhaal na twee jaar hebben gedeeld met onze naasten (en later ook via social media) blijkt dat het voor mij heel waardevol is om ook het verhaal met anderen dan je fertiliteitsarts en geliefde te bespreken. Ik had en heb dat nodig. Schakel daarbij ook zeker professionele hulp in, het is en blijft een zwaar traject en dat hoef je niet alleen te doorstaan. Ik ben blij dat ik af en toe kan ventileren bij iemand die mijn verhaal kent. Zij geeft mij handvaten waardoor ik positief en hoopvol de reis kan doorlopen.

De ontdekking van mijn liefde voor yoga had ik niet willen missen. Het helpt mij gevoelens van frustratie, woede en jaloezie om te zetten in positieve energie. Dit gaat echt niet altijd vanzelf. Het is hard werken, maar door regelmatig yoga te beoefenen lukt dat aardig. Tegelijkertijd leert het van mijn lichaam te houden. Ik lees, hoor en zie veel vrouwen om mij heen die teleurgesteld zijn in hun lichaam. Die gevoelens heb ik ook zeker ervaren, het doet niet wat het ‘moet’ doen. Door met mijn lichaam bezig te zijn, kan ik nu juist supertrots zijn op wat mijn lichaam tot nu toe allemaal heeft doorstaan (ondanks alle heftige behandelingen, hormonen etc).

Tot slot geniet ik ontzettend van de kleine dingen in het leven. Een wandeling in de natuur, een vlinder of het getjilp van de vogels in de tuin. Goede gesprekken met familie/vriendinnen. Daar ben ik echt super dankbaar voor.

Wat ik zou willen zeggen tegen andere vrouwen die zwanger willen worden …

Ook hier kan ik een boek over schrijven! Maar laat ik het bij drie tips houden:

Geniet van het leven. Zet grote plannen niet on hold. Helaas hebben we geen controle over het moment waarop we een kindje krijgen, wel hebben we controle over zoveel andere aspecten in het leven. Ik heb mijzelf wel eens betrapt op het uitstellen van vakanties in verband met behandelingen, of juist de hoop dat ik dan wel eens hoogzwanger zou kunnen zijn. Daarbij: je hebt afleiding nodig, ook waardevolle tijd met je partner is super belangrijk. Je kan je kinderwens niet loslaten, wel kan je voorkomen dat  je (onbewust) het leven vergeet te leven.

Ben mild voor jezelf. Geef je lichaam niet de schuld van het feit dat zwanger worden (nog) niet lukt. Ben daarom lief voor je lichaam. Zeker als je in een vruchtbaarheidstraject zit: het is niet niets. Je lichaam doorstaat zoveel. Ik trakteer mijzelf altijd op iets leuks/lekkers na een behandeling. Denk aan een lekker taartje, een heerlijke massage of bijvoorbeeld een dagje sauna.

Tot slot een praktische: kijk kritisch naar je leefstijl. En ga eens in gesprek met bijvoorbeeld een orthomoleculair therapeut. Van de buitenkant kan alles er gezond uitzien (zoals bij mij), vaak vind je toch dieperliggende oorzaken. Als ik nu terugkijk naar ons traject zou ik dat als eerste stap nemen. Nu, met nog één IVF poging te gaan, vind ik het behoorlijk spannend wat deze laatste poging ons gaat brengen. Hopelijk is deze niet meer nodig …

Een tip voor mannen: verlies jezelf niet uit het oog. Ondanks dat je waarschijnlijk veel voor je vrouw zorgt (wat ik niet zal ontmoedigen!), liggen er zoveel emoties bij de mannen die vaak maar weinig ruimte krijgen. Deze mag je ook tonen, je mag jezelf kwetsbaar opstellen. Schaam je vooral niet, het is niet jouw keuze geweest.

Bekijk hier de website van Selina: www.studioubud.nl. Ze deelt haar ervaringen in de wondere wereld van (on)vruchtbaarheid op Instagram: instagram.com/expeditiebaby.en instagram.com/selinavanloon

Heb je deze al gelezen…

Artikel: het verhaal van Liz Teeling…

leestijd: 38 minuten
Liz Teeling (38 jaar) is alleenstaande moeder van Kiki Loïs (12 weken). Al van kinds af aan wist Liz dat ze mama wilde worden. En dus besloot ze ook zonder…
Lees meer

Artikel: het verhaal van Jennifer Rijs…

leestijd: 58 minuten
Jennifer Rijs (31 jaar) is blogger. Ze is 10 jaar samen met haar vriend Peterpaul en heeft twee kindjes. Na haar eerste dochter kreeg ze vijf miskramen. Een bijzonder verhaal…
Lees meer

Artikel: het verhaal van Manon van Dijk…

leestijd: 23 minuten
Manon van Dijk (40 jaar) is freelance tekstschrijver. Ze is 15 jaar samen met haar vriend Marcel en heeft twee kindjes, Sid en Liv. Manon vertelt over haar zwangerschappen en…
Lees meer
Menu